Wiegelied

Geen wiegje als rustplaats,
Maar een krib was 't weleer.
Waar het kindeke Jezus
lei zijn hoofdje terneer.

De sterren, zij keken
van de hemel zo mooi,
Naar het kindeke Jezus,
hoe hij sliep in het hooi.

Door 't loeien der koetjes
was het kindje ontwaakt,
Maar daardoor werd het kind niet
aan het schreien gemaakt.

Heer Jezus nu ziet Gij
uit de hemel terneer:
Ik dank U, dat G'eens ook
een kindje waart, Heer.

Oh, zegen de kind'ren,
ver af en dichtbij,
Gij houdt van hen allen,
evenveel als van mij.

Gij wilt, dat wij kind'ren
of we groot zijn of klein,
Ook in donkere dagen,
U trouw zullen zijn.