Gonzo circus # ?
Door het overweldigende succes van de film Pulp Fiction is er een ongelooflijke run ontstaan op, overwegend, old school Surf (Beach Boys, Dale, Link Wray, Surfaris). The Apemen waren deze hype al lang voor, toen ze in 1993 hun eerste singles aan de wereld voorstelden. Met hun, na genoemde singles, en een 10”, volwaardige debut album “Surfvival of the Onbeschofste” (flauwe titel en hoesfoto trouwens) bewijzen ze bij de top in de hedendaagse surfwereld te horen. Dat er bij hun goede en inventieve surfnummers ook enkele zijn die het vermelden niet waard zijn (El Rey Del Surf), mag de pret van de echt geweldige niet drukken niet drukken. Zo is “Los Broodje” een erg spannende creatie waarin de ruimtelijke en warme gitaar sonates worden aangevuld met een nog warmer orgel geluid. Ook “El Tortura” (warme harmonie tussen gitaar en orgel) springt met gemak boven het Apemen-maaiveld uit en wordt derhalve gekoesterd. Voor een land waar de golven gemiddeld niet boven de meter uitkomen een zeer opmerkelijk album.

Watt # ?
Eerste langspeler van deze Nederlandse surfband. Dit jaar traden ze nog op in het voorprogramma van de Koning van de surfgitaar Dick Dale. Ze speelden de meester naar huis en dit is niet zo verwonderlijk. Dale, die de wildste surfmuziekinstrumentals ooit op vinyl heeft gezet en de uitvinder is van het genre wordt oud en is out. Oud in surf betekent kleffe kunstjes vertonen. Gelukkig zijn er groepen zoals de Apemen die de surf vlam brandend houden. Ze zorgen voor hetzelfde plezier als Dale dertig jaar geleden. Onze generatie heeft evengoed recht op deze wilde rock’n roll bij uitstek. The Apemen spelen zo hard en strak dat Surfvival of the Onbeschoftste dé surfplaat van de jaren negentig wordt. Hier geen crossover toestanden zoals op Dales laatste platen maar wel veertien venijnige instrumentals en één vocal “El rey del surfing” van The Trashmen waarop Pervert David Andriesse zijn zangtalenten mag tonen. Een hele mentaliteitsverandering teweeg brengen met deze plaat zal wel wat veel gevraagd zijn zeker?  

Lowlands 95
Een aantal Nederlandse bands was vooral geprogrammeerd om de feeststemming er in te brengen. Ondanks de vaak onmogelijke tijden waarop ze moesten aantreden (vroeg in de ochtend of tegelijk met een top-act elders) bleek dit geen enkel probleem. Het dak ging eraf bij Jammah Tammah en Pigmeat. Ook de Dopegezinde Gemeente en The Schizonics kregen de massa in beweging. De surf is weer helemaal terug sinds Pulp Fiction en de Treble Spankers maakten daarom niet alleen het publiek gelukkig, maar waren dat ook zelf: ‘Positieve energie kan niet gekeerd worden’, sprak gitarist Marcel Kruup. The Apemen waren met hun nette pakken, jaren zestig-kapsels en nederbeat een vleesgeworden anachronisme. Er werd gesmeten met gitaren en de bassist werd door het publiek op handen de zaal doorgedragen.

Oor, september 1996 Gemert Bunker festival
Het publiek raakt nog opgewondener als The Apemen losbarsten. Vergeleken bij wat deze Tilburgse surfers ontketenen, zij The Treble spankers een bejaardenorkestje. Het piepende orgeltje is onweerstaanbaar en de gogo-girls dienen zich spontaan op het podium aan. Een geheide festivalknaller, die we nog wel eens vaker willen tegenkomen. Na het succes van The Apemen zakt het festival in elkaar als de Belgische Neven voor de afsluiting moeten zorgen.