De een of andere ingewikkelde,
in academische termen vervatte abstracte verhandeling, rijkelijk voorzien van
kennistheoretische hoogstandjes, maar geheel en al zonder innerlijke
samenhang.. kortom zo'n verhandeling wordt gretig aanvaard als een plausibel
antwoord. Of men het ook als het juiste antwoord beschouwt hangt van de
gelovigheid van de vraagsteller af. En daarbij speelt een uitermate
bedrieglijke rol het feit dat gelovigheid gedijt op een geslepen evenwicht
tussen ingewikkeldheid en onbegrijpelijkheid. Beide laatstgenoemde criteria
werden door handige filosofen, zoals bijvoorbeeld Heidegger, in ruime mate
toegepast, met als gevolg dat de jongens en meisjes filosofiestudenten er tot
op de dag van vandaag de hersenen mee pijnigen. Uiteraard in de rotsvaste
zekerheid dat Heidegger een genie was..!
Voor meer info, zie: Filosofie van de Hak op de Tak no.3
Niemand heeft zin om in een doolhof te
leven en almaar niet te weten waarheen de weg gaat en zelfs in twijfel te
verkeren over de vraag of er eigenlijk wel een uitweg uit de verwarring
bestaat. Ieder mens zoekt en vindt een wereldbeschouwing (essentieel) en dat
wil zeggen dat een ieder zich een zodanige voorstelling van de werkelijkheid
eigen maakt dat duidelijk wordt wat de zin van zijn leven is. ( de zin van het
leven ) Dat zich eigen maken van die voorstelling geschiedt doorgaans via conditionering, het klakkeloos
inprenten van algemeen aanvaarde opvattingen. Hoe dan ook, de vraag is
feitelijk niet of mensen de waarheid zoeken, maar de vraag is met welke
waarheid zij genoegen nemen (incidenteel) en wat dit betreft zou je voortdurend
stomverbaasd staan als je niet langs de weg van de creatieve filosofie zou
leren begrijpen waarom in de praktijk bij de mensen hun waarheid is zoals ze
is. Dat een mens niet zonder waarheid kan is niet, zoals vaak gemeend wordt,
gelegen in het feit dat hij kan denken - dat kunnen de dieren ook - maar is
hierin gelegen dat de mens het laatste verschijnsel is waartoe het
wordingsproces, en dus de werkelijkheid, komt. Als laatste verschijnsel is de
werkelijkheid ten volle voor de dag gekomen (zelfbewustzijn) en dus is dan, om
zo te zeggen, de vraag hoe is de werkelijkheid beantwoord: de werkelijkheid is
zoals de mens is. Vandaar dat de Zoon van
de mens in het Evangelie zeggen kan: Ik ben de weg, de
waarheid en het leven. En het schijnt dat Hegel een keer gezegd heeft: Ik ben
de waarheid en ik zeg de waarheid. Er zijn min of meer uitzonderlijke mensen
die geen genoegen nemen met de gangbare voorstelling van de waarheid. Die
mensen gaan dieper zoeken, maar komen dan tot de ontdekking dat het ze niet
goed gelukt de zaak helder te krijgen. Het behoort tot het karakter van de
westerse cultuur om over alles waardeoordelen
uit te spreken en bijgevolg dat niet goed gelukken als een mislukking te
beschouwen. Wat telt is datgene dat gelukt is, wat telt is bijvoorbeeld in de
sport en in het algemeen in het maatschappelijk leven de winnaar.
Voor meer info, zie : Beweging
en Verschijnsel deel 3 ( lees ook eens deel 1 en 2 )
Conditionering ( een
viertal passages )
1) Maar
wat ik zeggen wil is dit: het is inderdaad een feit dat de mensen vol zitten
met programma's, met denkprogramma’s, om zo te zeggen. Zij volgen die
programma's automatisch en menen zeker te weten dat die bepaalde wijze van
denken de juiste is -dat kennis, die je met behulp van dat soort denken opdoet
zonder twijfel ware kennis is. En dat je je dus rustig kunt laten overtuigen van
bepaalde waarheden door deskundigen, die zich in dat denken bekwaamd hebben.
Was het maar waar! Jammer genoeg ziet de realiteit er heel anders uit.
De denkprogramma's van de mensen zijn namelijk
conditioneringen. Die zijn er dus ingebracht, ongemerkt en heel geleidelijk.
Dat is al in de wieg begonnen. Men heeft stap voor stap in je brein een soort
van netwerk aangelegd en na verloop van tijd volg je denken vanzelf de draden
van dat netwerk. En jij maar in de mening verkeren dat je zelf aan het denken
bent! Helaas, je gedachtegangen lijken alleen maar jouw eigen gedachtegangen
omdat ze overeen komen met het bij jou ingeprente denkprogramma. Het zijn
eigenlijk de denkbeelden van anderen en je maakt ze tot de jouwe juist omdat je
er op geprogrammeerd bent om dat te doen.
2) De zogenaamde “overheden”
van deze wereld hebben er alle belang bij dat de meerderheid van de mensen niet
afwijkend gaat denken. Dat zou namelijk voor die overheden de ondergang betekenen!
Er zou niets van overblijven als iedereen zich serieus af zou gaan vragen wat
een overheid nou eigenlijk is. Het gevolg zou niets minder dan een revolutie
zijn!
Of het nu gaat over god, over de staat, over het huwelijk
of over de verdediging van je beschaving, steeds zijn het dingen die je
aangepraat zijn.
Dat betekent niet dat er geen juiste opvattingen bij
kunnen zijn - waarom het gaat is dat je ze niet zelf uitgedacht hebt. Ze zijn
je ingeprent. Maar geboren ben je als een onbevangen denkend mens zonder
conditioneringen en je moet zelf de dingen aan de weet zien te komen. Dat wil
in de praktijk zeggen dat je je steeds zou moeten afvragen: Is dat wel zo? Iedereen zegt dat nu wel, maar iedereen heeft
al zoveel gezegd dat achteraf niet waar is gebleken. Misschien kom ik er niet
achter hoe iets werkelijk zit, maar dat “niet weten” is altijd nog beter dan
“verkeerd weten”. Als je iets niet weet ga je vragen stellen, maar als je iets
verkeerd weet denk je dat je goed zit - en je laat het er bij. Zo houden de
verkeerde denkbeelden zichzelf in stand.
Als je afziet van vragen stellen betekent dat een ramp
voor jezelf en voor de andere mensen! Onze moderne wereld is daarvan een
schrijnend voorbeeld.
3)
Steeds als mensen terug redeneren stellen zij zich, op de een of andere manier,
als “schepper” op. Dat is zinvol als het werkelijk gaat over dingen die zij
zelf geschapen hebben, zoals een computer, want je kunt dan “van het eind naar
het begin” redeneren, maar niet als het over de natuur gaat en de daarin
voorkomende verschijnselen. De gebeurtenissen in de natuur spelen zich in één
richting af: “van het begin naar het eind”. Als je dan toch terug redeneert doe
je dat onwillekeurig vanuit het gezichtspunt van de “goddelijke programmeur”,
de god die alles geschapen zou hebben. Een dergelijke gedachtegang kan alleen
maar tot foute conclusies leiden, tot een volkomen vertekend beeld van de
werkelijkheid en, ten gevolge daarvan, tot een rampzalige manier van omgaan met
de natuur en het leven.
4) Een
volwassen mensheid staat niet meer in het teken van haar oorsprong. Voor zover
zij haar eigen leven op aarde ordent zet zij zich niet meer af tegen de wanorde,
maar richt zij zich daarentegen op het mogelijke. De “toekomst” dus. Een
dergelijke ordening is open naar nieuwe ideeën, gericht op maximale ontplooiing
van de mensen en, in de ware zin van het woord, progressief. Het verleden dient
niet meer als basis voor een in regels vastgelegde “beschaving”, maar als
leerschool voor het heden. Op zo'n manier werkt dat verleden niet remmend, maar
verhelderend, precies zoals dat, als het goed is, in je eigen individuele leven
ook het geval is...
Voor meer info, zie: conditionering ; De ontwikkeling van het denken
De zoon van de mens ( lees onderstaande 3 passages )
1) De beoordeling van de mens vond zijn uitgangspunt in de
mens en niet in een hoger principe. Dienovereenkomstig dacht men de mens als
uitlopend in het eeuwige, het zogenaamd goddelijke, in feite het geheel dat de
werkelijkheid is. In de oudheid kon je dan ook zien dat de heersers van
goddelijke komaf waren en dat iedereen zich naar die zaak toedacht. Men dacht
zich als een zaak die uiteindelijk in dat goddelijke zijn bestemming zou
vinden. De restanten van dat denken vinden wij nog in de zogenaamde evangeliën.
Kenmerkend daarin is dat de mensen uitdrukkelijk niet veroordeeld worden, niet
gebukt gaan onder zonde en schuld. De Zoon van de mens - wij noemen hem Jezus
- was van goddelijke komaf (besef), maar zijn denken was van beneden naar
boven. In het latere Romeinse Christendom lag dat precies andersom: Christus
werd als naar boven verheven beseft (opstanding en Hemelvaart), maar diens leer
is van boven naar beneden. In die leer fungeert hij nog steeds als middelaar
tussen god en de mensen. Die mensen zijn per definitie zondig en schuldig. In
het kort gezegd: 1) het westerse denken, met de daarbij behorende
waardeoordelen, geschiedt van boven naar beneden, en het denken van de oudheid
vormde zijn waardeoordelen van beneden naar boven. En 2) in het westerse besef
wordt alles naar boven toe geprojecteerd, terwijl in het antieke besef alle
verschijnselen, inclusief de mens, naar beneden toe verkleind werden tot een
microkosmos. De noodzakelijke onderscheiding ligt dus bij het begrip het besef
en het begrip het denken. In de oudheid drukten de mensen hun besef uit in
beelden. Dat waren beelden uit en van het goddelijke, feitelijk natuurlijk
uitdrukkingen van de werkelijkheid als beeld. Uiteraard werd die werkelijkheid
aan de voorstelling afgelezen en uitgedrukt in voorstellingen met een beeldend
karakter. Het ging echter niet om de voorstelling, maar dat is, te beginnen met
de Romeinse cultuur, in de westerse wereld precies andersom komen te liggen. De
Christelijke god dankt zijn aanvaardbaarheid juist aan zijn (vermeende)
concrete bestaan.
Voor meer informatie, zie : Beweging
en Verschijnsel deel 2
De
zoon van de Mens
2) Die kwam niet zomaar uit de
lucht vallen. Men noemde het kind van de maagd “de zoon van de mens” en dat wil
zeggen: de volwassen mens die straks door de bestaande mensheid, door ons,
opgeleverd zal worden. Dat dit kind de zoon van god zou zijn is veel later door
de Roomse kerk verzonnen evenals de onzin dat hij door zijn goddelijke vader
naar de aarde gestuurd zou zijn om de zondige mensen te verlossen.
In dat geval gaat
het over de Christus uit het christendom, maar dat is een bedenksel van op
macht beluste priesters uit het oude Rome.
Het verhaal
van de maagd met het kind is een sprookje over de werkelijkheid. En het is een
waar sprookje: inderdaad brengt de werkelijkheid uit zichzelf alle
verschijnselen voort en inderdaad zal er op den duur een mensheid komen die
niet langer bezig is zichzelf het leven zuur te maken met uitbuiting en geweld.
Dat zal een realistische mensheid zijn die zichzelf niet langer kwelt met
allerlei verslavende godsdienstige onzin. Want het sprookje van de maagd met
het kind is een volstrekt atheïstisch sprookje waarin duidelijk gesteld wordt
dat er buiten het heelal helemaal niets is.
Voor
meer informatie, zie : De maagd en het kind
3) Verzorgen houdt in: de belemmeringen voor een volledige
ontplooiing wegnemen. Treffend is dat de evangelische mensen van destijds de
Zoon van de mens (voor ons Jezus of Christus) de Geneesheer van de kosmos
noemden... Een ander voorbeeld: steeds meer heeft de maatschappij te lijden
onder vernielzucht en vandalisme. Normen en
waarden verliezen hun functie, het respect voor de overheid
en voor de regels verdwijnt. Gezien vanuit de zichzelf beschermende Onvolwassen
mensheid is dat verval een kwalijke ontwikkeling die de betrekkelijke
veiligheid en het welzijn aantast. Toch komt er hier iets (op uitermate
negatieve wijze) voor de dag dat voor de mensen essentieel is: nihilisme. Dat wil zeggen het
inzicht dat er aan de afzonderlijke dingen geen waarde gehecht kan worden, ook
niet aan de gestelde regels. Het nihilisme is de bodem waarop straks de
volwassen mensen met elkaar kunnen leven, maar in een Onvolwassen mensheid is
het bedreigend en in veel opzichten zelfs misdadig. Vandalisme is eigenlijk een
ziekelijke uiting van nihilisme dat in een infantiele wereld van normen en
waarden niet uit de voeten kan, beklemd zit.
Voor meer informatie, zie : De
ontwikkeling van de West Europese Cultuur
NORMEN en WAARDEN: 3 Citaten uit “robot
denken” van Jan Vis, filosoof.
1) “Alle
rampen, zoals vandalisme, corruptie, terrorisme, maar ook alcohol- en drugsmisbruik,
komen in laatste instantie voort uit de afhankelijkheid van normen die van
buitenaf aan de mensen gesteld worden, vanuit de een of andere fictie omtrent
hogere werkelijkheden, hetzij goden, ideologieën, denkmodellen of theorieën.”
Zie: Normen
en waarden
2) “Uit
het voorgaande zal duidelijk zijn dat ik niet veel op heb met normen en waardenstelsels,
enerzijds omdat zij het leven in bepaalde patronen en modellen vastleggen en
het daarmee beroven van haar meest wezenlijke eigenschap: vrijheid,
en anderzijds omdat het patronen en modellen zijn die op den duur zullen
verdwijnen. Als je dus je verwachtingen inzake de toekomst van de mensheid
baseert op een dergelijke “ethiek” ben je bezig met een luchtkasteel, dat er
desnoods wel steeds fraaier uit gaat zien, maar dat al met al toch een fictie
is.
3) “Uiteraard
kan je het denken niet afschaffen, je moet het gebruiken, of je wilt of niet!
Ligt het dan niet voor de hand dat je ophoudt met vluchten, met de kop in het mystieke
zand te steken, en dat je eens iets aan dat denken gaat doen? Want dat is de
oorzaak van al het getob. Als kind is je al afgeleerd om na te denken. En het
is je aangeleerd om gedachteloos te gaan denken, als een automaat. “
Je kunt niet nadenken over het menselijk leven en over de
levensbegrippen waarmee de mensen komen als je niet eerst de positie van de
mens in de kosmos kent. De eerste vraag is derhalve die naar de mens: wat
is de mens en wie is de mens?
Zie : de grote vierslag ( nihilisme,anarchisme,socialisme en
communisme) en nihilisme;
dat verrekte nihilisme; nihilisme en anarchisme als basis van het atheïsme
Vrijwel zonder uitzondering zijn de gebruikelijke definities
van het vrijheidsbegrip bevangen in het zichzelf beschouwen als een apart
individu. Als gevolg daarvan wordt de vrijheid gezien als een bepaalde
verhouding tussen de mensen. Een verhouding die van zodanige aard is dat een
ieder verplicht is rekening te houden met de ander zodat er onafwendbaar een
situatie van "geven en nemen"
ontstaat.
De éne mens houdt zichzelf almaar in ter wille van de ander en
de ander doet evenzo, ter wille van de één. Niemand is vrijuit zichzelf: de
ander belet hem dat omdat hij niet eenzijdig in de verdrukking wil komen, en
als hij redelijk is belet de mens het zichzelf om de ander niet teveel tot last
te zijn. In het beste geval ontstaat er een evenwichtssituatie waarvan de
handhaving ook nog bevorderd wordt door een voor allen geldende gedragscode die
voor bepaalde gevallen bovendien in “het recht" is vastgelegd. Van hieruit
is het te begrijpen dat de moderne mens als de meest redelijke norm voor zijn
vrijheid stelt: mijn vrijheid houdt op waar die van de ander begint. Hoewel dit
best een behoorlijke norm genoemd kan worden, zeker als het er om gaat de éne
mens te beletten de ander leed te berokkenen, is het toch een zaak van
voortdurende vrijheidsberoving. Het feit dat dit tot op zekere hoogte met goede
bedoelingen geschiedt doet aan deze zaak niets af.
En dat het wezenlijk over beroving gaat kan een ieder aan zichzelf
en aan zijn omgeving vaststellen. Wij, moderne mensen, streven naar een zo
gering mogelijke beroving van elkaars vrijheid waarbij wij onbewust als
vanzelfsprekendheid aanvaarden dat die beroving er is. Wij regelen en
waarborgen niet elkaars vrijheid, maar elkaars onvrijheid. Hoe redelijker
iemand is, hoe minder men de onvrijheid voelt. Dit komt al heel duidelijk voor
de dag bij de moderne staatsinrichtingen. Kiesrecht, medezeggenschap en
democratie verredelijken de onvrijheid door het te doen voorkomen dat
gereglementeerde onvrijheid vrijheid is. Dat vrijwel iedereen hierin trapt komt
niet doordat “de overheden" het zo listig weten te brengen (wat zij
overigens wel doen!), maar doordat het geheel overeenkomt met onze eigen
voorstelling van vrijheid: Vrijheid is…
Meer informatie? Zie… Eenzaamheid
en onvrijheid
Hoe dan ook,
het karakteristieke van huwelijk en samenwonen is gelegen in het feit dat de
maat bij het begrip "samen" ligt, bij de inhoud en de vorm van de
relatie (de verhouding TUSSEN twee mensen), terwijl de maat logisch alleen maar
kan liggen bij het ZICHZELF ZIJN van de mensen. Dit zichzelf zijn kan in een
relatie niet anders dan onderdrukt worden en dat heet dan " geven en nemen
“er het beste van maken " en " redelijk zijn ". En dat gebeurt
ter wille van iets BUITEN jezelf; de relatie tussen jou en een ander. Omdat de
maat buiten jezelf ligt kan huwelijk of samenwonen niet anders dan vervreemdend
werken, je kunt daarin nooit "tot jezelf komen". Van het functioneren
in…
Voor meer
info. Zie: De ontwikkeling van het denken ; Vrouw en Wereld
(trefwoord: geven en nemen )
en Filosofie van de hak op de tak-zie nr. 51
Bij politieke debatten bijvoorbeeld kun je opmerken dat
de politici helemaal niet naar elkaar luisteren, zich niet op een idee wensen
te laten brengen en uitsluitend reageren op "trefwoorden" in het
betoog van de ander. Daardoor ontstaan er telkens ruzies over de vraag of
iemand al of niet iets bepaalds gezegd heeft, terwijl over de inhoud van het
gezegde niet verder nagedacht wordt. Het hooggewaardeerde "compromis",
dat men, naar het schijnt, nu eenmaal in de politiek sluiten moet, is in feite
niets anders dan een wapenstilstand tussen twee vechtenden, die ondanks die
wapenstilstand toch elkaars vijanden zullen blijven. “Het compromis" is
het gevolg van een botsing tussen twee mensen die niet naar elkaar willen
luisteren, geen gesprek willen voeren omdat zij eigenlijk gelijk willen
krijgen. Maar iemand die in de gaten heeft hoe het zit met de werkelijkheid
wil…
Voor meer info. Zie:
Het gelijk en de
dialoog ; Oude
meesters- nr.2 Filosofie
van de Hak op de Tak- aflevering 37
Filosofie
van de Hak op de Tak- aflevering 66
Onze parlementaire democratie is een betrekkelijk
redelijk antwoord op het vraagstuk van “de toekenning van macht”. Natuurlijk
gaat ook deze redelijkheid - zoals met alle redelijkheid het geval is - niet
verder dan hij gaat. Omdat het geen levende maar een uitgedachte zaak is kan
hij slechts gerealiseerd worden door middel van woorden, redelijke woorden die
gemakkelijk kunnen verbloemen wat er werkelijk aan de hand is. Een plausibel
beroep op het welzijn van de staat is doorgaans voldoende om macht toebedeeld
te krijgen. De zogenaamde verkiezingsstrijd is niets anders dan de poging van
redelijke mensen om elkaar met goede argumenten te overtroeven teneinde te
verwerven wat zij werkelijk zoeken: macht.
Voor meer info. Zie:
De democratie is gebaseerd op de gedachte dat de mensen het
zichzelf besturen uit handen geven aan een collectief, of beter aan legale vertegenwoordigers
van een aantal collectieven, de erkende politieke partijen. Voor nadere
informatie: Zie…
En ! Doorbreken
van individualisme - Kinderachtigheid - Sociale dienstplicht - Afkeer van
traditionele politiek - Nieuw cultureel zelfbewustzijn - Verwetenschappelijking
- Instortend collectivisme - Socialistische partijen - Sociaal democratie - De
mens als individu - Menswaardig leven.
Zie: Filosofie
van de Hak op de Tak- aflevering 66
Volwassen democratie
De werkelijke, volwassen, democratie is gegrond op kennis van zaken en niet,
zoals tot nu toe gebruikelijk, op partijbelangen. Zoals het woord al zegt gaat
het er bij dit laatste om dat er zoveel mogelijk voordelen voor een bepaalde
groep binnen gehaald worden. De belangen van de andere groepen doen dan niet
terzake. Als regel worden deze zelfs gewetenloos gedwarsboomd. Dat het, zoals
steeds beweerd wordt, om het landsbelang zou gaan is in feite al helemaal een
keiharde leugen.
Voor meer info. Zie: Filosofische
invallen- nr. 25
Steeds meer in de analytische traditie
opgegroeide mensen vluchten voor hun denken - in de drugs, in de een of andere
'Here God' of in “Het
Oosten”. Toch is hun onvrede
met het analytische denken terecht, omdat eenzijdige analyse inderdaad op
vernietiging van de werkelijkheid uitloopt. En het is ook waar dat van al die
vluchtenden diegenen, die zich op het oosten richten, het best aanvoelen waar
de oplossing van het probleem ligt. Maar je komt er niet uit als je klakkeloos
oosterse wijsheden overneemt en ook niet als je probeert als een oosterling te
gaan denken. Je denken blijft toch analytisch. Dat kan je niet afschaffen,
maar…
Zie…Op de
vlucht voor je eigen denken
en lees verder: robot
denken
In de grond van de zaak is alle onvrede met onze
maatschappij gevolg van een diepgeworteld wantrouwen dat de moderne mens
koestert ten aanzien van zijn denken.
Zie: onvrede
Als je afziet van vragen stellen betekent dat een ramp
voor jezelf en voor de andere mensen! Onze moderne wereld is daarvan een
schrijnend voorbeeld. Het zijn de vrijdenkers, die al eeuwenlang proberen hun
denken tot “vrijdenken” te maken. Vrijdenken wil, in de grond van de zaak,
zeggen: jezelf bevrijden van de conditioneringen, niets als vanzelfsprekend
aannemen en alleen maar afgaan op je eigen inzichten, ook al liggen die dwars
tegen die van de meerderheid van de mensen - wat uiteraard heel vaak het geval
is. Het is niet gemakkelijk, dat vrijdenken. Je maakt er bepaald niet altijd
vrienden mee! De mensen vinden je lastig omdat je ze in hun rust verstoort, hen
wakker maakt uit de verdoving van de vanzelfsprekende “waarheden” en alles
onzeker maakt. Maar dat moet dan maar, want zonder onzekerheden kom je helemaal
niets aan de weet en blijft de mensheid maar op de oude manier doormodderen...
Voor nadere informatie, zie: conditionering
Voor mensen die opgegroeid zijn in de
westerse denktraditie is het niet gemakkelijk het begrip ontwikkeling te
begrijpen. Want onwillekeurig sluipt de "groeigedachte" het denken
binnen, met als gevolg dat we aan "groter worden" gaan denken en dus
bevangen raken in kwantitatieve begrippen. De ideeën over de huidige economie
zijn een goede illustratie. Men zegt immers "het gaat goed met de
economie, want de winsten stijgen, de export neemt toe, er komen weer
arbeidsplaatsen bij ", enzovoort. Er is dus inderdaad te spreken van
"groei", maar betekent dit nu ook dat de economie als zodanig
verbetert?
Voor meer informatie, zie: De
ontwikkeling van het denken
respect hebben voor het feit dat iemand een mening heeft
zou vanzelfsprekend moeten zijn, maar respect hebben voor de inhoud van iemands
mening spreekt helemaal niet vanzelf, dat is maar net hoe het valt.
Zie: het gelijk en
de dialoog en de
fundamentele intolerantie van de godsdiensten
Tenslotte
onderscheid ik nog de moderne progressieve mens, en die mens maakt er een begin
mee de zichzelf opgelegde beperkingen op te heffen, waarbij als eerste dit
moment op de voorgrond treedt dat deze mens wil functioneren in de maatschappij
waarin hij leeft. Hier heeft de vrijheid dus een functionele betekenis en het
is tot deze betekenis dat de cultuurontwikkeling van de mensheid in onze dagen
gekomen is.
Die ontwikkeling
gaat in de toekomst verder totdat tenslotte de laatste mogelijkheden zijn
waargemaakt, maar speculeren op deze mogelijkheden heeft in de praktijk van het
maatschappelijk leven geen zin, juist omdat het voorlopig alleen nog maar
mogelijkheden zijn en nog lang geen werkelijkheden. Voorlopig moeten wij nog
genoegen nemen met het feit dat er een overheid boven ons staat en dat wij
doormiddel van een keuze moeten bepalen welk karakter die overheid zal hebben.
En dan ligt het in de logica dat wij moeten proberen een overheid te kiezen die
zoveel mogelijk overeenkomt met datgene dat zich in ons tijdsgewricht aan het
realiseren is. En elke overheid die zich vanuit allerlei opvattingen niet met
de huidige ontwikkeling wenst bezig te houden - en die dus noodzakelijk
teruggrijpt op vroegere normen - moet de macht zoveel mogelijk worden
onthouden. De moderne progressieve mens noemt zich graag socialistisch, maar
terecht wijzen velen er op dat zijn streven weinig met socialisme te maken
heeft.
Terecht,
voor zover we onder socialisme verstaan: democratisch socialisme. Want de
progressieve mens lost, in zijn wil om te functioneren, in zijn wil om
volwaardig naar eigen krachten méé te doen, de beperkingen van de groep op. Of,
zo u wilt; ontkent de dictatuur van de partij. Wij zien dan ook dat er bij de
progressieven weinig eenheid is en dat het steeds weer onmogelijk blijkt één
gesloten front te vormen tegen aan de mens vijandige manipulaties. Telkens weer
verbreekt de progressieve mens het verband van de groep, en dit is logisch
omdat die mens zelf als individu wil functioneren. Het gaat hem er steeds om
zijn eigen menselijke kwaliteiten tot bewustzijn te brengen en daarbij spoort
hij de anderen er toe aan hetzelfde te doen. Hij beseft dat alleen dan een
maatschappij kan deugen als een ieder naar zijn volle vermogen meedoet. Wij
zien dus een zich oplossen van de groep ter wille van een werkzaamheid in de
afzonderlijke mensen. Die werkzaamheid ligt uiteraard aan de basis van de maatschappij
en het is begrijpelijk dat hij duidelijke anarchistische trekken vertoont...
Voor
meer info, zie: Voor welke vrijheid kiest U? en Robot denken
Met de mond wordt namelijk door die SGP de scheiding van
kerk en staat onderschreven. Daardoor lijkt het of die partij in staatkundige
zin democratisch is. De truc is echter dat wel de instituten 'kerk' en 'staat'
van elkaar gescheiden worden, maar dat zij tegelijkertijd alle twee onderworpen
zijn aan God. Zij zijn beide 'dienaressen van God'. De staat en de kerk zijn
dus wel gescheiden, maar niet de staat en de godsdienst.
Dat kan alleen maar stiekem verwijzen naar het ideaal van een theocratie.
Daarin verschilt die o zo democratische Staatkundig Gereformeerde Partij in
geen enkel opzicht van de Islam en al die andere godderige tirannieën.
Meer info, zie : Alledaags commentaar- nr. 40
CHRISTELIJKE MORAAL: kwijten onze regeerders zich van de taak neutraal
tegenover de godsdienst te staan? Dat valt helaas bitter tegen. Kennelijk
begrijpen zij nog steeds niet wat het betekent dat kerk en staat gescheiden
moeten zijn. Toen ook al ! Zie…
( én hoe zit dat met onze Premier J.P. Balkenende?, (rob
van es) )
Telkens weer blijkt dat overheden een heel arsenaal aan slimmigheden
ter beschikking hebben om, op zichzelf volstrekt gerechtvaardigde, verlangens
van het volk terzijde te schuiven. En juist omdàt men hierbij van slimmigheden
gebruik maakt, vaak uit gewoonte, als het eigenlijk helemaal niet nodig is, is
het terecht om vast te stellen dat men eigenlijk heel goed weet dat die
verlangens van het volk in de rede liggen.
Wat is dan de uit al dit gedoe te trekken, onontkoombare, conclusie?
Deze: men acht zich verstandiger, deskundiger en gekwalificeerder dan het volk
en dat niet omdat men dit ook aantoonbaar en onmiskenbaar is, maar omdat men nu
eenmaal hoger staat. Men rekent zichzèlf tot enigerlei vorm van een
hogere werkelijkheid en, daarmee onverbrekelijk verbonden, de ànderen tot een
lagere. Deze infame discriminatie
wordt natuurlijk nimmer openlijk toegegeven! Mogelijk zijn veel leden van
overheden zich er nauwelijks echt van bewust, maar er wordt wel heel bewust naar
gehandeld. De arrogantie waarmee het volk behandeld wordt is duidelijk niet
incidenteel, het is uitdrukking van het basisgegeven van de moderne cultuur,
namelijk dat de werkelijkheid uiteenvalt in een hogere en een lagere, terwijl
de verhouding tussen die twee is dat het om de hogere gaat omdat die in het
teken van 'het goede' zou staan en dat de lagere overwonnen, althans
overheerst, moet worden.
Voor meer informatie, zie:
Filosofie
van de Hak op de Tak-no. 3
Deze heeft zich na de Tweede Wereldoorlog
definitief doorgezet en beheerst nu de gehele westerse wereld en straks ook de
oosterse. In de hedendaagse sport bijvoorbeeld zie je dat de nadruk is komen te
liggen bij het winnen en niet meer bij het sporten zelf; in het bedrijfsleven
is het 'maken van carrière' geen schande meer maar juist iets heel lofwaardigs.
En in het sociale denken worden de verliezers zo volledig mogelijk
buitengesloten. Al met al, voor ons is het van belang in te zien dat de nog
steeds onaangetaste norm van het 'hogerop komen' door en door bepalend is voor
het denken en er noodzakelijk toe leidt dat de mensen zichzelf en de anderen
onvermijdelijk als schuldig beschouwen.
Daarnaast is er natuurlijk te spreken van een
onuitroeibare structurele discriminatie
omdat de mogelijkheid om jezelf tot iets hogers te maken niet denkbaar is
zonder de mogelijkheid om anderen te verlagen en als zodanig te behandelen. Het
feit dat overheden die zichzelf 'democratisch' vinden anti-discriminatie wetten
uitvaardigen bewijst dat onze wereld niet incidenteel maar wezenlijk
discriminerend is.
Voor meer informatie, zie:
De kunst
van het filosoferen
Daardoor houden zij steevast een machtsprincipe in en,
samenhangend daarmee, een volstrekte discriminatie van de mensen. Immers,
diegenen die zichzelf geestelijk ontwikkeld vinden achten zichzelf hoger dan
anderen, al beweren zij dat dit niet het geval is. Zij maken voor de
onontwikkelden uit wat hun geestelijke inhoud zou moeten zijn. Als die
zogenaamd onontwikkelde mensen zelf, doorgaans zonder dat zij zich daarvan zo
bewust zijn, tot een andere geestelijke inhoud komen wordt daaraan geen waarde
gehecht en dus wordt de zaak niet onderzocht op mogelijke nieuwe, maar nu
echte, perspectieven. Neen, omdat zo'n nieuwe ontwikkeling zich (onvermijdelijk
!) manifesteert als een ontkenning van een onverschilligheid voor tot dan toe
geldende geestelijke waarden is hij bij voorbaat verkeerd. Tegenwoordig heet
dat dan “nihilisme”, geestelijke leegheid .
Voor meer informatie, zie: Een
nieuwe spiritualiteit dvg 204
Je medemens doden en de DOODSTRAF :
Vraag je waar het verbod
elkaar te doden vandaan komt, dan krijg je meestal een onduidelijk en aan alle
kanten rammelend verhaal te horen over humaniteit, ethiek, zeden, gewoonten en
wetten, terwijl het tegenwoordig ook weer toegestaan is te verwijzen naar de
geboden gods.
Zie voor nadere
informatie: Filosofie van de hak op de tak no. 3 ( bladwijzer:
doden) en vervolgens… Vrouw en Wereld ter verduidelijking van
o.a. het begrip vrijzwevend (met het trefwoord : vrijzwevend en Bladwijzer: doodstraf )
Dubbelhartigheid ( passage uit: een grens te ver )
Zo'n voorstelling
wordt in elk mens opgebouwd ten gevolge van een grote variëteit aan ervaringen.
Tot die ervaringen moeten ook de conditioneringen gerekend worden, die als het
ware het grondpatroon opleveren van waaruit aan alles een betekenis gegeven wordt
waaraan vervolgens een waardeoordeel wordt gehecht. Dat gehele veelsoortige
complex is de inhoud van de voorstelling en het is daarop dat een mens zijn
gedrag afstemt. Het is voor hem de realiteit, zo denkt hij oprecht dat dat de
werkelijkheid is. Er wordt vaak beweerd dat een mens zijn gedrag afstemt op de
objectieve realiteit. Mensen willen graag "realistisch" zijn en dat
is logisch: wie wil er nu leven in de wetenschap met een illusie bezig te zijn?
Toch weten wij allemaal dat een reële gebeurtenis door de ene mens anders
geduid wordt dan door de andere mens. Kennelijk is er voor de mensen geen
eenduidige realiteit en dat klopt: voor een ieder is de realiteit een
subjectieve realiteit. Het is in feite de eigen voorstelling en op die
voorstelling richt zich ieders denken met als gevolg een bepaalde beoordeling,
een bepaald waardeoordeel. Dat leidt dan weer tot een bepaald gedrag. Als je
dus een bepaald gedrag wilt begrijpen, zoals in ons geval dat van politici en
andere machthebbers, dan zul je aan de weet moeten zien te komen wat de
algemene geaardheid van hun voorstellingen is. Die geaardheid stemt overeen met
de soort van cultuur waarin die mensen zich ontwikkeld hebben.
Voor meer info, zie: een grens te ver
Discussie over geloof en ongeloof
Vanuit het ongeloof (in de zin
die ik er aan geef) komen wij in de discussie met gelovigen niet verder dan een
compromis: “de godsdienst is een privaatzaak". Hoewel dit op zichzelf
juist is - ieder moet toch voor zichzelf weten wat hij scharrelt in zijn denken
- is het natuurlijk niet de zaak waarom het gaat. Hoewel ieder het voor
zichzelf maar moet uitzoeken, is het toch zo dat godsdienst en geloof
onzin zijn. De argumenten voor deze zaak vinden wij niet “in
de discussie over geloof en ongeloof”, máár “in de
discussie over de werkelijkheid” zelf.
Voor meer informatie, zie: Geen
God, wat dan!
Het gaat er dus om de werkelijkheid als bewustzijn te
laten gelden. Die werkelijkheid is voor een ieder op eigen wijze (=tolerantie)
dezelfde. Bovendien laat het bewustzijn de waarheid zien zodat ze als paradigma
kan functioneren voor de levenskoers van ieder (zichzelf besturend) individu.
Voor zover dat het geval is gaat het over het leven, het dagelijkse leven, van
de mens. Daarbij draait alles om het gelden van de grote vierslag, en dus om de
begrippen nihilisme, anarchisme, socialisme en communisme. Al eerder heb ik er
op gewezen dat dit levensbegrippen zijn en ik bedoel dan ook: geldend
letterlijk voor het leven van alledag. Dat houdt onder meer ook in dat deze
begrippen essentieel zijn voor de samenleving en voor de maatschappij. En wat
dit laatste betreft: mensen van Onze cultuur willen graag weten hoe je kunt
controleren of iedereen zich er aan houdt. Men kan zich niet voorstellen dat
het goed gaat als er geen regels zijn. In onze huidige wereld verzuipen wij in
de regels, voorschriften en aanbevelingen en op grond daarvan verbeelden wij
ons dat goed en kwaad duidelijk gedefinieerd zijn. Toch is dat in werkelijkheid
geenszins het geval. Het is maar net hoe de omstandigheden zijn. Moorden is
streng verboden, behalve als iemand zegt dat het moet in een situatie die men
oorlog noemt. Diefstal
is toegestaan als het tot het economisch bestel behoort, maar niet als het in
de sfeer van individuele betrekkingen geschiedt.
Voor meer informatie: De Grote Vierslag en Filosofie
van de Hak op de Tak- aflevering 14
De oeroude gedachte dat de
kosmos zich eens een keer in beweging gezet heeft blijkt dus te kloppen, maar
onjuist is de gedachte dat er iets geweest zou moeten zijn dat hiervan de
oorzaak was. De grote
beweger, oftewel god, blijkt ook wat dit betreft weer een hersenspinsel.
De elementaire deeltjes zetten elkaar in beweging bij het vormen van drie- en
meervoudige combinaties. We moeten nu een vijftal soorten van beweeglijkheid
gaan onderscheiden, afhankelijk van het systeem waarin zij optreden:
Meer info: zie Beweging en Verschijnsel deel 1
De moderne mens is een
wandelende fictie, hij doet alsof hij praktisch handelt en hij gelooft daar ook
in, maar in feite slaat het absoluut nergens op. De kunstenaars bijvoorbeeld doen alsof zij zich met
de kunst bezig houden, maar in feite volgen zij een intellectueel beredeneerd
gedragspatroon dat met kunstenaarschap niets gemeen heeft. De medici doen alsof zij de mensen
genezen, ménen dat ook werkelijk, en hebben niet in de gaten dat zij met een
economisch programma bezig zijn en wezenlijk de mensen eerder ziek maken dan
genezen. De hulpverleners doen
alsof zij de mensen helpen, maar zijn in feite bezig met hun eigen
maatschappelijke rechtvaardiging. Zo kan je eindeloos doorgaan... Let op:
bedoel ik nu dat men de boel belazert? - Neen, dat bedoel ik niet; behoudens
enkele uitzonderingen is men eerlijk bezig. Men heeft gewoon niet in de gaten
dat vrijwel alle gedoe een doen
alsof is. Men is vervreemd van eigen menszijn en men bevindt zich in een
fictieve werkelijkheid. Daarin heeft men zelf geen erg, allicht niet, want
zodra je het in de gaten krijgt kan je niet anders dan er onmiddellijk mee
ophouden. Geen mens kan leven in een illusie.
Vanwaar die fictie? Zie: De
ontwikkeling van de West Europese Cultuur
Terug naar: de Homepage van Rob van Es
voor méér informatie
|
|
|
|