De ongekuiste versie.

Het verhaal van Lis.

 

 

Lis is geboren en getogen Argentijnse. Op haar achttiende verliet zij haar vaderland om zich in Spanje te vestigen. Vandaar trok ze naar Denemarken, waar ze bijna 10 jaar bleef. Enkele jaren geleden is zij genaturaliseerd Deense geworden. In Denemarken leerde zij via haar werk de Nederlander Jan kennen. Ze werden verliefd, en in de zomer van 2001 vestigde Lis zich bij haar vriend in Nederland.

Lis is nu 34 en zwanger van haar eerste kind, de geboorte wordt met Kerstmis verwacht. Deze zwangerschap valt samen met de zwangerschap van die andere Argentijnse in Nederland, die via de media zo veel aandacht krijgt. Via een nichtje van Jan, dat in de redactie van een maandblad voor jonge ouders zit, werd zij gevraagd mee te werken aan een serie interviews over haar zwangerschap, en over hoe zij, als Argentijnse, zwanger zijn in Nederland ervaart. Na publicatie van het eerste artikel, in het september nummer, was ze teleurgesteld over de manier waarop zij in het interview geportretteerd werd.
Ook She herkende die pittige Argentijnse helemaal niet in het verhaal dat haar voorgeschoteld werd. Tijd voor de echte Lis!

"In het begin had ik een beetje spijt van mijn medewerking aan de interviewserie. Nu zie ik het als iets grappigs. Ik heb JA gezegd, omdat het nichtje van Jan mij vroeg, anders had ik het niet gedaan. Na de verschijning van het eerste nummer was ik boos omdat mijn woorden verdraaid waren. Als ik eerlijk ben, vind ik het een mutsig blad. Ze stellen alles veel te rooskleurig voor. Ik had gehoopt dat de gesprekken met mij naturalistisch weergegeven zouden worden.
Maar er stond bijvoorbeeld in dat ik niet kon wachten (met uitroepteken) tot de zwangerschapsyoga zou beginnen, omdat ik dan met andere zwangere vrouwen over de zwangerschap kon praten. Dat heb ik nooit gezegd! Ik heb gezegd dat ik beníeuwd was naar de zwangerschapsyoga... dat is heel iets anders!

In de interviews wordt op zoek gegaan naar overeenkomsten tussen mij en Maxima. Maar er zijn voornamelijk verschillen tussen ons. Het enige dat we gemeen hebben, is dat we allebei Argentijnse en zwanger zijn, en dat we in Nederland wonen. Verder zijn er alleen verschillen:

Voor mij is Maxima een gewone vrouw, ik vind haar helemaal niet fantastisch zoals zo veel Nederlanders. Maar zij is niet een "gewone" Argentijnse vrouw, niet "de vrouw" die je daar op straat ziet. Zij komt uit de "upper class", en daarmee staat ze heel ver van me af. Wat mij betreft zou ze ook uit Hongarije kunnen komen, of uit China, of uit Afrika... Ik zou het verschil niet merken.
Misschien als ze zich meer actief voor Argentinië in zou spannen... De meeste Nederlanders realiseren zich niet hoe slecht het in Argentinië gaat. De armoede is enorm. Er is behoefte aan geld voor scholen, voor eten, voor kleren... Argentinië staat op de rand van de afgrond, en het enige dat ik over Maxima hoor is dat ze er duur op vakantie gaat. Dat stelt me teleur. Zij heeft - in tegenstelling tot mij - misschien de rijkdom en de macht om een hulpprogramma voor Argentinië op te starten, een hulpgoederenprogramma ofzo (kleren, schoolmiddelen) om de bevolking te helpen. Misschien mag ze dat niet vanwege haar koninklijke positie, maar ik mis betrokkenheid bij haar. Toch zou ik het leuk vinden haar een keer te ontmoeten, misschien zou ik dan anders over haar denken.
Ik wil heel graag dat zij "normaal" is.

De zwangerschapsyoga is inmiddels begonnen. Ik praat niet zo veel met de andere vrouwen, heb toch het gevoel dat ik "anders" ben. Gek genoeg zit ik met alleen maar blonde Nederlandse vrouwen op yoga, ik ben de enige allochtoon. Dat is vreemd, omdat ik in een stad woon, waar heel veel allochtonen wonen. Ik heb het idee dat ik op een andere manier met mijn zwangerschap omga dan de vrouwen bij mij op yoga. Ik wil mij goed voelen, en volgens mij krijg je daardoor een goede zwangerschap. Die vrouwen bij mij op yoga maken van die hele zwangerschap zoiets... bijzonders, bijna alsof het een soort ziekte is. Dan wordt het zwaar...

Misschien is zwangerschap in Zuid Amerika wel meer normaal, vanzelfsprekender, iets wat er bij hoort.
In Nederland word je overspoeld met voorlichting en cursussen: boeken over zwangerschap, films over zwangerschap, borstvoedingscursus, partnercursus...
In Argentinië krijg je voorlichting van familie en vrienden, daar is het veel minder normaal om allerlei cursussen te volgen en veel voorlichting in het ziekenhuis te krijgen. Je wordt wel in het ziekenhuis gecontroleerd, en bevalt daar gewoonlijk ook in het ziekenhuis. Thuisbevallingen zijn zeldzaam. Waarom dat zo is, weet ik eigenlijk niet, misschien heeft dat met hygiënische redenen te maken?
De kwaliteit van de voorlichting hier is trouwens wel goed, hoor. Stel je voor: mijn moeder wist helemaal niet dat het voor een zwangere vrouw niet goed is alcohol te drinken! 

In Argentinië zoeken zwangere vrouwen elkaar niet zo op als in Nederland. Je kent daar al genoeg vrouwen, je hoeft geen vreemde vrouwen te zoeken om contact te hebben met zwangeren. Vriendschappen zijn in Argentinië ook anders dan in Nederland: mensen zijn veel directer tegen elkaar. Hier houden vrienden toch meer afstand, moet je meer op je woorden letten. Mensen voelen zich hier volgens mij sneller gekwetst. In Argentinië gaan mensen minder voorzichtig met elkaar om. Ik mis Argentinië meer dan anders nu ik zwanger ben, maar ik ben sowieso sneller emotioneel. Tegelijkertijd heb ik hier in Nederland iets dat veel belangrijker is dan mijn vaderland, dus dat missen is ook heel dubbel. Ik wil mijn kind graag mijn achtergrond meegeven: de zon, het buiten leven, het samenleven in een groot sociaal netwerk... In Argentinië hebben bijvoorbeeld grootouders een belangrijke rol in de opvoeding, zij zijn de belangrijkste oppas voor de kinderen. Ik word triest als ik eraan denk dat mijn kindje zonder mijn ouders op zal groeien, en ik vind het ook heel erg voor mijn ouders dat ze niet zo'n hechte relatie met hun kleinkind zullen hebben als ik vroeger had. Het liefst zou ik elk jaar een paar maanden naar Argentinië gaan om het kind toch een deel van die cultuur mee te geven. Maar ja, dan moeten we wel tijd en geld hebben... Op dit moment houden we contact door minstens één keer per week met elkaar te bellen. Dat is wel vaker dan voordat ik zwanger was.
En mijn ouders komen vanaf begin december 6 weken bij ons logeren! Ze zullen er dus zijn als de baby geboren wordt, en met al die andere feestdagen. Daar verheug ik me erg op.

Ik ben overigens wel gelukkig in Europa. Toen ik voor het eerst in Nederland kwam vond ik het hier geweldig. Ik heb 10 jaar in Denemarken gewoond. Daar is men in het algemeen vrij gesloten en afstandelijk, er is geen bruisend sociaal dagelijks leven. Heel anders dan ik vanuit Argentinië en Spanje gewend was. Als ik nu in Denemarken terug kom, deprimeert dat me. Het is een getergde samenleving, volgens mij zit dat in de wat sombere aard van de Denen. 1 op de 5 mensen sterft daar aan alcoholgerelateerde ziekten, dat zegt voor mij genoeg.
Ik vond Nederland een ideaal land toen ik hier kwam: open, sociaal, levendig - zeker de grote stad waar ik woon. Maar de laatste tijd merk ik dat veel van die levendigheid een façade is. In mijn werk komt het soms voor dat mensen elkaar 's ochtends niet eens groeten! Verschrikkelijk vind ik dat.  
Ik selecteer hier nu de goede dingen en gebruik die in mijn eigen leven. Het belangrijkste voor het kind is dat het in liefde opgroeit, en dat heb ik hem of haar zeker te bieden: een leuke vader, een veilige kindertijd en héél veel liefde. Als aan die voorwaarden voldaan is, maakt het niet zoveel uit waar je in de wereld bent, dan voldoet ook (of zelfs) Nederland!"

 

 

UPDATE! GEBOORTEKAARTJE! FOTO!