Na 2½ jaar en wat medische hulp raak ik in augustus 2000 zwanger. We
kunnen het bijna niet geloven. Op 16 september, nog maar net 1 dag over tijd,
doen we de test en die is positief. We bellen meteen onze ouders, dolgelukkig
als we zijn. Met 7 weken krijgen we een echo en zien het hartje van ons kindje
voor de eerste keer kloppen. Op Arnold z'n verjaardag krijgen we de 2e
echo, de baby is dan 12 weken oud; wat een mooi gezicht zo'n klein mensje in
m'n buik. Uitgaand van de laatste menstruatie ben ik op 26 mei 2001 uitgerekend
en volgens de 2e echo op 22 mei. Het is verder allemaal goed en we
hoeven niet in het ziekenhuis onder behandeling te blijven, dus worden we doorgestuurd
naar een verloskundige. Eén dag voor de tweede echo gaan we voor het
eerst naar de verloskundige en horen het hartje van onze baby. De zwangerschap
verloopt prima; de baby groeit goed en heeft telkens een heldere hartslag. Ik
daarentegen ben vrijwel de hele 9 maanden misselijk, wat mede te wijten is aan
een buikbreukje dat ik al heb sinds m'n geboorte. Ik moet daarom ook eerder
dan de bedoeling was, stoppen met werken. De misselijkheid verdwijnt pas als
de baby is ingedaald omdat de baarmoeder dan niet meer tegen het breukje aankomt.
Op 30 december voel ik de baby voor het eerst en ook Arnold krijgt al een voorzichtig
schopje tegen z'n hand aan; wat een heerlijk gevoel. Als ik ruim 5 maanden zwanger
ben, trouwen we op
1 februari 2001. Gelukkig valt de misselijkheid die dag mee.
|
|
Half maart komt de babykamer en richten we alles in. Ik heb van Arnold een schommelstoel gekregen en vrijwel elke avond lees ik de baby een gedichtje voor en luisteren we naar het muziekdoosje. De laatste maand groei ik nog flink. Mijn misselijkheid is weg omdat de baby is ingedaald en dus kan ik weer alles eten wat ik wil. 26 mei komt, maar de baby wil er nog niet uit en dartelt nog vrolijk rond in m'n buik. Een druk baasje is het. Ik heb al wel steeds voorweeën, maar ze zetten niet door. Tot 8 juni, dan beginnen 's ochtends om 4 uur de weeën.

8 maanden zwanger