8 juni

Eigenlijk zou ik deze dag naar het ziekenhuis voor een CTG en dan de volgende dag worden ingeleid. Maar nee, de baby wil eruit, en om 4 uur 's morgens beginnen de weeën. Eerst nog niet zo regelmatig, maar rond 7 uur komen ze om de vijf minuten. Arnold is inmiddels ook beneden en belt de verloskundige. Ze komt tegen half negen en voelt hoeveel cm ontsluiting ik heb; helemaal niets. De baarmoedermond zit nog te ver naar achteren en met haar korte vingers kan zij er niet bij. Ook zijn de weeën volgens haar nog niet regelmatig genoeg en dus vertrekt ze weer met de afspraak dat haar collega rond 1 uur bij ons zal langskomen. Maar zolang kunnen we niet wachten. Rond tien uur belt Arnold weer, want de weeën duren dan al 2 minuten met maar 1 minuut ertussen. De verloskundige is er vrij snel. Net als om half negen horen we het hartje van de baby luid en duidelijk, maar nog heb ik geen ontsluiting. Intussen begin ik het wat benauwd te krijgen, de weeën blijven maar doorgaan. Blijkbaar heeft deze verloskundige langere vingers, want even later breken de vliezen. Eindelijk, alleen is het vruchtwater groen en dus moeten we naar het ziekenhuis. Daar aangekomen krijg ik een band om m'n buik voor de CTG en proberen ze de hartslag van ons kindje te meten. Dat lukt alleen niet echt. De co-assistent plaatst nog een draadje op het hoofdje van ons kindje maar ook dat heeft geen effect. Ineens is er paniek en word ik met spoed naar de OK gebracht waar ons kindje wordt gehaald via een spoed keizersnee. Ik krijg een ruggenprik en Arnold kan er dus gelukkig bij zijn. Om 11.47 uur wordt ons kindje geboren, alleen horen we geen huilende baby en wordt ze meteen meegenomen door de kinderarts. Heel vaag hebben we al wel door dat het niet goed zit. Na ongeveer 20 minuten wordt Arnold erbij geroepen en hem verteld dat ons meisje gestorven is. Want dat weten we inmiddels: we hebben een dochter: Kelly Jeline Sijbolts. Wauw, het eerste meisje, de eerste kleindochter in onze beide families. Het is alleen te laat, ze is gestorven. De reanimatie heeft niet meer geholpen. Het was te laat en om 12.10 uur wordt onze Kelly doodverklaard. Onbegrijpelijk!

1^e foto van ons samen

Ik word nog even in slaap gebracht zodat ze me kunnen dichtmaken. En als ik wakker word zit Arnold naast me met onze mooie meid in z'n armen. Zo perfect als ze is, alles erop en eraan, alleen ze ademt niet. Ze mag niet bij ons blijven. Ons resten nog 5 dagen samen en dan moeten we Kelly loslaten. Het moeilijkste dat we ooit hebben moeten doen.

Kelly's afdrukjes

Als we weer terug zijn in de verloskamer maakt de verpleegkundige afdrukjes van Kelly's handjes en voetjes, een kostbaar aandenken dat nu in een lijstje in onze kamer hangt. En ook knipt ze een lokje haar af, een klein lokje daarvan zit in m'n medaillon dat ik dagelijks draag. Ze wast Kelly en trekt haar een luier en rompertje aan. En dan wachten we op opa, oma Vennema en tante Dineke, die Kelly's mooie Nijntje pakje zullen meebrengen, want we willen graag dat ze dat aankrijgt. Het is zo onwezenlijk allemaal, ook voor de mensen om ons heen. Het ging allemaal zo goed, wie had dit ooit kunnen vermoeden. Niemand van ons. We kunnen het niet bevatten.

Even later komen onze broers en zussen ook en allemaal bewonderen ze onze mooie meid en houden haar vast. Dan worden we naar een kamer gebracht, een kamer voor ons alleen. De dominee komt en ook de begrafenisondernemer. Ze praten met ons, maar laten ons gelukkig zelf beslissen wat we willen, echt heel fijn. We besluiten Kelly te begraven in besloten kring op 12 juni en blijven tot die tijd in het ziekenhuis. Kelly blijft gewoon bij ons op de kamer, liggend in het mandje waarin we haar later begraven. Ook Arnold blijft in het ziekenhuis, zijn bed staat overdag op de gang. En zo liggen we 's nachts met z'n drietjes naast elkaar, heel verdrietig maar toch ook dankbaar en blij dat we nog een tijdje samen kunnen zijn.