En dan...

Na de begrafenis gaan we terug naar huis; een leeg huis. Onze ouders en zussen gaan met ons mee, ze blijven die dag bij ons en komen ook daarna nog heel vaak langs. Thuis stellen we het familiebericht op voor de krant, met in die van ons natuurlijk het plaatje van Nijntje met Boris. De tekst voor het 'geboortekaartje' hebben we al aangepast. We gebruiken gewoon het kaartje dat we al hadden uitgezocht, met twee kleine voetjes voorop. In de dagen en weken die volgen, leven we in een roes. We slapen een tijdlang in de woonkamer omdat ik moeilijk kan trap lopen en m'n hb nog veel te laag is. Na ongeveer 6 weken gaan we weer boven slapen.

Ook gaan we na 6 weken op nacontrole bij de gynaecoloog; de placenta was goed, er is geen medisch aanwijsbare reden gevonden. Ons meisje was kerngezond, maar waarom dan... Daar zullen we wel nooit antwoord op krijgen. De extreme weeënstorm waardoor we het allebei benauwd kregen! Kelly kreeg geen kans om weer op adem te komen, de meconium in haar longetjes! We waren te laat, er is te laat ingegrepen! Vooral dat laatste, denken we.
We krijgen ook nog een gesprek met de kinderarts. Zij vertelt ons dat ze met alle mogelijke middelen hebben geprobeerd ons meisje terug te halen. Maar haar longetjes zaten veel te vol met meconium. Het was te laat, stomweg te laat! Waren we maar eerder geweest... Wie weet... We zullen het nooit weten.

Het is gewoon onbegrijpelijk; m'n buik is leeg, maar ons huis ook. We laten de babykamer weer ophalen. De kleertjes bewaren we uiteraard wel, in een mooie blauwe kist, die samen met de schommelstoel op Kelly's kamertje staat. Want dat is het toch nog steeds, hoewel ze er niet zelf woont. Het blijft haar kamertje en we hopen dat ooit nog eens haar brusje erin komt te slapen. Van het geld dat we terugkrijgen van de babykamer kopen we een mooi monumentje voor op Kelly's grafje. Na 3 maanden mogen we weer proberen om zwanger te worden. Net als bij Kelly hebben we ook nu weer hulp nodig en kunnen gelukkig meteen weer in het ziekenhuis terecht. Maar helaas, dat wil maar niet lukken en in januari 2003 gaan we over tot ivf en hopen er het beste van. In mei 2004 stoppen we met behandelen. We hebben dan drie ivf-pogingen gehad en die zijn allemaal mislukt. Ondertussen zijn we ook begonnen met een adoptieprocedure en daar richten we ons nu volledig op. In augustus 2002 hebben we ons voor adoptie ingeschreven en op 5 november 2004 zijn onze papieren naar China gestuurd. En in augustus 2005 reizen we naar China om onze 2e dochter Li-Yan op te halen, Kelly haar zusje. In september 2009 reizen we weer naar China, dit keer om onze zoon Chunfei op te halen. En weer zijn we even heel dichtbij Kelly, zo hoog in de lucht. Wil je meer over Li-Yan en Chunfei weten, kijk dan op onze website www.dromenvanchina.nl

In augustus 2001 meld ik me aan om te mailen bij Lieve Engeltjes en in oktober gaan we op babygespreksgroep bij VOOK . Beide hebben ons erg geholpen bij het weer oppakken van ons leven. Want dat is zeker niet meegevallen. Arnold mag een hele tijd thuisblijven, gelukkig, maar na een tijd moet hij toch weer aan het werk. Ik zeg m'n baan op, maar blijf toch in de ziektewet op advies van de gak-arts en kom daarna in de WAO. In februari 2003 besluit ik weer aan het werk te gaan en werk nu als invalbibliothecaris hier in de stad Groningen en dat bevalt me erg goed. Daarnaast ben ik lid van het webteam van Lieve Engeltjes. We hebben zo langzamerhand de draad weer opgepakt alhoewel het zeker niet altijd meevalt en we bepaalde dagen extra moeilijk blijven vinden, zoals verjaardagen en Sinterklaas/Kerst. We missen ons meisje enorm en hoewel het bijna niet kan, missen we haar nog net heel klein beetje meer op zulke dagen. Kelly hoort bij ons, ze is lid van ons gezin. Niet zichtbaar aanwezig, maar altijd in ons midden.

Ons lief mooi meisje. Voor altijd in ons hart.

Kelly Jeline Sijbolts