1.7 Uit: Herinneringen aan de dood (Sabom), p. 80, militair tijdens gevecht in Vietnam, bijna-doodervaringen :
"... sloeg achter me een granaat in en werd ik naar voren gesmeten. Dat was het, tot het een paar uur later scheen te zijn ... Ik kon de Vietkong zien. Ik zag die knaap die mijn laarzen uittrok. Ik zag de anderen die ook allerlei dingen verzamelden. Ze droegen ringen ... Het leek of ik er van bovenaf op neerkeek. Ik kon mezelf zien ... Ik leek precies op een marionet zoals ik daar lag ... Ik kon mijn gezicht zien en mijn arm. Ik was flink verbrand en overal zal bloed ... Ik zag een M-14 (geweer) op een meter afstand liggen en probeerde het te pakken, maar ik kon niet bewegen ... Het was net of ik zwaar droomde ... Toen die knaap met mijn laarzen bezig was kon ik dat zien en ik wachtte erop dat zijn aandacht werd afgeleid, zodat ik dat geweer zou kunnen grijpen, maar ik kon mijn lichaam niet bewegen ... Het voelde niet aan als een gebroken been of een amputatie of een gebroken rug of zoiets. Het was alleen maar dat ik die marionet niet dat geweer kon laten grijpen ... Ik probeerde uit alle macht om dat poppetje naar dat wapen te bewegen. Ik was een toeschouwer ... alsof het iemand anders overkwam ... Het was ongeveer vier of vijf uur in de middag toen onze troepen kwamen. Ik kon ze horen en zien ... Het was heel duidelijk dat het met me was afgelopen, verbrand. Het bovenste deel van mijn kleding was ook helemaal verbrand. Ik zag er uit of ik dood was ... Ze deden me in een zak ... We werden opgestapeld in de vrachtwagen ... Als ik ze later terug zou hebben gezien (de soldaten) zou ik ze zeker hebben herkend ... We werden overgeladen op een andere wagen en naar het lijkenhuis gebracht. En toen begon het balsemen. Ik herinner me dat ik op die tafel lag en dat die knaap wat moppen vertelde over meisjes van USO (United Service Organizations) ... Alles wat ik op dat moment droeg was een met bloed bevlekte onderbroek. (Ik keek toe) hoe hij die wegknipte, mijn been opzij schoof en een snee maakte (in de linkerlies om de grote ader bloot te leggen waarin de balsemvloeistof moest worden gespoten) ... Hij had al een kleine snee gemaakt toen hij stopte met lachen, want hij vroeg zich af waarom ik zo bloedde. Dus voelde hij mijn pols en controleerde mijn hartslag opnieuw. En ik kon dat allemaal zien, want ik stond erbij als een soort toeschouwer ... Hij voelde opnieuw mijn pols en was er niet zeker van, dus riep hij er iemand anders bij. Hij besliste niet verder te gaan. Op dat moment raakte ik het spoor bijster en kon ik niet meer volgen wat er gebeurde ..."