Reisverslagen

21 juni hebben wij een BBQ en dat is onze laatste verplichting voor we naar Frankrijk kunnen vertrekken. Overdag hebben we de camptrailer al gepakt dus het is straks alleen stroom loskoppelen, aanhaken, hondenmand in de auto en we kunnen weg. Tijdens de barbeque voel ik me niet optimaal fit. Waarschijnlijk toch te hard gewerkt met het warme weer. De planning is om straks een paar uurtjes te slapen voor we naar Frankrijk vertrekken. Maar als we rond 22:00 uur thuiskomen, besluiten we om maar direct te vertrekken. Na nog een lekker stuk met de hond gelopen te hebben, rijden we om 23:00 uur de straat uit: vakantiiieeeee....!

Het is heerlijk rustig op de weg en met de nieuwe maximum snelheid van 90 km/u met caravan schieten we lekker op. Ook omdat wij de snelheid 'iets' naar boven afronden.... De weg van Breda naar Antwerpen is rond dit tijdstip zelfs een verademing, bijna geen vrachtverkeer. Met een maximum snelheid van 120 km/u met caravan, in België, gaat het snel. Net voor de Franse grens wisselen we van bestuurder en neemt Hans het over. In Frankrijk is het op de autowegen - als het droog is - toegestaan om met een caravan 130 km/u te rijden. Met een grote caravan zouden we het niet in ons hoofd halen maar met de camptrailer achter ons is het geen enkel probleem. Dit heeft alles te maken met het gewicht van de beladen camptrailer, de korte lengte, de lage hoogte en vooral ook alle belading op de vloer en tussen de wielen. De Camtrailer spoort alsof hij over de rails achter onze auto aan rijdt. Achter het stuur merk je er daarnaast nauwelijks iets van dat je een camptailer achter je auto hebt. Alleen op de wat steilere hellingen valt het op dat het vermogen van de auto wat afneemt. Het is rond 5 uur als we Parijs naderen. We nemen de 'boulevard périphérique' oftewel de autoweg dwars door Parijs. Ook dat is een feest om deze tijd en we besparen ons een hele omweg om Parijs heen. Inmiddels wordt het langzaam lichter maar de meeste vrachtwagens staan nog op de parkeerplaatsen langs de weg. Pas als we op de Péage zitten, komt het vrachtverkeer goed op gang. Maar dan hebben we er geen last meer van omdat het grootste deel zesbaans is. Dus voldoende ruimte om in te halen. De temperatuur in de auto loopt langzaam wel iets op maar de airco wordt zo min mogelijk bijgezet om de motor te sparen. Er wordt toch al genoeg van hem gevraagd. Ik kan op de stukken die Hans rijdt goed  uitrusten en voel me zo fit als een hoentje. Hans heeft iets meer moeite met het missen van de nachtrust maar hier passen wij onze wissels op aan.

de Tarn, Vieux , camping la Sesquière. Het is nog voor 12 uur als wij ons melden bij Koosje op camping la Sesquière. Twe jaar terug zijn we ook al op deze camping geweest en het voelt direct als 'thuiskomen' wanneer we door Koosje begroet worden. Koosje heeft een rustig plekje voor ons uitgezocht met wat schaduw wat door onze hond zeer gewaardeerd wordt. De afgelopen weken is het weer hier matig geweest maar blijkbaar hebben wij heerlijk zomerweer meegenomen. Voor de avond reserveren wij direct voor twee personen in het restaurant. Maar nu eerst de caravan en de voortent opzetten.

Als alles strak en naar onze zin staat is het tijd voor een korte douche en daarna een plons in het zwembad. 's Middags komt Maarten ons ook nog even begroeten. Hij was even weg naar plaats Albi om boodschappen te doen. Fedo en Floor blijken ook op de camping te staan, het lijkt wel een reunie!

In de directe omgeving zijn maar weinig restaurantjes te vinden, gebruiken wij steeds als excuus. Maar de werkelijkheid is dat het restaurant op de camping zo goed, lekker en vooral ook gezellig is dat we graag 'thuis' blijven om bij Koosje en Maarten in het restaurant te eten. De WK gekte slaat hier ook aan. Al zijn we met de Franse TV en Duitse satelliet niet gegarendeerd van alle Oranje wedstrijden. Maar een wereldontvanger en een paar vuvuzela's laten het in-het-dal-liggende dorp Vieux weten dat Nederland van Kameroen gewonnen heeft.

Vrijdagavond trekken we onder leiding van Koosje te voet richting Vieux. Hier vieren ze vanavond een Middeleeuws Occitaans feest. De Occitaanse taal is een oude streektaal die die gesproken werd in de zuidelijke helft van Frankrijk met uitzondering van het Baskenland en Rousillon (ook wel Langue d'oc genoemd) Het is een middeleeuws feest waarbij oude muziek en folkloristische dansen centraal staan. Mij bekruipt het gevoel alsof ik in het decor van een film sta. Ik probeer de sfeer te proeven maar merk dat het teveel buiten mijn eigen belevingswereld ligt en het me nergens raakt. Wel observeer ik een kloof tussen de lokale autochtone bevolking en de nieuwe buitenlanders die hier huizen gekocht hebben om er permanent of voor een gedeelte van het jaar te wonen. Terwijl de autochtone plaatselijke bevolking vooral traditie en het behoud van oude waarden en normen lijkt aan te hangen zie ik de nieuwe dorpsbewoners als mondaine wereldburgers die vooral onderling aan het netwerken zijn in plaats van tijdens een traditioneel Occitaans feest contact proberen te leggen met hun nieuwe buren.

Naar Jan en Lucy in Flayosc. Zaterdag vertrekken we naar Flayosc in de Provence waar Jan en Lucy sinds vorig jaar hun nieuwe huis hebben. Gisteren hebben we de grote tent al afgebroken zodat wij niet in de ochtend een tent nat van de dauw hoeven in te pakken. Voor de laatste nacht hebben wij de Kulali luifel achterstevoren over de klep van de camptrailer gehangen wat nog best comfortabeler is ook. Stipt 8 uur komt Koosje ons brood brengen en hebben we de caravan al achter de auto hangen. Nog even de laatste spulletjes in de wagen en dan kunnen we vertrekken. Het wordt een flinke rit vandaag en heet. Het eerste stuk naar de autoroute verloopt voorspoedig. Het is druk op de weg en omdat het een vierbaansweg is, schiet het niet echt op. Vooral slordige inhaalmanoeuvres leiden steeds weer tot forse rempartijen en bijna-aanrijdingen. De fransen houden ervan om - als ze een vrachtwagen zien - de file op de linkerkant rechts in te halen en er dan op het laatste moment plots zelf in te voegen. Maar na twee uur de A61 verlaten hebben en op de A9 te zitten is de weg weer zesbaans. We hebben twee navigatie systemen bij ons en beide dames zijn het voor een keer perfect met elkaar eens. Totdat wij op zo'n 10 minuten van de eindbestemming zijn. De Garmin van Hans stuurt ons naar rechts richting Châtau de Berne. Hier worden wij naar een verhard pad gedirigeerd dat plots gevaarlijk stijl naar beneden loopt. Keren kunnen wij niet dus doorrijden maar. Dan gaat de weg omhoog en wordt ie erg slecht; zeg maar onbegaanbaar. Lekker met zo'n caravan achter je auto. Bij een kleine splitsing kan ik stoppen en vragen we ons af wat te doen. We besluiten dat de enige kans is om de camptailer los te koppelen en dan de wagen te keren en proberen terug te komen. Om een lang verhaal kort te maken lukt het ons (terrnauwernood) om op de verharde weg terug te komen. De banden ruiken naar rubber en ik ben ineens mijn bruine kleur kwijt en zit te bibberen achter het stuur. Na één telefoontje met Jan rijden we tien minuten later ongeschonden de tuin in waar wij voor twee nachten ons campement opslaan.

We worden ontvangen op het nog in aanbouw zijnde terras en laven ons met een koud glas citoenlimonade. Ik ben nog niet helemaal bijgekomen van het avontuur op het grindpad, maar na een duik in het zewembad gaat het weer een stuk beter.

Waar kun je beter shoppen dan op een markt in Frankrijk? Heerlijk. De zon staat hoog en de kramen met kruiden ruiken verrukkelijk (zie foto). Het is een beetje gedrang zo af en toe maar dit is echt 100% het Frankrijkgevoel. Intussen mag Xena niet in haar 'tent' bij de caravan slapen. Haar bench heeft een plaatsje op het overdekte terras gevonden en zij vind het heerlijk zo centraal en in de schaduw. Het weer is perfect en met een zwebad in de tuin goed uit te houden. Zondag gaan we lunchen in het dorpje Flayosc. Een zeer levendig plaatsje met veel horeca en leuke winkeltjes. Vandaag is het Brocante oftewel vlooienmarkt.  We hebben niks met dit soort recycle marktjes en zijn niet geïnteresseerd in het opkopen van iemand anders' vuilnis. Om rond te neuzen heeft het wel iets maar gelukkig voor Hans blijft de knip dicht. De lunch is heerlijk, in ieder geval de gerechten die wij gekozen hebben. Ik zie aan een andere tafel iemend een homp rauw gehakt met een ei geserveerd krijgen. Ik moet er niet aan denken.... 's Avonds zoeken wij op de kaart een nieuw reisdoel uit. Gaan we richting Parijs of bezoeken we voor de volgende dag toch liever een camping in de buurt van Dion?

Luzy camping la Gagère. Het wordt dus camping la Gagère  Nog voor 7 uur vertrekken we,  na een hartelijk afscheid, bij Jan en Lucy. Op naar Luzy.... Vanmiddag is het voetbal. Nederland - Slowakije dus willen we op tijd op de camping zijn. De reis verloopt voorspoedig en het is ongeveer 13:00 uur als we de weg richting de camping omhoog rijden (helling meer dan 20%). Hoewel officieel de receptie gesloten is, worden we voortvarend (in het Nederlands) geholpen. Weer kiezen we voor een wat rustiger plaats met voldoende schaduw voor de hond. De camping ligt prachtig bovenop een heuvel. Voor de hond hebben we een mooi plekje achter de caravan waar ze heel rustig ligt en ook nog eens veel schaduw heeft. Het weer is elke dag plus 30 graden dus veel inspanning zit er niet in. De eerste avond eten we op de camping en voor een camping-restaurant is alles goed verzorgd maar we verlangen terug naar het restaurant bij Koosje en Maarten op la Sesquière.

De volgende dagen eten we steeds buiten de camping en dat is een uitdaging in deze regio. In ons navigatie systeem kun je bij 'point of interest' ook zoeken op restaurants maar hoe goed we onze best doen, veel is gesloten. Soms net die dag maar de meeste restaurants zijn eind juni nog niet open voor het seizoen. Met volharding is het ons wel gelukt. Een ding is voor ons duidelijk. Mochten we ooit een huis in Frankrijk zoeken, dan valt deze streek af. Veel te weinig horeca. Maar de camping bevalt ons verder uitstekend. Prachtige wandelpaden rond de camping. Wij lopen zelfs een stukje van de route naar Santiago de Compostella, Spanje. Dwars door Frankrijk lopen vier van deze hoofdroutes die allen in de Pyreneeën bijelkaar komen. Deze routes zijn opgenomen op de Unesco werelderfgoedlijst. Iedereen die eigenaar is van grond waarover deze routes lopen, heeft de plicht deze routes te onderhouden en begaanbaar te houden. Pelgrims die zich officieel hebben aangemeld als pelgrim hebben recht op tal van gratis verstrekkingen langs de route. Zo kunnen pelgrims gratis overnachten op de camping of bijvoorbeeld een gratis maaltijd krijgen. We lopen toch maar niet door naar Santiago de Compostella en gaan liever terug naar de camping voor een verkoelende duik. Over verkoeling gesproken: toen we uit eten waren in Autun begon het op de terugweg wat te spetteren. Dit gespetter ging over in een heftige omweersbui. Terug op de camping bleek het dakluik boven het bed open te staan en hebben wij die nacht in een nat bed kunnen slapen. De volgende dag scheen gelukkig de zon weer volop en was het bed snel droog. Maar verkoelend was het wel. Afijn. Donderdagmiddag zit het er voor ons op en vertrekken we richting huis. Nog voor middernacht staat de camptrailer thuis op de oprit. Een lekkere douche en nog een borrel en dan naar bed. Morgen de camptrailer uitruimen de was en de tuin aanpakken.... Einde vakantie!

In april en mei worden wij beiden 50 jaar; een goed moment om even niet in Nederland te zijn. Pierre, een goede vriend van ons wordt een dag na mij (Rob) ook 50 en hij stelt voor om onze gezamenlijke verjaardagen in Zuid Afrika te vieren. Het plan om op 18 april te vertrekken loopt door de IJslandse vulkaan een kleine vertraging op. Maar op 20 april vertrekken wij, op een van de eerste vluchten, alsnog naar Johannesburg.

Pierre is op de kop af één dag jonger dan ik. En dat was dus de aanleiding om onze verjaardagen gezamenlijk in Zuid Afrika te vieren. Door de vertraging in verband met de aswolk is het niet gelukt om mijn verjaardag in Zuid Afrika te vieren. Maar uiteindelijk vijf dagen na mijn geboortedag vieren  we toch een beetje feest onder het Zuid Afrikaanse sterrendak. Pierre heeft zijn vrienden en familie uitgenodigd en ook nog een poging gedaan om wat vrienden van ons, die in Johannesburg wonen, uit te nodigen. Ricky lukte het niet om zich vrij te maken en ook Amanda Strydom kon niet. Maar dat maakt het er voor ons niet minder om. Immers Pierre en Andre waren er. En wij hebben ons ook uitstekend vermaakt met de overige gasten. Ik denk dat wij met iedereen gesproken hebben op de party. Zuid-Afrikanen zijn zeer open mensen en ze zijn dan ook makkelijk om contact mee te leggen. We spreken meestal Engels met elkaar. De Afrikaanse taal lijkt natuurlijk erg op het Nederlands, en als ze langzaam praten kun je het goed verstaan. Tussen deze talen zitten ook grote verschillen dus is het voor een Nederlander bijna onmogelijk om Zuid Afrkaans te spreken en voor een Afrikaan om Nederlands te spreken. Als wij al in het Afrikaans spreken wordt het een soort Nederkaans. Het Nederlands klinkt voor een Afrikaan te hard. Vlaams verstaan ze beter. Dus ons Nederkaans bestaat uit een belgisch accent en het consecuent niet verbuigen van de werkwoorden. Of het nu om mij- ons- of jullie gaat, de stam van het werkwoord is voldoende. Ek vier fees, ons vier fees en julle vier fees.

Badgerleur Bush Lodge: The big Five oftewel Olifant, Neushoorn, Buffel, Leeuw en Luipaard. Dat is natuurlijk een must see als je in Zuid Afrika bent. Tijd voor een bezoek aan het Krugerpark hebben wij niet echt en op advies van Pierre en Andre boeken wij een paar nachten in de Badgerleur Bush Lodge. Dit is een wildfarm bij Heidelberg (in de buurt van Johannesburg). Het is een heerlijk luxe park waar het je als gast aan niets ontbreekt. Een comfortabele kamer met ongelofelijk mooi uitzicht. Grote ontvangst faciliteiten en natuurlijk onevenaarbare game activiteiten. Een bush safari met rijdende truck in de avond, inclusief een sunset experience. En 's morgens voor dag en dauw op voor een trekking safari te voet met de Ranger (Gordon). 's Avonds wordt het diner in de boma geserveerd. Een boma is een ommuurde stookplaats waar je heerlijk onder de strerrenhemel naast het kampvuur kan dineren.  Heel romantisch. Op de Bush Lodge is het na zonsondergang zo donker dat je een perfect zicht hebt op de sterrenhemel. En omdat Zuid Afrika op het zuidelijk halfrond ligt, zie je hier strerrenformaties die wij nooit in Nederland kunnen zien. Heel betoverend.

De Badgerleur Bush Lodge heeft ons drie dagen in de watten gelegd. Het heeft ons aan niets ontbroken en de staf deed er alles aan om het ons naar de zin te maken. Wij hopen hier zeker weer een keer terug te komen. Gordon legt uit dat de lodge zich voor de toekomst nog meer gaat toeleggen op gasten die de luxe en service op hun waarde weten te schatten. En de gay traveller is wat Gordon betreft zeker hartelijk welkom op zijn landgoed.

 

Happy Birthday Pierre! Op de linkerfoto Hans tussen de ouders van de birthday Boy en rechts Rob samen met Andre.

Dan een paar dagen naar Ricky. Als wij Ricky weer zien is het direct of al die jaren die we elkaar niet hebben gezien zijn weggevallen. Er isde afgelopen jaren veel gebeurd in zijn leven maar Ricky is nog dezelfde Ricky die wij zo goed kennen. Op weg naar huis rijden we tientallen kilometers om, om een paar Rand aan tolgeld te besparen....

Ricky neemt ons direct mee naar zijn nieuwe cafe/restaurant 'The Big Apple' (Commissioner street 350 Johannesburg) De gasten in het cafe zijn wat luid en vermaken zich prima. Bijna iedereen drinkt 3/4 liters bier, ook de vrouwen. Wanneer er twee blanken binnenkomen gaat dat niet ongemerkt voorbij en wij voelen ons nogal bekeken. Ook met onze kleding vallen we nogal uit de toon maar als vrienden van de 'baas' worden we gemakkelijk geaccepteerd. Rob heeft al snel sjans van een Big Mamma wat het er voor hem niet makkelijker op maakt. Maar Zuid Afrikanen, wit, zwart of gekleurd, zijn in het algemeen erg toegankelijk dus als eenmaal het ijs gebroken is, verloopt het contact heel makkelijk. Na twee dagen behoren wij al tot de stamgasten en zijn we volledig opgenomen in de "Big Apple". De eerste avond heeft Ricky nog een verrassing voor ons en neemt hij ons mee naar de première van de musical "Grease", in Montecasino Johannesburg. Wij genieten van deze Zuid Afrikaanse versie.  Geen Broadway of  West-end maar het is duidelijk te zien dat Zuid Afrka ook op musical- en theater gebied zich omhoog werkt naar de wereldstandaard. De volgende dag moet Ricky werken omdat de inkomsten van de bar nog niet de kosten dekken. Ricky stelt voor dat wij hem naar zijn werk rijden zodat wij de rest van de dag zijn auto kunnen gebruiken. Zijn vriend waarschuwt nog even dat we niet te veel de tourist moeten uithangen als wij Johannesburg ingaan.  Duidelijk doelend op onze outfit van gisteravond. Wij moeten nog wat bankzaken afhandelen dus besluiten we om dit te doen in Eastgate, een shopping mall in de buurt. Na vier keer van het kastje naar de muur gestuurd te zijn is het na een uur eindelijk geregeld. Snel een lunch bij Nando's, een fastfood-keten gebaseerd op pikante gekruide kip, heerlijk! Daarna down town Jo'burg in. Het centrum van de stad is de afgelopen jaren een stuk opgeknapt en ook als toerist is het hier gedurende de reguliere tijden veilig. Het winkelaanbod is heel divers. Van low budget (we blijven Hollanders) tot PC hoofdstraat winkels. Alleen is het duidelijk dat de doelgroep hoofdzakelijk de middenklasse gekleurde bevolking is en dat de verkoop hier op aangepast is. Vooral in de duurdere kledingzaken veel animal print en kragen met lange punten. Dan is het tijd om de auto op te zoeken om Ricky op te halen van zijn werk. We eten een gerecht met kippenmaagjes in the Big Apple, heel apart...

Roadtrip naar Cape Town. Dinsdag vertrekken we richting Kaapstad. Pierre en Andre hebben een overnachting geregeld in Beaufort Wes. Het einddoel is Hermanus. Een plaatsje aan Walkersbay bekend om de walvissen. Hermanus is een ideale uitvalsbasis bij Kaapstad omdat je hiervandaan makkelijk alle atracties in en rond kaapstad kunt bereiken. In Hermanus hebben we een bungalow gehuurd met uitzicht op de Atlantische oceaan. Voor de eerste avond reserveren we een tafel in B's, het beste steakrestaurant in de wereld. ('life is too short to eat bad meat')

Hans z'n verjaardag. Om Hans zijn verjaardag te vieren gaan wij samen met Pierre en Andre naar Franschhoek. We lunchen in Cafe BonBon op een prachtig wijnlandgoed. Maar voordat we naar BonBon gaan, pikken we eerst Johannes op. Johannes is goede vriend van ons die twee jaar geleden van Greyton naar Franschhoek is verhuisd. Het was goed hem weer te zien en te merken dat het zo goed met hem gaat. Na een rondleiding door zijn huis en atelier vertrekken wij naar cafe BonBon. Het weer is heerlijk en we vleien ons neer op het terras. Johannes heeft speciaal voor Hans eigen gebottelde Champagne meegenomen en daarmee proosten wij op zijn gezondheid en geluk. We vermaken ons uitstekend met goede wijn en heerlijk eten. De hilariteit is groot als door een fout in een tijdklok plots de sprinklers aan gaan en de gasten op de buitenste rij van het terras vol nat gespoten worden. Aan de zure gezichten van de chique gasten te zien, kan niet iedereen dit waarderen. Zeker niet als bekend wordt dat de cabriolet die open stond ook vol geraakt is.

Cape Agulhas. Voor Pierre en Andre zit de vakantie er op. Zij vliegen vandaag terug naar Johannesburg Na al die dagen gezamenlijk met elkaar op te trekken ga je aan elkaar hechten en het is dan ook vreemd om de volgende dag alleen met zijn tweeën in het huisje te zitten. Het is stil en het voelt leeg. Maar goed; daar moet je niet al te lang bij stil staan. Vandaag gaan we naar Cape Agulhas. Het meest zuidelijke puntje van Zuid Afrika. Op elke wereldkaart kun je dit punt zo aanwijzen. Cape Agulhas (zie foto) heeft voor ons een speciale betekenis en het is dan ook ontroerend om hier weer voor de zoveelste keer te staan. Het restaurant van de vuurtoren heeft een nieuwe eigenaar. Was vroeger de cheesecake een 'must have' nu is het de chocolate cake, ongehoord lekker!

Orion organisation De volgende dag hebben we een heel ander reisdoel. Hans is ambassadeur voor het Liliane Fonds en toen wij wisten dat wij naar Zuid Afrika zouden gaan, hebben we gevraagd of we een project van hen zouden kunnen bezoeken. Via het Liliane Fonds zijn wij dus in contact gebracht met the Orion Organisation in Atlantis (iets boven Kaapstad). Dit bezoek maakt een diepe indruk op ons. Wij hebben zeer toegewijde mensen mogen ontmoeten die zich inzetten om het leven van 'children with special needs' (kinderen met een beperking) te verbeteren. Als je wieg in een westers land zou hebben gestaan dan was medische en psycho-sociale ondersteuning vanzelfsprekend geweest. Maar als je wordt geboren met een beperking en je wiegje staat in een arme wijk in Zuid Afrika, dan is het een heel ander verhaal. Dan is die hulp helemaal niet vanzelfsprekend. Sterker nog; je ouders weten waarschijnlijk niet eens dat zoiets bestaat. Het gevolg: je groeit op op een matje achter in het huis en je zult nooit de kansen kunnen benutten die je wel in je hebt. The Orion Foundation is een dagcreche gestart waar deze kinderen opgevangen worden. Professionals bekommeren zich om deze kinderen en bieden de hulp die ze nodig hebben. Voor een kind dat geen gebruik kan maken van zijn benen is het een wereld van verschil of hij de hele dag op de grond ligt dan wel in een rolstoel kan zitten of kan staan door middel van een sta-tafel. Zulke kinderen zien de wereld ineens vanuit een heel ander perspectief.  The Orion Foundation speelt ook een belangrijke rol binnen de gemeenschap door bijvoorbeeld voorlichting te geven op markten. Omdat ouders niet weten dat er hulp mogelijk is, worden er nog veel kinderen niet bereikt, maar de Orion Foundstion blijft zich inzetten om deze kinderen op te sporen. Deze dag wonen we samen met een paar ouders een sessie gebarentaal bij, waarbij ouders geleerd wordt om door middel van gebarentaal met hun kinderen te communiceren. Hulp die bij ons zo vanzelfsprekend is.... The Orion Organisation richt zich niet alleen op kinderen met een beperking maar biedt ook werkgelegenheid aan volwassenen met beperkingen. En ook hier zie je weer de gedrevenheid om de gemeenschap erbij te betrekken. Door voorlichting  aan bedrijven te geven  probeert Orion ook hen te interesseren om medewerkers met beperkingen in dienst te nemen.  Na ons bezoek laten de kinderen ons niet meer los. Hoe anders zou hun leven zijn verlopen indien hun wieg op een andere plek gestaan had waar de zorg die ze nodig hebben wel logisch zou zijn geweest...  Steun het Liliane Fonds!

Cape Town. Ons laatste stop onze Zuid Afrika is Kaapstad. We hebben een penthouse appartement gehuurd in Oceantide. Dit is een kleinschalig 'gay owned' appartementencomplex in SeaPoint. Thomas een goede vriend van ons en een van de mede eigenaren verwelkomt ons en laat ons het appartement zien. Dit is helemaal top. We wanen ons in 'the royal suite'. Ook de ligging is ideaal op loopafstand van het centrum, V&A Waterfront en Greenpoint. Kaapstad is een heerlijke stad waar je als toerist je makkelijk kunt bewegen. Het worden een paar hectische dagen omdat wij zoveel mogelijk willen zien en meemaken. Johannes is vanaf vrijdag ook een paar dagen in Kaapstad en nodigt ons uit voor een zelfgekookt diner. Vanuit zijn huis hebben wij een prachtig uitzicht over Kaapstad bij nacht met het GreenPoint Soccer Stadium waar later Nederland tegen Kamaroen zal spelen in het kader van het WK Voetbal.

GreenPoint Stadium. Op de laatste dag lukt het ons een kaartje te krijgen voor een rondleiding door het GreenPoint stadium.

De hele week waren alle kaarten via de voorverkoop al uitverkocht maar alleen voor de rondleiding van vanmorgen kon niet gereserveerd worden. Wij staan vroeg op om, een uur voor de kassa open gaat, in de rij te gaan staan. En we hebben geluk. Tegen de tijd dat we naar binnen mogen staat er een hele rij achter ons. Het is een bijzonder gevoel door dit stadium te mogen lopen en op plaatsen te komen die het publiek normaal nooit te zien krijgt. Zo zien we het cellenblok waar mensen die de orde verstoren opgevangen kunnen worden.. Maar wij zijn ook in de kleedkamers en douches geweest waar straks 'onze jongens' voor en na de wedstrijd verblijven.

Na de rondgang door het stadion hebben we met Johannes afgesproken om te brunchen in een restaurantje in de wijk Waterfront. Langzaam beginnen wij ons te realiseren dat dit ons afscheid van Zuid Afrika is. Vanavond vliegen we weer terug naar Nederland. Maar zover is het gelukkig nog niet.........

We hebben bijna nog een hele dag te gaan. We besluiten die middag door te brengen bij het V&A waterfront. Het doet ons denken aan Fishersman's Warf in San Francisco: kades, steigers ontelbare restaurantjes, terrasjes en veel luxe winkels. De levendigheid van dit gebied spreekt ons erg aan. En ideaal om nog even snel je laatste vakantiegeld uit te geven en wat souvenirs aan te schaffen. In een van de vele kunstgalerieën kopen we nog bijna een schilderij. Bij het langslopen valt ons oog op dit portret en het trekt ons letterlijk naar binnen. Het schilderij is een close-up van een oog van een zebra met slechts een deel van het hoofd. Het is zo perfect en zeer gedetailleerd gedaan. De zebra kijkt echt bij je naar binnen. In gesprek met de galeriehouder kunnen we het in principe ook snel eens worden over de prijs. We hadden het bijna gekocht maar hebben er uiteindelijk toch vanaf gezien omdat wij voor thuis niet de juiste plek konden bedenken.

's Avonds op weg naar het vliegveld krijgen we een alarmerend SMS-je. Er zijn opnieuw problemen met de IJslandse aswolk. Maar gelukkig blijkt dat dit voor onze vlucht geen consequenties heeft. En staan wij de volgende dag om 13:30 uur weer thuis voor de deur.

 

Hoera 50 Abraham! hebben de buren op het tuinhek geplakt.  Ja, da's waar. Beiden zijn nu 50. Maar nog geen Abraham. En  we weten dan ook nog steeds niet waar de mosterd gehaald wordt. Daar gaan we de komende jaren rustig naar op zoek.

Terwijl de dagen korter worden hebben wij onze koffers gepakt voor een week Gran Canaria. Omdat we ook gaan duiken en het liefst onze eigen uitrusting meenemen, blijft er maar weinig ruimte over voor de rest van onze bagage. We gaan er gemakshalve maar vanuit dat de zon volop schijnt en dan hebben we naast onze zwembroek en wat T-shirts niet veel nodig...

We zijn in totaal misschien wel - oeps - zestien keer op Gran Canaria geweest. Voor ons blijft het een heerlijk eiland, op een relatieve korte afstand van Nederland en er is een verukkelijk klimaat in de winter. Vroeger ging het ons vooral om zon en uitgaan. Met de loop der jaren verschuift onze interesse. Nu weten wij het eiland vooral te waarderen om de zon, het prachtige onderwater leven en de vele heerlijke restaurants. O, wees niet bang; wij gaan ook nog steeds uit, alleen als je vroeg op moet om te duiken, is het niet slim om de nacht ervoor flink door te halen.

Wij duiken dit jaar voor het eerst bij het duikcentrum: 'Let's Go Diving'. Michel is eigenaar van dit centrum en is Nederlander en dat maakt comunicatie een stuk makkelijker.  Verder heeft deze duikschool de duikbasis op een boot. Groot voordeel is dat je niet hoeft te slepen met je uitrusting. Alle huur-uitrusting is al aan boord en ze hebben een apparte cabine voor privé uitrusting. Wij duiken in totaal drie dagen waarvan twee dagen vanaf de boot en één dag maken we twee kant-duiken in het marine reservaat El Carbon, bij Arinaga.

Op de Canarische eilanden vindt je onder water een prachtige flora en fauna. Dankzij onze duikervaring zijn we nog nauwelijks bezig met het duiken op zich en kunnen we al onze aandacht schenken aan de omgeving. We vinden naast de vele gekleurde vissen, prachtig gekleurde naaktslakjes, volledig gecamoufleerde octopussen en roggen met een doorsnede van bijna 1 meter.

Kevin en Michel,  hartelijk dank voor de fantastische duiken die wij bij jullie hebben gemaakt. We zullen zeker wel weer een keer terugkomen op Gran Canaria en dan willen wij ook een keer een nachtduik maken.

Lees ook het veslag op Rob's duik web-log

Zoals ik (Rob) al vertelde, spelen ook de goede restaurants een belangrijke rol tijdens onze vakanties op Gran Canaria. Door de jaren heen hebben wij de meeste eetgelegenheden al wel leren kennen. Maar op dit moment heeft de horeca in Playa del Inglès het moeilijk. Steeds meer hotels en bungalowparken voeren het 'all inclusive' concept in. Dit levert hun naast de inkomsten voor de huur van de accomodatie extra geld op. Het nadeel hiervan is dat gasten zich meer en meer opsluiten in eigen complexen en niet meer uitgaan omdat hen dat extra geld kost. Hierdoor is er een overschot aan bestaande horeca ontstaan en moet iedereen vechten om het hoofd boven water houden. Maar zoals altijd, zie je onder deze omstandigheden dat de goede restaurants het wel redden en vooral de matig presterende restaurants het het moeilijkst hebben.

Hier is onze top 3

1. Restaurant "Las Cumbres" - Traditionele Spaanse keuken, De kaart is al jaren onveranderd, dus geen trendy gedoe maar gewoon perfect bereid voedsel. Bestel vooral geen saus bij je biefstuk. Niet omdat deze niet goed is maar de biefstuk is zo goed dat het zonde is om er saus bij te bestellen!  En de prijs? Niet duurder dan elk ander restaurant, een echte aanrader!  Avenida de Tirajana 11
2. Restaurant  "Bei Lelo" - Duitse en internationale keuken, lokale (gay) hot spot, eten is goed en de bediening ook (beetje afhankelijk van de drukte). Serveerster van het eerste uur Andrea is af en toe een beetje de weg kwijt, maar iedereen die deze unieke persoonlijkheid kent zal het haar vergeven..  Yumbo shopping-center, 2e planta
3. Restaurant: "Merlin" - Goed lopend restaurant; lekker eten en super-attente bediening (gescheiden rookgedeelte). Avenida de Tirajana 18

De misser van dit jaar is Restaurante Ola,Yumbo shopping-center, 2e planta. Vroeger een door ons zeer gewaardeerd restaurant. Na 2005 is dit restaurant overgenomen door een nieuwe eigenaar. Genoot het vorig jaar nog het voordeel van de twijfel, dit jaar is dit restaurant definitief van onze lijst geschrapt. Het begon al bij de wijnkaart, uitsluitend de duurdere flessen op de kaart. Dus wijken wij uit naar de huiswijn. Deze huiswijn (ook niet goedkoop) is echter niet te drinken. Ook vielen de gerechten onder de maat uit. Te duur en te veel doorgebakken de Canard d'orange (medium) was zelfs met een steakmes nauwelijks te snijden. Alleen de friet, deze was uitzonderlijk goed. Maar voor een frietje bezoek je geen restaurant.... 

Het strand kijgt een dikke 10 van ons. Goed weer veel zon en dit keer maar een dag te veel wind. Waar wij misschien nog wel het meest van genoten hebben zijn de kilometers lange wandelingen langs het strand. Dagelijks lopen we het rondje van Playa del Inglès via het strand naar de vuurtoren vanMaspalomas en weer terug naar Playa del Inglès.

  

Extraatje! Vertraging op de terugreis!

Op onze kamer hebben wij al op BVN-tv gezien dat het weer in Nederland en Belgie erg slecht is en we houden rekening met  vertraging. Op het vliegveld horen we voor het eerst dat het nog maar de vraag is of we die avond terug zullen vliegen. Ons vliegtuig moet uit Eindhoven komen maar kan niet opstijgen in verband met de sneeuw. Uiteindelijk loopt de vertraging zover op, dat de bemanning niet meer terug mag vliegen en een minimale rustperiode van 12 uur moet nemen. De reisleiding ter plaatse besluit om iedereen onder te brengen in een hotel. Het enige hotel dat voldoende kamers beschikbaar heeft, is het vijf sterren tellende Sheraton Salobre Golf Resort & Spa hotel. We worden met drie bussen naar deze locatie in de bergen gebracht en de eetzaal is in allerijl in orde gebracht voor zo'n honderdtachtig gasten. Na het diner worden de kamers uitgegeven. Soms moet er even gewacht worden omdat nog niet alle kamers schoon zijn. Maar tegen middernacht heeft iedereen een kamer. Voor sommige reizigers is de klamer voor een nacht duurder dan dat ze uitgegeven hebben aan hotelkosten per week.

De volgende ochtend is de verbazing af te lezen van de gezichten van de overige hotelgasten. 'Wat is hier gebeurt'? , hoor je ze denken. Zoveel teenslippers en bloementruitjes hebben ze niet nog niet eerder bij elkaar gezien.Op zo'n moment wordt de klasse scheiding duidelijk zichtbaar. Elke klasse heeft haar eigen hotels bars en theatervoorstellingen. Wanneer je dan een vliegtuiglading met overwegend budget touristen in een vijf sterren hotel zet, wordt je toch wel geconfronteerd met een soort van appartheid...   Gelukkig voelen we ons in beide wereldjes thuis.

St. Cheron. Zo'n drie kwartiertjes met de auto onder Parijs vinden we onze eerste vakantiestek. In tegensteling tot de weersvoorspelling hebben we schitterend weer en genieten we volop van de zon en ons bezoekje aan Parijs. Parijs pakt ons helemaal in met haar prachtige gebouwen en vele terassen. Wij hebben de auto bij de Notre Dame geparkeerd en verkennen de stad te voet. Dat valt niet mee. Wat een afstanden leggen we af... De stad is wel wat vies met al die auto's die je soms bijna letterlijk van het terras af rijden. Na een paar uur lopen hebben wij weer genoeg fijnstof ingeademd en wordt het tijd om de rust van de natuur weer op te zoeken. Na twee dagen wordt het weer in Noord Frankrijk wat wisselvalliger en vertrekken we daar..

          

La Douze. Een gehuchtje in de Dordogne. Zo'n 12 km van Perigieux. Opnieuw een rustige camping in een prachige omgeving. Het dubbele dak van de voortent is een uitkomst. Door het dak omhoog te zetten (zie foto) schijnt de zon niet rechtstreeks op de tent zelf en de wind kan onder het dubbele dak door waaien waardoor het in de tent redelijk koel blijft. Voor de nacht sluit ik het dubbele dak en dan krijg je een isolatie-laagje. De stad Perigieux is zeer de moeite waard. Vooral de oude binnenstad is mooi. Saint-Front de Kathedraal die je hierboven ziet, vroeger abdijkerk, domineert de Isle met haar koepels en toren. Haar 'oosterse' karakter valt op in de Périgord. De kerk werd in de 11^e eeuw gebouwd en is gewijd aan 'de heilige Front'. Hij was missionaris in de Périgord en de eerste bisschop van Périgueux. De kerk werd na een brand (1120) veel grootser weer opgebouwd (in de stijl van de San Marco, Venetië) en was de allereerste van de - zich snel naar het zuidwesten, tot Saintes, uitbreidende - koepelkerken.

         

Vieux. De volgende camping ligt in Vieux. Een miniscuul dorpje in de streek Tarn (Midi Pyrénées) De camping wordt door twee Nederlanders (Maarten en Koosje) beheerd. Het is misschien wel niet helemaal onverwachts dat het Nederlandse woord 'gezelligheid'  in het Frans onvertaalbaar   is.... We hebben een paar keer 'boven' op het terras heerlijk gedineerd. Dit was zo gezellig dat het steevast tot in de kleine uurtjes uitliep.Voor het eerst hebben we nu ook een paar dagen wat wisselvalliger weer. Maar er is veel in de omgeving te zien. Zoals de stad Albi en een aantal  pittoreske vestingplaatsjes als bijvoorbeeld Cordes sur Ciel.  Onze Xena geniet van de aandacht die ze 24 uur per dag van haar baasjes krijgt. En waar ze ook loopt in Frankrijk, overal worden wij aangesproken over de hond. "Cést un beau chien". (Wat een mooie hond)

St. Privat de Champclos. Via de mooiste bergpassen vertrekken wij van de Tarn naar de Gard (net onder de Ardeche) en vinden een camping aan de Cèze. Vooraf zijn we gewaarschuwd voor het overstromingsgevaar van deze rivier. Als het fors regent, kan het water van de Cèze zo snel acht meter stijgen dat de   campingplaatsen aan de rivier geheel onder water verdwijnen! Maar met een weersverwachting van 'zon-zon en nog eens-zon' nemen wij dit risico graag. Wat is er nou niet lekkerder om zo vanuit de tent de rivier in te kunnen lopen voor een verkoelend bad.... (ja thuis, met alle comfort van onze woonboot de vaart inspringen) We kiezen ook nog eens voor een plek volop in de zon. Maar dit is achteraf niet het meest slimme idee van deze vakantie, want dubbel dak of niet.. in de tent is het echt heet. Maar het is wel echt heerlijk dat we water voor de deur hebben!

Verrières. Onze laatste vakantiestop. Geleidelijk dwalen onze gedachten steeds vaker af naar huis. We hebben geen vaste plannen maar zo langzamerhand wordt het weer tijd om richting thuis te vertrekken. We nemen de Route du Soleil richting het noorden. Behalve het oponthoud in Lyon gaat de reis voorspoedig. Boven Dijon zoeken we een camping op in de gids en komen zo in Verrières terecht. Een klein plaatsje in de Aube (Champagne-Ardennes) vlakbij stad Troyes. Op de camping is het erg rustig en besluiten we naar Troyes te gaan voor het avondeten. Eerst rijden wij door Buchères wat ons doet denken aan een oude Amerikaanse voorstad. Zo'n lange brede straat met fantasieloze gebouwen. Wij zijn in ieder geval niet echt onder de indruk. Maar als Buchères overgaat in Troyes verandert het zicht dramatisch. Eerst veel huizen in de Art Nouveau en Moderne stijl. Maar het centrum is vooral adembenemend mooi. Het oude Troyes heeft eigenaardig genoeg de vorm van een champagnekurk. De kathedraal en het Museum voor Moderne Kunsten zijn gelegen  in de kop van de kurk. De straatjes en pleinen met veel vakwerkhuizen (zie foto) vind je dan in het lichaam van diezelfde kurk. De kop van de kurk is gevormd door de Seine(zie foto), het lichaam door de oude vestingmuren die parkings zijn geworden.  De rue Champeaux en de ruelle des Chats (slechts een steegje) zijn de niet te missen straten. Een terrasje is niet moeilijk te vinden. Hele straten zijn ingericht met eettentjes en terrassen. We hebben net onze crepes afgerekend als een onweersklap een abrubt einde maakt aan de gezelligheid. Overal zie je mensen met borden en flessen drank een veilig heenkomen zoeken in de restaurantjes. Maar er zijn ook verstokte optimisten die iets dichter onder de parrasol schuiven. Niet wetende dat het onweer tot de volgende ochtend in alle heftigheid zal aanhouden......

     

   

Ooit was het duikweekend in Zeeland de aanleiding om onze Camptrailer an te schaffen. We zochten een kampeermiddel waarbij wij niet teveel aan begageruimte in de auto hoeven in te leveren. Zodat er in de auto voldoende ruimte voor onze duikuitrusting overblijft. Een tent viel dus direct af en ook een caravan vonden wij geen optie, zo'n grote sta-in-de-weg als je niet kampeert. Uiteindelijk ontdekten wij in de Camptrailer een ideale combinatie. Voldoende bagageruimte, met kleine tent makkelijk op te zetten. En als we niet kamperen past hij makkelijk in de garage waardoor hij altijd stand-by is. Dit jaar gaan wij het eeste weekend van juni met de Aqua Bubblemakers Club duiken in Zeeland. Vanaf 12:00 uur zijn we welkom op het terrein van camping Noordernieuwland en voor de avond staat de eerste duik in de planning. Dit wordt een nachtduik oftewel een duik in het donker. 's Nachts is er ander onderwaterleven actief wat deze nachtduiken altijd zeer bijzonder maakt. Maar ook het water is zwart en geeft een prachtig contrast met bijvoorbeeld de roze zeeanjelieren. De twee duiken van zaterdag worden afgesloten met een heerlijke barbeque. En na de ochtendduik van zondag is het weer tijd om alles af te breken en richting huis te rijden. Vanaf Rotterdam is het weer prachtig zonnig weer. Zeeland staat bekend om haar vele zon uren, maar helaas dit weekend was het precies andersom. Zeeland ging schuil onder een dik wolkendek terwijl de rest van Nederland prachtig weer had met 10 graden extra op de thermometer. Je kan niet alles hebben.... Maar we hebben prachtig gedoken en het was weer een TOP WEEKEND.

Terwijl in Nederland de zomer ten einde loopt en de bomen langzaam hun blad verliezen, gaan wij nog een week terug naar de zon. Wij gaan met 29 man van duikvereniging Aqua Business Center een week in de Rode Zee duiken.

Safaga is een klein woestijndorpje onder Hurghada aan de kust van de Rode Zee. In Safaga zelf is niet zoveel te beleven, een paar piepkleine winkeltjes en een verdwaald café en dan heb je het wel zo'n beetje gehad. Dus voor je vermaak, ben je geheel aangewezen op je hotel en de verschillende duikclubs. Wij logeren in  hotel Nemo dat door twee Nederlands Belgische compagnons gerund wordt. Het is een alleraardigst, doch eenvoudig hotelletje, pal aan het strand gelegen. De service is zeer vriendelijk en on Egyptisch. Ons duikpakket hebben wij geboekt bij Orca-dive, een duikschool iets verderop. Bij Orca hebben wij beschikking gekregen over een eigen boot met bemanning. Dit is erg prettig omdat wij zo onze eigen gang kunnen gaan en geen last hebben van Russen. De Russen hebben hier een erg slechte reputatie..... De Rode Zee is een van werelds mooiste duiklocaties. En om hier maximaal van te kunnen genieten besluiten wij vooral relaxed te duiken zodat wij vooral van het onderwater gebeuren kunnen genieten.

Op de boot is het motto duiken, duiken en duiken. Dus moet je af en toe even ontsnappen. Zo besluiten wij om vrijdag samen met Chris van ABC een dagtocht naar Hurghada te maken. Onze Egyptische gids Ahmed is een prettig gestoorde man. Hij leidt ons door de straatjes van Hurgahada en wijst ons terloops ook nog op enkele gay aspecten die hier plaats vinden.... Jammer dat Ahmed de tour van maandag iets minder goed heeft georganiseerd...

Voor het hele verslag van (door Cor, Bianca en Stef) klik hier

Zaterdagmorgen 16 juni, vertrekken we met onze caravan naar Parijs. Pierre en Andre, twee vrienden uit Zuid Afrika, zijn in Frankrijk op vakantie en we hebben voor zondagmiddag in Parijs afegesproken. We komen terecht op camping Heliomonde waar we vorig jaar ook geweest zijn. Het weer is redelijk en zondag zelfs prachtig (tot 16:00 uur want dan begint het ineens te regenen). Het is geweldig om Pierre en Andre weer te ontmoeten. Wij hebben hen tijdens onze eerste Zuid Afrika reis ontmoet en hebben steeds contact gehouden en elkaar regelmatig weer ontmoet (in Nederland en Zuid Afrika)

  

Maandag trekken we verder naar de Alsace (Elzas). Via de campinggids kommen wij uit op camping Municipal de Wasselonne. Hoewel de Elzas deel van Frankrijk uitmaakt, merk je toch al duidelijk de Duitse invloed in deze streek. Overal bakken met hanggeraniums in de vensterbakken....... De Elzas is een schitterend gebied en we maken verschillende uitstapjes en genieten van het wandelen in de bergen of door het centrum van de talloze dorpjes. Ook op culinair gebied heeft de Elzas veel te bieden.......Hoog  tijd om weer verder te trekken anders groeien wij nog dicht!

  

Onze volgende bestemming is Bad Herrenalb, een plaatsje dat we 18 jaar geleden ook al eens bezochten toen we elkaar net kenden. Bad Herrenalb ligt in het noordelijke gedeelte van het Schwartzwald. Wij staan op de enige camping in het dorpje, Jungbrunnen. Het is een terrascamping gelegen in het Alpendal. Bad Herrenalb is een idyllisch plaatsje dat haar naam dankt aan een Middeleeuws Cisterciënzer Klooster. Destijds een van de rijkste Duitse Abdijen. Later werd het plaatsje vooral bekend door haar Thermal bad. Nou, wij hebben het bad bezocht en vonden het meer een terminaal bad.  Tijdens het zwemmen heb ik regelmatig moeten kijken of alle gasten nog wel leefden.....:-) Op de camping hebben we een prachtige plaats aan een snel stromend beekje. Later hebben we met de hond een wandeling gemaakt naar de ´Duivelsmolen', een prachtige route in de bergen langs een van de vele bronnen die door deze streek stromen.

Dan slaat de tweede dag in Bad Herrenalb het weer om. `s Nachts heftig omweer en overdag wisselvallig. Op zich lekker dat het iets koeler is; voor een groot deel is het overdag tenminste droog. Als we de volgende bestemming plannen, kiezen wij er niet voor om naar het zuiden te trekken maar besluiten wij om via Luxemburg naar Nederland te gaan.
Wij komen terecht in Heiderscheid op camping De Reemert - Fuussekaul. De omgeving van de camping is geweldig. Het ligt eigenlijk in het midden van alles.. Wij bezoeken o.a. plaatsjes als Esch-sur-sure, Clervaux en Vianden. Alles is groen en overal duiken romantische kasteeltjes en ruïnes op. En ook hier kun je lekker eten!. Zondagavond dineren we "Bei Leo'. Dit is een plaatselijk eetcafeetje in een dorpje verderop. Eerst kom je binnen in een kroeg en vervolgens wordt je doorgestuurd naar een achterkamer (die er zeer gedateerd uitziet). Het 'restaurant' zit helemaal vol  en dat is meestal een veelbelovend teken.... Als de deur naar de keuken open zwaait zie je oma met keukenschort rond rennen, maar het eten is echt fantastisch. Om onze maaltijd te verteren, gaan we lopen. In de verte zien we het omweer opkomen. Nou, dat hebben wij die nacht geweten! Vanaf half twaalf tot kwart over zes dondert en bliksemt het onophoudelijk direct boven de camping. De windstoten zijn zo krachtig, dat wij bang zijn dat de tent wegwaait. Nadat we de luifel binnenhalen, krijgt de wind minder vat op de tent en gaat het beter. Xena is dolblij dat ze vannacht niet in haar eigen tentje hoeft te slapen en in de voortent mag. De volgende ochtend blijkt pas hoe de storm heeft huisgehouden..... Luifels zijn afgebroken. Een voortent is finaal stukgewaaid en over de caravan geslagen. Ook hebben veel buren last gehad van wateroverlast. Gelukkig komt na regen zonneschijn en klaart het de volgende dag in de middag op. Nog even tijd om naar het kasteel van Vianden te rijden. Als wij terugkomen is de voortent bijna helemaal droog. We besluiten dat het een goed moment is om alles af te breken en naar huis te gaan. Om vijf uur 's middags vertrekken we naar Nederland.   Half elf staan we voor de deur. Nu nog even niemend vertellen dat we weer thuis zijn en nog even een paar dagen vakantie vieren.

De winter in Nederland loopt langzaam ten einde en wij verlangen sterk naar de komende lente.  Dit is het moment om even een voorproefje te nemen op de komende zomer. Carla, een goede vriendin van ons, heeft besloten om haar verjaardag op Gran Canaria te vieren. Het valt niet mee om die week vrij te krijgen maar uiteindelijk lukt het. Het is hoogseizoen op Gran Canaria, in verband met de schoolvakanties in Noord Europa is het Carnavalstijd op Gran Canaria. Hierdoor is het moeilijk om een last minute accomodatie te vinden. Maar uiteindelijk kunnen wij terecht in het appartamentenhotel Los Tilos, direct tegenover winkelcentrum de Yumbo. Dit hotel had zeker niet onze voorkeur. Hoewel de ligging perfect is, direct tegenover de Yumbo. Ook de kamers voldoen prima, maar de gemiddelde leeftijd van de gasten is 75 plus! Dus je begrijpt; het uitzicht op het zwembad is niet aan ons besteed! Maar ja, wat maakt het eigenlijk uit? Wij zijn van 's morgens vroeg tot 's avonds laat op stap en slapen er feitelijk alleen. Bovendien met de zon op je balkon is alles mooi!

   

Het weer is prachtig. Slechts een dag hebben we wat bewolking. Het is zeker geen luie vakantie met alleen maar bakken op het strand.  Vele uren lopen we langs het strand en door de duinen. En natuurlijk ook weer fantastisch duiken. Dit keer in Arinaga in "el Cabrón  Marine Reserve". Een geweldige duiklocatie waar je prachtige kantduiken kunt maken in een beschermd onderwater natuurgebied. Er is veel te zien. Van 'verpleegster-haaien' en barracuda's tot de mooiste kleinere tropische vissen. En vergeet de Stingray niet die recht op Rob afzwom (jééééMiééé....zou Steve Erwin geroepen hebben) Ook is de structuur van de baai een waar paradijs voor de duiker, met prachtige rotsen en grotten.  Wij hebben onze eigen uitrusting mee (wat een gesleep) en hebben een duikpakket van twee dagen geboekt bij Davy Jones Diving. Een prima duikschool in Arinaga; ik zou zeggen, de beste optie als je van plan bent om te duiken in el Cabrón Marine Reserve.

   

's Avonds natuurlijk heerlijk eten en een pilsje op het terras van Gran cafe Latino. Playa del Ingles heeft op culinair gebied veel te bieden. Alleen moet je wel weten waar!!!!! Inmiddels na al die jaren, weten wij goed de weg! Over het algemeen kan je zeggen dat in de betere restaurants, de prijzen vaak nauwelijks duurder zijn dan in een gemiddelde vreetschuur. "Las Cumbres" is al vele jaren ons favoriete restaurant in Playa del Ingles en hier heeft Carla ook haar verjaardag gevierd met een heerlijk diner.

New York volgens Hans:

 

New York is: "Een stuk leuker dan in 1990. De mensen benne een stuk vriendelijker. Het blijft voor mij een wervelende stad. De hele dag op en neer banjeren van uptown naar downtown. Overal kom je weer andere soorten mensen tegen".

Hoogtepunten: "Zondagochtend door een zonnig Central Park lopen met Rob (zie foto) En op de 86^e verdieping van het Empire State Building naar beneden kijken"."Oja, en de lollige musical Hairspray zien".

Dieptepunt: "Dat ik voor 25 dollar mijn debuut als CNN nieuwslezer heb laten lopen! Je kon in het Time Warner gebouw een DVD’tje laten meelopen terwijl je achter de desk de tekst van een autocue leest. Toch te verlegen geweest…"

New York volgens Rob:

New York is: "In New York is het anno 2006 een stuk prettiger toeven dan in 1990. een stuk veiliger en echt ….New Yorkers kunnen soms zelfs vriendelijk zijn. Uitzondering: Op de terugweg naar JFK hadden we een Neanderthaler als buschauffeur, die steevast al zijn klanten al vloekend en tierend de bus in loodste (als je er al in mocht naar het willekeurige oordeel van de chauffeur). In mijn hoofd had ik al een klachtenbrief richting busdirectie klaar. Maar op weg naar het vliegveld kwamen we in een verschrikkelijke file terecht en dankzij de chauffeur -die via kinderspeelplaatsen en woonerfjes de route over de highway (permanent toeterend) wist te omzeilen - kwamen we ruim op tijd op het vliegveld aan! De chauffeur had intussen mijn hart gestolen en de denkbeeldige klachtenbrief kon retour in de prullenbak. Alleen zijn fooi, die hielden we maar zelf om te spenderen in de Taxfree shops"

Hoogtepunten: "Hoogtepunt was het lekkere eten in een van die talrijke restaurantjes. (via insidersgidsjes de beste restaurants gevonden, weg van het toeristische massa volk) En vervolgens 5 dagen bijna non stop lopen, lopen en nog eens lopen om de dineetjes te compenseren. Maar vooral ook om de stad in al zijn veelzijdigheid, te ervaren. Midtown, Downtown, Soho, West-side, the village Chinatown, Brooklyn en upper West-side, het zijn allemaal werelden op zich! Wat theaters betreft, is New York ‘het mekka’ (vooral voor Hans). We hadden kaartjes voor de musical "Hairspray", geweldig! Wie ooit de kans krijgt, moet deze musical zien!Als Hans trouwens aan andere kaarten had kunnen komen, waren we van theater naar muziekvoorstelling via het museum naar het ballet gegaan. Gelukkig zijn nagenoeg alle voorstellingen, lang voor de datum uitverkocht! Dus op naar 5th Avenue en SHOP TILL YOU DROP, je moet toch wat….

Wat betreft het winkelen.. In New York heb je de categorie onbetaalbare winkels (schoenen van 840,00 dollar bij Louis Vuitton of een speelgoedauto van 25.000 dollar bij F.A.O. Schwartz) Vervolgens een hele tijd niks en dan krijg je de categorie goedkope shit. (het barst hier van inferieure winkels met duistere kwaliteit goederen, van louche elektronica tot door de zon verbleekte hoedjes die ooit in de mode geweest zouden kunnen zijn)  Het is een hele prestatie om in deze heksenketel iets te vinden dat echt de moeite waard is. Maar - helaas voor Hans - vind ik ze zoals vliegen poep vinden (op straatniveau soms drie hoog achter) maar het geld vliegt onze zakken uit.

Dieptepunt: ik heb de hele vakantie geen hamburger geproefd. Mijn laatste kans was op het vliegveld maar Hans wilde graag van het China buffet proberen. Mij trok dit het allerminst, dus ik besloot voor de salade te kiezen. Toch nog wat vezels als bodem voor die onvermijdelijke vliegtuigprak die hierna zou komen.

Nog wat laatste fotootjes

 

Met de metro richting "Breukelen" . Vervolgens heen over de Brooklyn Bridge en terug over de Manhattan Bridge gelopen.

Ground Zero

Terwijl in de souvenirshops de herinneringsschildjes grof over de toonbank gaan, staan wij hier bij Ground Zero. Je weet niet wat je moet denken, het raakt ons diep...

Het bolvormige kunstwerk van Fritz Koenig heeft jaren op het plein tussen de twee WTC torens gestaan en dient nu als een (beschadigd) monument voor vrede…

Deze zomer zijn we met de Camptrailer naar Frankrijk vertrokken. Vooraf hadden  we geen vastomlijnde plannen; alleen de eerste overnachting op de camping was gereserveerd. Uiteindelijk zijn we in 14 dagen via de Atlantische kust richting het zuiden getrokken en vervolgens via Bourgogne weer richting huis. Naast campings hebben we, met de caravan, ook overnacht in de tuin bij Nico en Jan & Lucie!   Zie voor een uitgebreider verslag de "Camptrailer 2005"   pagina

Na een klein jaartje duiken in de Nederlandse wateren, wilden wij wel eens in helder blauw water duiken. En waarom dan niet terug naar de lokatie waar het voor ons ooit begon? Gran Canaria heeft veel te bieden op duikgebied en nog ongerepte duiklokaties. Wij  hebben deze week zes prachtige duiken gemaakt in de Atlantische Oceaan. Kijk op mijn web-log voor een uitgebreid duikverslag, Daarnaast hadden we nog genoeg tijd over om van het 'andere' wat Gran Canaria te bieden heeft, te genieten (zon en uitgaan). Alleen het nachtleven ging aan ons voorbij. Dat begint vanaf 1 uur 's nachts en dat is niet te combineren met vroeg op te staan. Maar ons zul je hier niet over horen klagen.... Wij hebben vooral genoten van de heerlijke dineetjes in de vele fantastische restaurants die Playa del Ingles rijk is. Onze culinaire top drie van dit jaar:

1. Restaurant "Las Cumbres" - Traditionele Spaanse keuken, een echte aanrader.  Avenida de Tirajana 11
2. Restaurant  "Ola" - Hoge kwaliteit van zowel het eten als de bediening.  Yumbo shopping-center, 2e planta
3. Restaurant: "Merlin" - Goed lopend restaurant; lekker eten en super-attente bediening. Avenida de Tirajana 18

 

Gran Canaria bezochten we reeds vele malen. We zijn een beetje de tel kwijt, maar denken dat we er minimaal 12 keer geweest zijn. Ons reisdoel is steeds Playa del Ingles. Aanvankelijk waren het hotelvakanties maar tegenwoordig resideren we meestal op een van de gay-bungalow complexjes ergens op Campo International of Campo del Golf. Het zijn altijd pretentieloze uitstapjes met veel zon, goed tot zeer goed eten en lekker relaxen. Soms wagen we ons zelfs aan een van vele excursies. Voor twee jaar terug hebben we meegedaan met een catamaran tocht, en dit jaar hebben we ons laten verleiden tot een heuse duikexcursie (snorkelen en scubaduiken)

In november 2002 bezochten we Sydney.  Na de Gay Games in Amsterdam wilde we zeker ook Sydney meemaken. En Hans wilde mij graag Sydney laten zien omdat hij er twee jaar eerder was, gedurende de opening van de Olympische spelen. Sydney is een fantastische stad, waarin je zowel de hectiek van een grote stad vindt als de dromerige relaxedheid van een tropische strandbestemming. We logeerden bij vrienden die we eerder in Nederland hadden ontmoet. Wesley en Jason waren perfecte gastheren.

         

 

Dit land heeft echt ons hart gestolen. In 2000 t/m 2003 zijn we vier keer in Zuid Afrika geweest. Het is een "baie skoon land". We hebben inmiddels hechte vriendschapen opgebouwd in Zuid Afrika. De afstand overbruggen we via internet, telefoon en af en toe bezoekjes over en weer.  In April 2004 bezoeken Neil en Thomas ons (rond 2 mei)  en hopelijk zien we Ricky  weer ergens in het   het voor- of najaar

Enkele plaatsen die we bezochten: Johannesburg, Pretoria, Soweto, Krugerpark, Durban, Pietermaritzburg, Howick, Kaapstad, Hermanus, Greyton, Cape Agulhas, Port Elizabeth, Knysna, Clarens, Underberg, de Rust, Oudshoorn en vele andere plaatsen. Daarnaast zijn we ook nog met een 4WD door het koninkrijk Lesotho getrokken van Calendonspoort naar Sani Pass.

          

       

              

 

Tijdens de Gay Games in Amsterdam hebben we onderdak geboden aan een volleybalteam uit Seattle. Zij nodigden ons weer uit voor een tegenbezoek. We hadden al meerdere malen de USA bezocht. (o.a. New York Florida, Cincinnati.) Onze laatste trip was dus de West Coast. Een week hebben we in Seattle gezeten (ook een weekend naar Vancouver Canada, familie van Rob bezocht) Vervolgens zijn we zijn met de auto van Seattle naar San Francisco getrokken. De route ging langs de coastal highway. En wie denkt dat Amerika een ontwikkeld westers land is, heeft het aardig mis. Ja, de grote steden misschien...... maar zodra je zo'n 80 mijl buiten de grote stad rijdt, veranderd het westers denken snel. Je komt door dorpjes die zo decor kunnen staan voor een ouderwetse western. Zelfs de lokale bar is nog voorzien van saloon-deuren.

Rusland was onze eerste 'grote' reis. Met de KLM vlogen we eerst naar Moskou en vier dagen later vertrokken we met de Rossia (Transsiberië-expres) naar Chabarovsk. Dat is de laatste stop voor Vladivostok. In Irkutsk hebben we de treinreis voor twee dagen onderbroken.  Daar zagen we onder andere het Baikal meer. Vanuit Chabarovsk vlogen we met Aeroflot naar St Petersbug. Hier brachten we de laatste dagen van onze vakantie door. Om vervolgens weer met de KLM naar Amsterdam te vliegen.