ZAKKENROLLERS  IN  PERU

Wat ging er vooraf?

NB:  De verteller is Jos.

Zakkenroller in actie

Zo rond twee uur bevinden we ons midden in het centrum van deze stad die zich onderscheidt doorveel koloniale architectuur. We lopen door een minder drukke winkelstraat, als er plotseling een auto naast ons stopt.  Een man draait het raampje open en begint in het Spaans tegen ons aan te lullen. We verstaan woorden als "criminalistas” en “ladrones” (dieven). Daarop raken we geïnteresseerd en we buigen ons voorover naar het portier toe. De man haalt vervolgens een revolver te voorschijn en toont die ons veelbetekenend. Op dat moment slaakt Clim een kreet en begint te vloeken.  

Op heterdaad betrapt

Hij gooit zich achterover, waarna ik ook een andere stem hoor. Als  ik me omdraai zie ik Clim boven op een vent liggen die pogingen doet onder hem uit te kruipen.  Dat kost hem zo veel tijd, zodat ik hem bij zijn keel kan grijpen en tegen een etalageruit kan drukken. Ik hou instinctief mijn gespreide vingers voor zijn ogen  om hem heel stil te houden. Hij kan geen kant meer uit. Uit woede wil ik hem met zijn hoofd door de ruit slaan, maar ik bedenk me bijtijds: wie betaalt dan die ruit? Misschien verwond ik hem ernstig, slagaderlijke bloeding of zo, en dat wil ik ook niet op mijn geweten hebben. 

Politie er bij roepen?

Een tweede optie is wachten tot de politie komt opdagen. (Die is hier alomtegenwoordig, maar als je ze nodig hebt zijn ze er niet). Ook die mogelijkheid verwerp ik: ik zie ons al uren op een stoffig bureau zitten, wachtend op een  tolk en gade geslagen door corrupte politiefunctionarissen die plannetjes uitbroeden hoe ze ons als rijke westerlingen een oor kunnen aannaaien.  (De goede niet te na gesproken overigens, maar daar ben je nooit zeker van.) Achter me hoor ik Clim  nog steeds tieren, hij blijkt moeite te hebben met opstaan. Misschien hebben ze hem wel met een mes verwond en heeft hij hulp nodig.

We laten hem lopen

Daarop besluit ik de zakkenroller, een goed geklede man van een jaar of dertig trouwens die steeds “No, no” roept (zeker bang om blind gemaakt te worden), toch te laten lopen. Gelukkig is er met Clim niets ergs aan de hand . In de consternatie is hij ietwat gedesoriënteerd geraakt. Hij baalt wel dat ik de dief heb laten ontsnappen; hij had hem een stevige aframmeling willen geven. Als stille getuige ligt er een zakdoek  op de grond. Dat is het enige dat gestolen had kunnen worden en onze dagrugzak met fototoestel natuurlijk waaraan gerukt werd. De man in de auto, de afleider met zijn praatjes over criminaliteit, rijdt doodgemoedereerd weg, hem hunnen we niets maken. In de open winkelpuien staan tal van mensen toe te kijken, zij zijn ongetwijfeld getuige geweest van deze poging tot beroving. Geen van hen heeft echter een poot uitgestoken om ons te helpen of de politie te roepen. Dat valt ons bitter tegen. Waarschijnlijk zijn deze eerzame middenstanders bang dat het boeventuig later wraak op hun en hun bezittingen zal komen nemen.

Criminaliteit heel gewoon

Nog natrillend van de zenuwen schuiven we aan voor een standaardlunch in een cafetaria. We laten de gebeurtenissen nog eens aan ons voorbij trekken. Clim staat er op dat we onze money belts (met reispapieren, paspoorten, geld en cheques die we overdag op ons lichaam onder onze onderkleding dragen) in de kluis van ons hotel opbergen. Dat regelen we ’s avonds dan ook direct als we terugkomen in het hotel. Aan de balie reageert men niet erg verbaasd als we over de overval vertellen. In die bewuste straat is het al vaker prijs geweest, criminaliteit wordt hier kennelijk tot het leven van alledag gerekend. Overal in dit land stikt het van de bewakers, veiligheidsfunctionarissen en politieagenten, alleen in die beruchte straat zijn ze opvallend afwezig. Is hier sprake  van toeval? Hoe dan ook, met onze kostbaarheden op een veilige plek is Clim een stuk geruster.

 

 

Bagage afladen

We rijden Huaraz binnen terwijl de duisternis invalt en het begint te motregenen, niet bepaald uitnodigend. In een achterafstraatje worden wij passagiers geloosd. Clim helpt de bagage van het dak afnemen. Terwijl hij  zo bezig is, slaat achter zijn rug een tassensnaaier toe. Hij neemt een van onze tassen op en loopt er rustig en onopvallend mee weg. Gelukkig heb ik hem in de gaten. Ik bedenk me niet lang en sla de dief met één welgerichte slag tegen de grond, waarna ik hem bespring en hem met een knie in bedwang hou. Ook Clim doet een duit in het zakje. Daar heeft de onverlaat niet van terug. Hij smeekt om losgelaten te worden; als laatste toevlucht beweert hij  taxichauffeur te zijn die ons wilde helpen. Een taxi is echter in geen velden of wegen te bekennen, dus die smoes vindt in onze ogen geen genade. Uiteindelijk laten we hem toch maar lopen, wat moeten we anders? Twee jonge Amerikaanse rugzaktoeristes uit de bus kijken ons misprijzend aan: waarom schreeuwen die dikke Hollanders zo hard tegen die arme man en laten ze hem niet los? Weten zij veel….

Hotels vol en duur We staan weer van emotie te trillen op onze benen. Door de duisternis en het ontbreken van een goede plattegrond van de stad zijn we ook nog eens helemaal gedesoriënteerd. We nemen dan ook een taxi in de arm (een echte…) en laten ons naar het centrum brengen. Daar blijken de middenklassenhotels zoals het Gran Hotel volgeboekt; het is hier momenteel vanwege al die bergbeklimmers en trekkers hoogseizoen en de prijzen schieten dan de hoogte in. We vinden na een uurtje toch een redelijk onderkomen bij hotel Santa Victoria.

(We blijven twee dagen in dit bergoord en keren daarna per bus weer terug naar Lima.)

 

---

HOMEPAGE                                      SPANNENDE AVONTUREN Lees  ook onze reisverhalen over  PERU  en CHILI  en bekijk onze foto's.

---