Dagboek Zwangerschap Merijn

Na een zwangerschap begin 2001 die eindigde in een miskraam, ben ik nu weer in verwachting. Na de miskraam wisten Bart en ik heel zeker dat we graag een kindje wilden, want het was zo leuk geweest om te weten dat we over een aantal maanden niet gewoon met zijn tweeën zouden zijn, maar dat er iemand bij zou komen in wie we onszelf zouden herkennen misschien, en die heel welkom zou zijn geweest. Meer over die zwangerschap kun je lezen op de website van mijn  eerste zwangerschap.

Na de miskraam zag ik in een winkel het boek "Complete raadgever Vruchtbaarheid" van Uta Konig. Hierin staan allerlei adviezen over hoe je kunt weten wanneer je vruchtbaar bent, en hoe je de vruchtbaarheid kunt bevorderen. Ook op internet heb ik van alles hierover opgezocht, onder andere op de website van Paula de Jonge, www.vruchtbaarheid.org, waarop heel veel informatie te vinden is over onder andere de temperatuurmethode. Met behulp van haar adviezen en die uit het boek ben ik toen begonnen mijn basistemperatuur in een tabel bij te houden. Na de miskraam duurde het nog drie maanden voor ik weer normaal ongesteld werd en pas na vier maanden had ik weer een eisprong. Toen een maand weer niet, toen een maand weer wel etc. Maar door de temperatuur bij te houden, kreeg ik heel veel inzicht in het functioneren van mijn lichaam en dat kan ik iedere vrouw aanraden! Het is gewoon ook leuk om een patroon te ontdekken in een proces waar ik nooit bij stil had gestaan.

Om de vruchtbaarheid te vergroten zonder meteen met hormonen aan de slag te gaan, ging ik op consult bij natuurgeneeskundige Renee Hesselmann, die met kinesiologie zoekt naar mogelijke blokkades en die verhelpt met wat er maar nodig is, onder ander homeopathische middelen, klankschalen, stenen etc. Hierdoor werd mijn cyclus, die altijd erg onregelmatig was geweest, keurig 28 dagen. Tenminste, de ene maand. De andere maand was er dan weer geen eisprong.

In september ging het midden van mijn cyclus voorbij zonder eisprong. Omdat ik er niet jonger op word (ik ben nu 36), besloot ik toch maar een afspraak bij de gynaecoloog te maken. Wie weet was er wel een blokkade in de eileiders, en dan kun je homeopathische middelen nemen zoveel je wilt, dat zal er dan toch echt niet van weggaan. Op 4 oktober hadden we daar een afspraak. En toen, tot mijn grote verbazing, begon op de 27e dag van mijn cyclus alsnog mijn temperatuur te stijgen, hetgeen betekent dat er toch een eisprong plaats had gevonden! We besloten de afspraak bij de gynaecoloog toch maar door te laten gaan, want als er geen zwangerschap zou ontstaan, wilde ik graag weten waarom ik niet zwanger werd.

Meteen al in de tweede week na de eisprong voelde ik mij anders, een beetje misselijk, of niet echt misselijk, het was meer dat ik constant een wee gevoel had. Maar dat kon ook gewoon verbeelding zijn, omdat we het zo graag wilden. We hadden nog een zwangerschapstest liggen en een week en twee dagen na de eisprong kon ik mij niet meer beheersen. 's Middags deed ik de test - negatief. Een teleurstelling, maar het was ook nog wel heel vroeg, en ik had niet eens ochtendurine gebruikt. Ik besloot nog twee tests te kopen en precies twee weken na de eisprong deden we, met ochtendurine dit keer, nog een test. Er was een heel licht roze stipje te zien, als je de stick draaide in het licht. Ik twijfelde nog even, maar Bart was zeker: een stip is een stip, ook al is het een hele lichte. We waren dolgelukkig - opnieuw zwanger! Weer een week later gebruikten we de tweede test en hierop was een mooie, duidelijke, roze stip te zien. Geen twijfel meer mogelijk (hoewel we dat al niet meer hadden na de eerste test)! En wat een heerlijk gevoel, dat we opnieuw een kans kregen om een kindje te krijgen.

Zondag 23 september 2001 (week 2):
De eisprong!

Maandag 1 oktober (week 3):
Ik voel mij de hele dag een beetje weeïg. Zou het dit keer gelukt zijn? Dat weeë gevoel houdt de dagen daarna aan. Het is niet echt misselijkheid, maar meer een gevoel of ik iets moet eten; maar als ik dan iets eet, gaat het niet over.

Dinsdag 2 oktober:
We hebben nog een zwangerschapstest liggen, en hoewel het nog wel vroeg is (nog maar 9 dagen na de eisprong) gebruik ik die toch maar. Ik ben zo ontzettend benieuwd, dat ik niet eens kan wachten tot de volgende ochtend, zodat ik ochtendurine zou kunnen gebruiken. De test is dan ook negatief.....

Donderdag 4 oktober:
De afspraak bij de gynaecoloog, gemaakt omdat ik dacht weer geen eisprong te hebben, laten we toch maar doorgaan, want het is niet zeker dat ik in verwachting ben. Ik ben immers nog niet overtijd. We krijgen allerlei formulieren mee voor onderzoeken, en een recept voor Clomid, om de eisprong op te wekken.

Vrijdag 5 oktober:
Dit is de twaalfde dag na de eisprong. Normaal gesproken gaat mijn basistemperatuur op deze dag met 1/10e graad omlaag, de dertiende dag nog eens met 1/10e graad en dan de veertiende dag met 3/10e graad en dan begint de ongesteldheid ook. Dit keer is mijn temperatuur met 1/10e graad gestegen!! Dat is een heel goed teken, maar het kan toeval zijn, dus we wachten in spanning tot morgen. Aan de andere kant: zo hoog is mijn temperatuur nog nooit geweest. Heel spannend dus! 's Middags verlies ik een heel klein beetje bruin bloed en mijn hoop slaat om in wanhoop. Zou het dan toch niet waar zijn? Zou dit het begin zijn van mijn menstruatie? Ik durf niet meer te hopen dat het toch goed zit deze keer en voel mij de rest van de dag heel onzeker. Het blijft bij dat kleine spoortje bruin bloed.

Zaterdag 6 oktober:
Weer is mijn temperatuur iets hoger in plaats van lager! En er komt geen bloeding! Maar wat is dit een spanning zeg! Verschrikkelijk! De hele dag probeer ik aan iets anders te denken, maar telkens weer denk ik aan morgen, wanneer we een test zullen doen. Na de eerste negatieve test wil ik ook niet het risico nemen dat we weer te vroeg een test doen, dus dwing ik mijzelf te wachten tot zondag, wanneer normaal gesproken mijn menstruatie zou beginnen. 

Zondag 7 oktober (week 4) :
Na een bijna slapeloze nacht meet ik eerst mijn basistemperatuur: weer iets hoger! Dan doen we 's morgens vroeg om 6.45 een zwangerschapstest. Er is een licht roze stip te zien! Ik twijfel nog een beetje, omdat je de stick echt moet draaien in het licht om de stip te zien, maar Bart is meteen overtuigd: een stip is een stip, ook al is hij nog zo licht. En daarin heeft hij natuurlijk gelijk, en het staat ook in de bijsluiter. Het is dus echt waar en geen verbeelding geweest: ik ben in verwachting! Wat een heerlijk gevoel! Tegelijkertijd ben ik ook heel bezorgd of het wel goed zal gaan deze keer. We weten het nu veel vroeger dan bij de vorige zwangerschap, en dus is de periode waarin ik "bewust ongerust" ben, ook langer! Aan de andere kant voel ik berusting: ik kan alleen maar afwachten tenslotte. De eisprong is geweest op 23 september, en dat betekent dat de uitgerekende datum 16 juni 2002 is.

Woensdag 10 oktober
De verloskundige gebeld. Ik ben zo ongerust of alles wel goed zal gaan, en vandaag verloor ik weer een heel klein beetje bruin bloed. Zij belooft dat we in de tiende week een echo mogen laten maken. Eerder heeft geen zin, begrijp ik. Als het fout gaat, gaat het toch fout, zelfs al laat je nu een echo maken, dan nog is er een kans dat het een week later alsnog fout gaat, en dan ben je ten onrechte gerustgesteld. Als er met 10 weken hartactie is, zit het wel goed, volgens haar. Maar wat duurt dat nog lang! Nog zes weken!

Donderdag 11 oktober
Het is nu achttien dagen na de eisprong en nog steeds is mijn temperatuur hoog. Dat betekent dat ik ook volgens de temperatuurmethode in verwachting ben nu. Het is weer een bevestiging.

Zaterdag 13 oktober
We gebruiken de tweede test voor de zekerheid en nu is er een hele mooie donkere stip te zien!

Dinsdag 16 oktober (week 5)
's Avonds komt de mevrouw van Moeders voor Moeders langs. Zij doet ook nog een test, die ook weer mooi donker wordt. Ik kan meteen beginnen (de ophaaldag is altijd op dinsdag, dus zij geeft mij meteen acht flessen mee), hoewel het eigenlijk nog een week te vroeg is, want normaal gesproken willen zij van week 6 tot en met week 16 urine van zwangeren hebben, en ik zit nu in week vijf.

Woensdag 18 oktober
Weer een beetje bruin slijm. Ook de volgende dag nog. Ik ben hier heel ongerust over, want bij de vorige zwangerschap verloor ik rond de tijd dat het vruchtje stierf, ook wat bloed. Hoewel dat veel meer was en helder rood. Maar het blijft alarmerend.

Zaterdag 20 oktober
De hele dag voel ik mij een beetje misselijk, net zoals in het begin. Misschien is het HCG gehalte aan het stijgen en dus beschouw ik het maar als een goed teken. Ik heb het gevoel dat het met de baby wel goed gaat!

Maandag 22 oktober (week 6)
Langs geweest bij de huisarts, die de baarmoedermond heeft bekeken, en die was goed doorbloed, zei hij. Alleen daaraan kon hij al zien dat ik in verwachting was, vertelde hij. Toen heeft hij nog gevoeld hoe groot de baarmoeder was.

Zaterdag 27 oktober
Drie maanden getrouwd!

Maandag 29 oktober (week 7)
Van Svintha, die reageerde op mijn eerste zwangerschapssite en met wie ik regelmatig mail,  krijgen wij de eerste (digitale) felicitatiekaart. Leuk hoor!

Woensdag 31 oktober
Van Anne Marie, oud-buurvrouw en vriendin, krijgen we de eerste "gewone" felicitatiekaart. Heel lief!

Maandag 5 november (week 8)
Hoewel ik mij had voorgenomen voorlopig helemaal niets te kopen nog, kan ik een Bert-pop niet laten staan. Bij de vorige zwangerschap had ik al een heleboel kleertjes etc. gekocht, maar nu wil ik het noodlot niet tarten. Het voelt gewoon niet goed. Zelfs als ik iets zie dat ik heel leuk vind, denk ik "nee, dat komt nog wel. Eerst afwachten". Het is een soort zelfbescherming denk ik, maar ik vind het tegenover de baby niet zo fijn. Dus praat ik maar tegen hem/haar en laat hem heel vaak weten hoe blij we zijn met hem/haar, en dat ik een beetje ongerust ben, maar dat hij/zij daar niets mee te maken heeft: jij, kleintje, bent goed zoals je bent, en je bent heel welkom. Neem de tijd maar om te groeien en trek je maar niets aan van je gespannen moeder!
De laatste weken was ik heel erg moe. Op de zaak heb ik af en toe even op het toilet gezeten om rustig tijd voor mijzelf te hebben, met mijn hoofd leunend op de toiletrolhouder! Maar deze week is het iets beter. Ik ben ook heel emotioneel, ik kan overal wel om huilen.

Maandag 12 november (week 9)
Eindelijk bij de verloskundige langs voor een "echobriefje", oftewel een verwijzing voor een echo. Ik spreek nu een andere verloskundige, en zij vindt het verstandiger om even te wachten tot de 11e week, dus nog meer wachten. Maar er kan dan meteen een nekplooimeting gedaan worden. Zij neemt even de tijd en we hebben een leuk gesprek over hoe het gaat etc. Ik krijg informatie mee over prenatale onderzoeken; omdat ik 36 ben, is er een verhoogd risico op een genetische afwijking. Maar Bart en ik hebben eigenlijk al besloten geen vruchtwaterpunctie te laten doen. We kunnen leven met het risico dat het kindje een afwijking zou blijken te hebben, maar niet met het idee dat ik een miskraam zou krijgen als gevolg van de punctie. Stel je voor dat blijkt dat het kindje gezond was, maar dat het fout gaat door de punctie! Dat zou ik mijzelf heel moeilijk kunnen vergeven, denk ik. Alleen maar omdat je een gevoel van zekerheid wilt hebben, terwijl het niet eens honderd procent zekerheid biedt!
Ik maak een afspraak voor een echo in het ziekenhuis voor 26 november.

Dinsdag 13 november
Bij de ostheopaat vraag ik of hij kan voelen hoe groot mijn baarmoeder nu is. Hij laat het mij zelf ook voelen. Het voelt heel zacht aan - dat is goed, want te hard kan wijzen op een tekort aan progesteron, het hormoon dat ervoor zorgt dat je baarmoeder niet gaat samentrekken. En het zit op de goede hoogte voor de leeftijd van het kindje. Dus ik ben daar heel blij vandaan gegaan!

Maandag 19 november (week 10)
Vandaag ben je 57 dagen oud en volgens de website www.visembryo.com zijn alle organen nu aangelegd. Op deze website heb ik ook om de paar dagen gekeken hoe jij er uit moet zien, daar in mijn buik. Ik heb je ontwikkeling dus vanaf het begin kunnen volgen en dat was heel erg leuk. 
Sinds een week of twee voel ik mij steeds vaker misselijk, maar dat zou kunnen kloppen. Moeders voor Moeders heeft een grafiek op haar website over het HCG-gehalte, en dat is volgende week op zijn hoogst. Daarna gaat het weer afnemen, omdat de placenta dan het produceren van HCG overneemt en dat efficiënter doet.

Zaterdag 24 november
Van oma Spee kreeg ik een boekje van Pieter Langedijk (zie ook www.pieterlangedijk.nl), dat "geboren in stress" heet, en gaat over wat een baby allemaal al kan ervaren in de moederschoot. Heel interessant. Wat we meteen in praktijk brengen is zijn advies om 's avonds te douchen, zodat je alle stress van de dag kwijt raakt. Dat werkt heel goed! Ook krijgen we een gedicht van haar over "na de echo", die aanstaande maandag zal zijn.

Maandag 26 november (week 11)
Na een nacht met veel wakker en veel dromen over dat we naar het ziekenhuis gaan en de echo laten doen (de uitslag hoor ik nooit trouwens!) en zelfs een keer dat ik beval van een zoon zonder dat Bart erbij is want ach, het gaat allemaal heel gemakkelijk en hij zit op zijn werk, dus waarom zou ik hem storen (?!?), gaan we 's morgens naar het IJsselland ziekenhuis. Door de drukte onderweg komen we net op tijd, en dat is maar goed ook, want anders zit je daar maar te zenuwen. Dezelfde aardige mevrouw die de vorige keer de echo deed, roept ons binnen in dezelfde kamer als toen. Van Bart hoor ik later dat hij dacht "oh God, dat kan nooit goed gaan" - het lijkt zoveel op de vorige keer. Ik ben alleen maar heel zenuwachtig. We praten nog even met de zuster over de vorige keer, en zij herinnert zich ons ook. Dan begint de echo en meteen zie ik al armpjes en beentjes. Dat is al goed, want de vorige keer zagen we alleen een klein wolkje in het vruchtzakje. Dan zoomt de zuster in en zien we het hartje kloppen. Wat een ontzettende opluchting. Van blijdschap komen de tranen. De rest van de echo kijken we met een heel licht gevoel van geluk naar het kindje dat af en toe even omhoog springt en heel duidelijk zien we het hoofdje, het lichaam, de beentjes, de armpjes. De zuster meet je lengte van stuitje tot kruin - 4,26 cm, wat overeenkomt met een leeftijd van 11 weken en 1 dag en dat is precies op de dag af hoe oud je ook echt bent. Hoe is het mogelijk! Ze meet voor de grap ook nog even je voetje: 6,5 mm! Bij het nekje is geen verdikking te zien, dus dat is ook in orde. Het hartje klopt met 166,67 slagen per minuut, en oh kindje, wat zijn we blij met jou! We krijgen drie fotootjes mee en twee formulieren voor de verloskundige; een met de groeicurve (het kindje zit ietsje boven de gemiddelde curve) en een met de gegevens van de echo, waarop onder andere staat dat het kindje "beweeglijk" is.
In de wolken lopen we terug naar de auto en in de hal van het ziekenhuis kopen we een ballon met "Welcome Baby" erop. In de auto houd ik die de hele tijd vol geluk vast. We blijven maar grijnzen volgens mij. We rijden eerst naar Multi-Vlaai om te trakteren op de zaak en thuis en iedereen te laten weten dat alles goed is.

Maandag 3 december (week 12)
De eerste afspraak bij de verloskundige. Mijn bloeddruk is goed: 115/65, wat normaal is bij zwangere vrouwen, en mijn Hb-gehalte is 8,0, dus dat is ook in orde. Het hartje is helaas niet te horen, maar van de echo weten we al dat de placenta aan de voorkant ligt, en aangezien ik niet al te mager ben, kan dat ook tegenwerken. Normaal gesproken zou er in verband met de feestdagen pas over vijf a zes weken een volgende afspraak zijn, maar nu kunnen we over drie weken weer terugkomen. Ik vraag haar nog over een zeurende pijn in mijn buik, aan de linkerkant, die volgens mij geen bandenpijn is. De verloskundige weet het ook niet en raadt mij aan de huisarts te bezoeken. Maar zo erg is het nou ook weer niet, en het zal wel weer weggaan, denk ik. We krijgen twee informatiepakketten mee, met allerlei informatie.

Woensdag 5 december
Sinterklaas gevierd met ma bij Gerard en Anita, met Marian, de zus van Anita met haar man en kinderen, en de ouders van Anita. Van ma hebben we een zelfgebreid truitje en een pakje voor de baby gekregen (en nog wat andere dingen die niet voor de baby waren). Leuk hoor!

Maandag 10 december (week 13)
Van Fréderique krijgen we een kraamdagboek, voor als de baby straks geboren is. Daarin kan iedereen die op kraamvisite komt iets opschrijven als boodschap voor het kindje. En de eerste foto's etc. kunnen erin. Wat een ontzettend leuk cadeau!

Woensdag 12 december 
's Morgens word ik wakker met een klein beetje pijn aan de linkerkant van mijn buik, maar dat is al ongeveer twee weken zo, dus ik verwacht dat het wel weer weg zal gaan, zoals altijd. Maar als ik opsta, wordt het snel erger. Zo erg, dat ik niet meer kan zitten of liggen van de pijn. Ik blijf maar rondlopen, de gang in, de keuken in, rond de tafel. Zelfs als er na een tijdje wat ontlasting komt, wordt de pijn niet minder. Ik heb ontzettende dorst, dus drink ik een glas water, maar als ik een kwartiertje later weer op de wc zit, word ik misselijk en komt dat water er weer uit. Ik twijfel of ik de verloskundige of de dokter zal bellen. Eerst de verloskundige maar. Ik krijg een bandje met de mededeling dat ik voor dringende gevallen de dokterstelefoon kan bellen. Ja, dringend, dringend, ik weet niet of dit wel een dringend geval is! Dus bel ik de dokter om 9.30 uur en kan daar om 11 uur terecht. Nog anderhalf uur! Ik denk aan de miskraam van een half jaar eerder, maar deze pijn is anders. Het lijkt er wel op: darmkrampen en misselijk, maar dit keer zit het echt in mijn darmen heb ik het idee, en hoewel de miskraam toen ook zo begon, gaat mijn baarmoeder niet samenkrampen gelukkig.  Ik maak mij dus niet echt zorgen om het kindje, maar voel mij wel zo ellendig, dat ik denk "als het dan toch een miskraam moet worden, laat het dan snel gebeuren, dan ben ik tenminste van de pijn af".

Na een uur vol ellende sluit ik alles goed af thuis (ik heb het idee dat ik misschien wel doorgestuurd word naar het ziekenhuis, zo'n pijn heb ik) en ga ik alvast richting de dokter. Ook in de wachtkamer kan ik niet stil blijven zitten en wieg constant heen en weer om de pijn draaglijker te maken.  Dan om 11.15 uur ben ik eindelijk aan de beurt en kromgebogen van de pijn loop ik de spreekkamer in. De huisarts onderzoekt mij en daarna wordt het opeens iets beter! Misschien door zijn onderzoek, wat de boel ook een beetje masseert tenslotte. Volgens hem is het mijn dikke darm, die gespannen is. Hij vergelijkt het met de pijn die je krijgt als je je vuist vijf minuten lang heel stijf dicht zou knijpen: dat zou ook erg pijn gaan doen. Dus krijg ik een recept mee voor zetpillen die de boel ontspannen. Dan komen opeens toch de tranen (ik was dus toch ongerust!) en ik vraag "alles is toch wel goed met het kindje, dokter?". Dat is wel zo volgens hem, maar ik mag voor de zekerheid een echo laten maken. Ik krijg formulieren mee voor bloed- en urineonderzoek en voor een echo. Ik bel het ziekenhuis en daar kan ik vrijdag terecht.

Vrijdag 14 december
In het IJsselland ziekenhuis laat ik eerst bloed prikken en geef ik wat urine af en dan worden we door een zuster geroepen voor de echo. Ik vertel mijn verhaal, en zij luistert aandachtig. Volgens haar is het belangrijk dat de gynaecoloog er ook even bij komt. We kijken eerst naar het kindje en daar is alles nog steeds goed mee. Hij buitelt als een gek op een neer en het hartje klopt nog steeds. De zuster neemt zijn maten op - hij is nu bijna 8 centimeter lang, en ze meet ook de omtrek  en de doorsnede van zijn hoofdje en dat van zijn dijbeentje. Alle maten liggen rond het gemiddelde voor zijn leeftijd. Ze maakt ook een foto, en ze kan zien dat de hersentjes ook al groeien in twee helften. De zuster probeert ook mijn linkereierstok in beeld te krijgen, maar dat lukt niet goed, dus geeft ze het echo apparaatje aan mij, en gaat zelf de gynaecoloog halen. Nu kunnen we een paar minuutjes met zijn tweetjes uitgebreid kijken naar ons kindje! Het ene moment zien we de voorkant, met zijn gezichtje en zijn armpjes, en het volgende moment moet hij zich volledig omgedraaid hebben, want dan zien we opeens zijn wervelkolom. Wat een levendig kindje! Nog veel meer dan 2,5 weken geleden, toen hij alleen op een neer sprong, en hij/zij is ook gegroeid. Wat is dit leuk om te zien. Dan komen de zuster en de gynaecoloog weer binnen en er wordt besloten dat er een inwendige echo gemaakt zal worden. De gynaecoloog neemt het over en bekijkt, met wat moeite (wat een beetje vervelend gevoel is) de linkereierstok. Het ziet er goed uit, volgens hem. Dan nog even de rechter - ook die ziet er goed uit. Gelukkig maar! Er worden ook foto's van de eierstokken gemaakt, voor de huisarts.

Als de gynaecoloog weer weg is, mag ik opstaan, en schrijft de zuster alles op de formulieren die ik meekrijg voor de huisarts. Als ik vraag waar zij denkt dat de pijn vandaan gekomen is, geeft ze heel veel uitleg: volgens haar is het heel goed mogelijk dat de linkereierstok het eitje voor het kindje heeft geleverd. Als dat gebeurd is gaat de follikel waarin het eitje gerijpt is niet ten onder, zoals wanneer er geen bevruchting plaats vindt, maar verandert van kleur en groeit. Dit noemen wij dan het corpus luteum, ofwel het gele lichaam. Dit gele lichaam blijft vervolgens progesteron afscheiden, waardoor de zwangerschap in stand kan blijven. Dat duurt tot de placenta groot genoeg is om de productie over te nemen. Normaal gesproken wordt het corpus luteum een paar centimeter groot, en wordt vervolgens weer kleiner. Soms echter blijft het iets te lang doorgroeien en gaat dan pijn doen. De zeurende pijn, die ik al een paar weken had. Wordt het te groot, dan krijg je dus de acute pijn die ik ook had woensdag, met dezelfde verschijnselen: niet meer stil kunnen zitten van de pijn, misselijk etc.  Barst het dan open, dan wordt de druk minder en de pijn dus ook. Het kan, dat door het onderzoek van de huisarts het corpus luteum opengegaan is. Op de echo is naderhand, als het corpus luteum weer geslonken is, niet meer te zien of dit ook echt gebeurd is.

Een andere mogelijkheid zou ook zijn een niersteentje, en daarom moest ik dus urine inleveren. Er wordt dan gekeken of er bloed in de urine zit. En het kan ook een darmprobleem zijn. Er wordt in het bloed gekeken of ik een infectie heb. De zuster vertelde dat het mogelijk is dat ik nog een paar dagen een zeurende pijn houd omdat het vocht nog een beetje irriteert, maar dat moet steeds minder worden.

Maar het belangrijkste is gelukkig in orde: ons kindje!

Maandag 17 december (week 14)
Toen ik vanmorgen op mijn werk kwam lag er een kaart en een cadeautje op mijn pc, afkomstig van mijn collega Hedy. In het pakje zaten een paar sokjes met pompons erop. Heel erg lief en heel erg klein! Leuk hoor!
Minder leuk is dat ik mij 's avonds een beetje koortsig voel, en helemaal niet lekker. Een griepje waarschijnlijk. Het heerst nogal schijnt. En ik heb ergens gelezen dat je bevattelijker bent als je in verwachting bent. 

Dinsdag 18 december
De laatste inleverdag van Moeders voor Moeders. Als afsluiting heb ik een leuk eetserviesje gekregen. Het is ook wel weer fijn om gewoon op de wc te kunnen plassen!
De pijn in mijn buik is de laatste dagen inderdaad steeds minder geworden, dus voor mijzelf ben ik er wel van overtuigd dat het inderdaad het gele lichaam is geweest dat te groot geworden was, en niet mijn darmen of een niersteentje. Nog wel ziek, vooral 's middags voel ik mij niet lekker, dus niet aan het werk gegaan.

Donderdag 20 december
Nog niet aan het werk gegaan, want gistermiddag was ik weer niet lekker. Een gevoel van verhoging in mijn spieren en heel erg moe. Ik ben dus maar lekker naar bed gegaan. In de loop van de week gaat het over.

Maandag 24 december (week 15)
Voor de tweede keer naar de verloskundige. Omdat bij de eerste controle het hartje nog niet te horen was met de doptone, konden wij een keertje extra komen. Mijn bloeddruk was weer goed, 100/60, dus weer iets lager. Dat is normaal; in de vijfde maand is de bloeddruk het laagst, daarna gaat hij weer iets stijgen. Als laatste het leukste: het hartje horen. Dit keer was het gelukkig wel te horen. Je kunt het hier beluisteren.

Dinsdag 25 december, eerste kerstdag
Vandaag hebben Hans en Fréderique bij ons kerst gevierd, met een klein cadeautje onder de kerstboom. Het was heel gezellig. We hebben Fréderique gevraagd of zij peettante wil zijn van ons kindje en dat wilde zij heel graag. Bart en ik hadden afgesproken dat we ieder één peetoom of -tante uit mochten kiezen en ik koos Fréderique en gelukkig zei zij ja. Wie Bart wil vragen peetoom te worden is nog een geheimpje, want we moeten die persoon nog vragen of hij ook wil!

Woensdag 26 december, tweede kerstdag
Kerst gevierd bij ma, met Gerard en Anita en de kinderen en de hele familie Spee. Het was druk en gezellig. Hoewel ik 's morgens last had van buikpijn is dat na een uurtje rustig liggen gelukkig wel overgegaan.

Maandag 31 december (week 16)
We hebben oudejaarsavond doorgebracht bij onze oud-buurvrouw Annemarie in Rotterdam. Omdat zij in een flat woont hadden we een mooi uitzicht over Rotterdam-West en al het vuurwerk. Het was heel gezellig; we hebben veel gekletst en een spelletje "Kolonisten van Catan" gespeeld.

Donderdag 3 januari 2002
Barts verjaardag, maar hij viert het zaterdag de 5e. We zijn 's avonds wel met zijn drietjes uit eten geweest in Cartoons.

Zaterdag 5 januari
Vieren van Barts verjaardag. Vroeg in de middag kwamen opa en oma Spee, ome Twan en tante Riny en ome Wim. Het was heel gezellig, en hoewel er op teletekst gewaarschuwd werd voor ijzel, duurde het heel lang voordat de bewolking boven de Noordzee die dat zou brengen boven land kwam, dus konden opa en oma Spee en ome Twan wat langer blijven. We hebben Twan gevraagd peetoom van onze kleine te worden en dat wilde hij! Dus nu hebben we een peetoom en een peettante! 's Middags wat later kwamen oma Frickus en ome Gerard en tante Anita, 's avonds kwamen Monique, Fréderique en Hans en Eddy ook, en het was heel gezellig.

Maandag 7 januari (week 17)
Om 9.20 uur naar de verloskundige geweest. Alles was in orde; mijn bloeddruk was 110/70, en het hartje van de baby was te horen. Eerst in een hoger tempo, zoals eerder en toen plotseling lager, volgens de verloskundige rond de 130. Daar maak ik mij dan wel weer een beetje zorgen om, want waarom wordt die hartslag opeens zo abrupt lager? Maar goed, er is in ieder geval een hartslag!
Op de zaak kreeg ik van collega Saci een heel lief knuffeltje voor het kindje. Lief hoor!

Woensdag 9 januari
's Avonds zit ik tv te kijken en opeens voel ik eerst rechts en dan links een beweginkje. Volgens mij is dat de baby! Meestal als ik iets voel, gebeurt het een paar keer achter elkaar en dan blijken het mijn darmen te zijn, maar dit is eenmalig en aan twee kanten tegelijk, dus wie weet! Leuk hoor!

Donderdag 10 januari
In de nacht van donderdag op vrijdag werd ik om 00.45 uur wakker van de pijn in mijn buik, weer op dezelfde plek als een maand geleden. Ook toen ik naar de wc was geweest ging het niet over. Wrijven hielp niet, een warm kruikje niet, de medicijnen die ik van de huisarts had gekregen voor darmkrampen ook niet, dus heb ik de nachtdokter gebeld na een uurtje. Hij adviseerde mij een paracetamol tegen de pijn te nemen en te bellen als het erger werd. Maar omdat ik ook misselijk was van de pijn en alles na een half uurtje weer naar buiten kwam, was dat ook zo met de paracetamol. Anderhalf uur nadat ik de dokter gebeld had heb ik weer gebeld of hij langs kon komen. Hij onderzocht mij en wist ook niet goed wat het was. Ik vertelde het eileider-verhaal van drie weken eerder, en hij opperde dat het zou kunnen dat er op de eileider een cyste zat en dat de eileider een beetje gedraaid was, waardoor de pijn ontstond. Maar ja, wat moet je daarmee? Het was volgens hem niet ernstig genoeg om mij naar het ziekenhuis te sturen en ik moest bij de huisarts langsgaan de volgende ochtend als het nog niet over was. De rest van de nacht dommelde ik af en toe weg en werd dan weer wakker van de pijn. Wat een opluchting toen het eindelijk 7 uur was. Nog maar een uurtje en ik kon naar de huisarts!
Om kwart voor acht gingen we weg. In de auto hield ik mij krampachtig vast, want alles deed pijn. Schuifelend liepen we van de auto naar de praktijk. De wachtkamer zat al vol, maar het ging redelijk snel. Terwijl we wachtten zakte opeens de pijn. De huisarts had eigenlijk ook weinig nieuws te melden, want volgens mij wist hij ook niet wat het was. Ik kreeg paracetamol/codeïne zetpillen voorgeschreven voor als het nog een keer zou gebeuren. Hij luisterde met een stethoscoop naar mijn darmen, en toen ik vroeg of hij daarmee ook het hartje van ons kindje kon horen, zei hij dat hij de doptone zou pakken daarvoor. Waarschijnlijk omdat hij die niet zo vaak gebruikt duurde het heel lang voor hij het hartje te pakken had. Omdat ik zoveel pijn had gehad, kon ik alleen maar bedenken dat als bleek dat het kindje weer overleden was, dat we dan niet nog eens zouden proberen een kindje te krijgen - dan was het genoeg geweest. Maar eindelijk, wat een opluchting, hoorden we toch het snelle geluid van het hartje van ons kindje. 130 slagen per minuut, dus toch een jongen? Het schijnt namelijk zo te zijn, dat een hoge hartslag (rond de 160/170) een meisje is, en een lage (120-140) een jongen.

Woensdag 16 januari (week 18)
Vandaag heb ik een aankleedkussen en een haarborsteltje gekocht - het aankleedkussen was de eerste "grote" aanschaf voor de baby. Ik koop wel regelmatig kleertjes, knuffels en rompertjes etc, maar eigenlijk lijkt het mij leuker om alle grote dingen in 1 keer te kopen - dan past het ook bij elkaar. Binnenkort gaan we daarvoor kijken. Ik merk dat het nu wel gemakkelijker is om blij te zijn met ons kindje, en niet meer alleen maar gespannen van "zou het goed gaan", en daar ben ik heel blij mee. Een paar keer de afgelopen week heb ik het kindje voelen bewegen, maar het is nog steeds niet heel duidelijk. Wel leuk, dat het zo hard groeit. 's Avonds ben ik voor het eerst naar zwangerschapszwemmen geweest. Dat was niet echt inspannend, maar wel gezellig. Al die zwangere vrouwen, en ik was degene met de jongste zwangerschap. Er was een mevrouw die een tweeling verwachtte en in week 36 was, die een hele dikke buik had. Zo ver zal het bij mij niet komen gelukkig!

Zondag 20 januari (week 19)
Vandaag was ik jarig. Van oma Frickus kreeg ik voor de baby een boekje met 101 tips voor als de baby geboren was, van oma en opa Spee een heel leuk speeldoosje in de vorm van een zonnetje en een mooi T-shirtje en broekje en van ome Twan een tuimelaarclowntje. Van Karin een eend voor in het bad, waar je water in kunt gooien en dan gaan er radertjes draaien. Leuk hoor, al die cadeautje voor de kleine! (en die eend van Karin kunnen we stiekem al gaan gebruiken.....)

Maandag 21 januari
De hele dag als ik even rustig aan doe voel ik al een soort mini-aardbevinkjes in mijn buik, alsof de baby om zijn as aan het draaien is. Een heel apart gevoel - is dat nu echt de baby? Het lijkt mij steeds waarschijnlijker! Wat een ontzettend leuk gevoel is dit! Het is opeens veel dichterbij, dat kindje in mijn buik. Ik heb ook een afspraak gemaakt voor een pretecho op 31 januari. Dan laten we alles op video zetten, want bewegende beelden zeggen nog veel meer dan een foto.

Dinsdag 22 januari
's Middags naar de ostheopaat geweest, omdat ik last had van een paar zwangerschapskwaaltjes, waarbij hij wel eens zou kunnen helpen, namelijk pijn in mijn linkerheup, een dode plek op mijn rechterbovenbeen doordat de baby op een zenuw drukt waarschijnlijk, en natuurlijk voor die plek in mijn buik waar ik eerder zoveel last van had. Hij begon met een paar algemene onderzoekjes, waaruit bleek dat het best goed ging.  Het was buiten best fris, dus toen ik op de bank ging liggen en hij zijn hand op mijn (koude) buik legde, bewoog de baby zich naar de warmte toe! Leuk hè! Dat wilde ik thuis ook weer proberen, maar de ostheopaat heeft natuurlijk heel veel ervaring met het voelen van hoe spieren en organen etc. van binnen voelen, maar wij niet, dus Bart kon niet echt iets voelen van de baby. We gaan volgende week dinsdag voor de eerste keer naar zwangerschapshaptonomie, en daar leren we als het goed is hoe we kunnen voelen hoe de baby ligt en hoe je hem kunt leren kennen voor de geboorte. Daar heb ik echt zin in!
In ieder geval was de pijnlijke plek links in mijn buik volgens de ostheopaat niet de eierstok maar de dunne darm, en die heeft hij voor de zekerheid nog even goed losgemaakt. Net als de zenuw in mijn lies die zorgt voor die dode plek op mijn bovenbeen trouwens. Ik ben heel benieuwd of het zal helpen.

Zaterdag 26 januari
Naar Venray. Bart heeft een vergadering van Unquendor, en ik ben met oma Spee en oom Twan gaan babyshoppen! We zijn in Venray in een babywinkel geweest, maar die was niet zo groot, dus daarna zijn we maar bij de Hema verder gegaan. Hier wel een paar dingen gekocht. 's Avonds gegeten in het Asteria hotel, waar Bart die vergadering ook had.

Zondag 27 januari (week 20 - OP DE HELFT!)
Vandaag zijn we naar Houthem in Zuid-Limburg gegaan, waar we een nacht in het luxe hotel Chateau St. Gerlach hebben doorgebracht, omdat we wat te vieren hadden: een half jaar getrouwd en op de helft van de zwangerschap. 's Avonds een driegangen-menu in "Les Trois Corbeaux", wat bij het landgoed hoorde, maar dat diner was niet heel erg lekker. Wel duur, volgens mij, dus had ik beter verwacht. Voor ons was het dan wel gratis, omdat ik die overnachting en diner gewonnen had via Internet, maar toch. De hotelkamer was wel lekker ruim en luxe, met een groot bad etc. Leuk om een keer mee te maken.
's Avonds in bed voelde ik de baby bewegen, en ik zei tegen Bart "vlug, leg je hand op mijn buik", en de baby schopte heel hard nog een paar keer. Dat was voor de eerste keer dat Bart het ook voelen kon!

Maandag 28 januari
's Morgens zijn we eerst bij oom Twan op zijn studentenkamer langs geweest. Daar waren we nog niet eerder geweest. Lekker thee gedronken, en daarna naar Eindhoven gereden. Daar zijn veel babywinkels, en we moeten nu een beslissing gaan nemen over de meubeltjes. De levertijden zijn 10-12 weken, en nu voel ik mij nog wel goed, maar dat wordt de komende maanden minder waarschijnlijk. Bij Babydump zagen we een aantal leuke kamertjes, maar we hebben nog geen beslissing genomen. 

Dinsdag 29 januari
Vanavond voor de eerste keer naar zwangerschapshaptonomie geweest. Het was erg leuk, maar ook een beetje zweverig. Ik vreesde nog een beetje te zweverig voor Bart, maar hij vond het gelukkig heel leuk! Eerst een tijdje gepraat, daarna moest Bart op zijn buik op de bank gaan liggen (tot zijn schrik!), zodat zij e.e.a. kon uitleggen over de werkwijze. Zij legde haar hand op zijn rug en daar moest hij zich op concentreren en naar toe ademen. Na een tijdje zag ik dat hij veel meer ontspannen was. En daar gaat het allemaal om bij haptonomie: ontspannen. Daarna moest ik op de bank gaan liggen, en liet zij Bart zien hoe hij mij kon helpen om, als de bevalling begint, te ontspannen, zodat alles veel gemakkelijker gaat.  Daarna nog even de baby voelen - zonder mijn buik aan te raken weliswaar, en zij legde uit hoe we de baby konden "lokken", door onze hand op de buik te leggen en dan te wachten of hij wel zin had om ernaar toe te komen, en niet te gaan porren. Leuk hoor allemaal! We zaten op de terugweg allebei te geeuwen, zo ontspannend was het!

Donderdag 31 januari
's Avonds zijn we voor een pretecho naar Babyview in Ridderkerk geweest. De foto's zijn weer te vinden onder de fotosectie. En het is: EEN ZOON!!!!!!!!!!!! Voor ons was het niet zo duidelijk te zien, wat ermee te maken kan hebben dat zijn pipi nog maar een halve centimeter lang is..., maar voor de echoscopie-mevrouw was het heel duidelijk te zien. Een zoon! Wow!
Verder zag alles er goed uit: er was maagvulling en blaasvulling, er waren twee hersenhelften, twee hartklepjes en de hartslag was 143 slagen per minuut. De placenta ligt volgens haar aan mijn rugkant, dus niet aan de voorkant, zoals eerder bij de echo's in het ziekenhuis gezegd was. Of misschien is dat veranderd door het groeien van de baarmoeder. We hebben het geheel ook op videoband laten zetten, dus we kunnen er later ook nog van genieten! De echo-mevrouw was trouwens wel hardhandig: ze drukte erg hard met het apparaat op mijn buik. Op een gegeven moment begon onze zoon hevig te trappelen, en ik dacht "Goed zo, kleintje, laat maar merken dat het je niet aanstaat". We zullen het dus ook niet snel nog een keer doen. Naderhand liet zij ons nog een plastic model zien van een 20 weken oude baby en dat is me klein! Ik heb overal gelezen dat hij nu 25 cm is, maar dat is van top tot teen. En hij lag met zijn beentje helemaal opgevouwen tot bij zijn hoofd - dat doen bijna alle baby's op die leeftijd, schijnt. Van kruin tot stuitje is hij nu 16,5 cm lang. Piepklein nog wel, zeg. Laat hem nog maar lekker groeien!

Zondag 3 februari (week 21)
Vandaag zijn we met de hele familie naar Blijdorp geweest. Oma Frickus, ome Gerard en tante Anita, Gerard en Emma, Anita's moeder, Anita's zus Marjan met man Jan-Wim en kinderen John en Melanie en wij natuurlijk. Dat was voor onze zoon dus de eerste keer naar de dierentuin - hoewel hij niet veel gezien kan hebben! Dat zullen we na zijn geboorte nog maar eens overdoen.
Toen we terugkwamen kregen we van oma Frickus een knuffeltje, dat eruitzag als een konijntje, maar een geluidje van een poes maakte - een katijntje? En een voorleesboek met 365 konijnenverhaaltjes. Leuk hoor!

Maandag 4 februari
Voor de vierde keer naar de verloskundige. Alles was weer in orde: bloeddruk 110/70, en de hartslag van de baby was 170 slagen per minuut. De afgelopen week heb ik hem elke dag wel een paar keer voelen bewegen. Het wordt al een heel bekend gevoel, en ik denk elke keer "hallo jongen, hoe is het met je?", en wrijf even over mijn buik. Heel erg leuk!

Woensdag 6 februari
Met Fréderique ben ik naar Sliedrecht en Sleeuwijk gereden om weer babymeubeltjes te bekijken. In Sleeuwijk bij Babystunter zag ik een babykamertje dat ik al eerder met Bart in Eindhoven had gezien, en dat ik toch wel erg leuk vond. Het is blauw met beuken, en hoewel het van plaatmateriaal gemaakt is (wat tegen mijn principes van degelijkheid indruist), past het heel goed bij de Ikea-kasten die we hebben. Bart vond dat kamertje ook leuk, dus die wordt het waarschijnlijk. Hier is een foto van het kamertje:

Dinsdag 12 februari (week 22)
Gisteren en vandaag hebben Bart en ik vrij genomen om nu eindelijk eens tijd te hebben om een beslissing over de wandelwagen en het kamertje te nemen. Gisteren zijn we gaan kijken, maar hebben we niets aantrekkelijks gezien. Vandaag zijn we eerst in Aalsmeer voor een wandelwagen gaan kijken bij Babyjungle. Hier hebben we een TFK (Trends for Kids, een Duits merk) Joggster gekocht, een heel mooie driewieler met een babybak in lemonkleur en een buggygedeelte in lichtblauw. Dit was eindelijk een wagen die voor ons allebei in te stellen was op de juiste hoogte, en waarop je een draaiwiel kunt monteren in plaats van het voorste wiel, zodat het heel wendbaar wordt. Hier een impressie van de wagen, eerst zoals hij er uiteindelijk uit gaat zien, en dan hoe alles er bij ons tot nu toe uitzie:

Zo zal het er dus uit gaan zien als we het in elkaar gezet hebben. Nu hoe het er tot nu toe uitziet:

Op de bank de doos waarin de bekleding van het buggygedeelte zit, daarnaast de voetenzak in dezelfde kleur, en daarnaast opgevouwen de babybak. Op de achtergrond, achter de bank zie je nog net het frame van de wagen. Links naast de bank de rotzooi van het uitpakken van de babykamer (lees even verder...). Op de rechterfoto zie je nog eens duidelijk wat een verpakking er om de babykamer zat.

Vervolgens zijn we doorgereden naar Babypark Kesteren, waar we een ledikant en commode hebben gekocht. De naam van het stel is "Gouden Regen", en "Ronald", onze eerste keus, is dus finito - vandaar de streep door de foto boven. Hier wat foto's van het nieuwe kamertje, dat nog wel even in elkaar gezet moet worden, en dus een wat incompleet  (of eigenlijk geen) beeld geeft:

Het bedje links, de commode in het midden en Bart die controleert of alle schroefjes er wel bij zitten rechts. Wat al wel duidelijk is, is dat de kleuren blauw, geel en oranje zijn - heel vrolijk dus. Meer volgt als we alles in elkaar hebben gezet (wat nog wel even kan duren, aangezien daarvoor eerst de logeerkamer leeggeruimd moet worden). Ook van de wandelwagen zal ik snel een goede foto maken!

Het klinkt nu allemaal alsof we even snel heen en weer zijn gereden om alles te kopen, maar we hebben (vooral ik) heel wat afgetwijfeld voordat we eindelijk besloten dat we met deze spullen blij konden zijn! Beslissingen nemen gaat mij altijd wat moeilijk af, maar ik ben hier heel blij mee.

Zaterdag 16 februari
Vandaag en de afgelopen dagen heeft Bart de commode in elkaar gezet en hebben we de logeerkamer uitgeruimd. Het logeerbed konden we gelukkig bij oma Frickus op zolder stallen, want ik zou echt niet weten waar we dat hadden moeten laten. Het wordt tijd dat er een etage bijkomt! De kleding die nog in de kast hing heb ik overgebracht naar andere kasten, zodat de kast die er nu staat helemaal voor de baby is. De commode viel groter uit dan we verwacht hadden, en we hebben het plan om de kamers boven om te gaan ruilen. Wat nu de computer/boekenkamer is wordt dan de babykamer en andersom. De computerkamer is namelijk iets groter, en dat kunnen we voor de baby goed gebruiken. We gaan waarschijnlijk meteen een nieuwe boekenkast kopen voor in het kleine kamertje die wat minder diep is (30 cm) - dat is genoeg diepte voor de boeken, en dan kan er aan de andere kant een bureau komen te staan. Het is wel veel meer werk, dat wel! Hier nog wat foto's van de werkzaamheden trouwens:

Links is Bart bezig de commode in elkaar aan het zetten, rechts de wandelwagen. Die ziet er nu trouwens zo uit:

Rechts ben ik de logeerkamer aan het stofzuigen, nadat we het logeerbed eruit hadden gehaald. Best al een buik, hè? Ik ben overigens snipverkouden. Sinds ik een paar weken geleden grieperig was is de verkoudheid niet over gegaan, en nu weer opgelaaid dus. Ondanks de extra vitamine C, en vooral 's avonds voel ik mij erg gammel.

Maandag 18 februari (week 23)
Omdat ik nog steeds niet helemaal lekker ben, heb ik mij vandaag ziek gemeld. 's Avonds belde oma Spee, dat haar moeder, die al een tijdje ongeneeslijk ziek was, was overleden om 20.35. Aanstaande vrijdag is de begrafenis. Ik vind het heel erg jammer dat ze onze zoon niet meer zal zien, maar het is ook fijn dat ze nu geen pijn meer heeft in ieder geval.

Vrijdag 22 februari
Om 10.30 uur is de begrafenis van oma Gielen in Sevenum. Het was een hele mooie dienst, met aansluitend een koffiemaaltijd.

Zondag 24 februari (week 24)
Omdat we de kamertjes willen omruilen, hebben we vandaag een gedeelte van de nieuwe boekenkasten gekocht bij Ikea Delft, die deze zondag open was. Tijd om het in elkaar te zetten hebben we nog niet gehad, want er is nog zoveel te doen! Ik ben ook wel een beetje paniekerig af en toe dat we tijd tekort komen om alles op tijd te regelen. Want de kamertjes omruilen betekent ook dat we moeten gaan schilderen of behangen. Zucht... ik wil vakantie!
Wat wel heel leuk is, is dat onze zoon vaak laat merken dat hij er is. Dat is zo gezellig!

Zaterdag 2 maart
Vandaag de tweede helft van de boekenkasten gekocht, en de rest van de dag besteed aan het in elkaar zetten ervan. Nogal een werk, want er moesten ook stopcontacten weggehaald worden etc. In de loop van de avond krijg ik wel last van pijn in mijn keel - de verkoudheid die er al weken zit is nu wat gezakt volgens mij. Ik moet ook nogal veel hoesten, wat na een tijdje behoorlijk pijn gaat doen.

Zondag 3 maart (week 25)
Gisternacht de hele nacht last gehad van het hoesten en ook vandaag voel ik mij weer gammelig. Het lijkt wel alsof die verkoudheid nooit overgaat! Het is nu al weken zo. Het schijnt normaal te zijn, want ik hoor het van collega's ook. Maar vervelend is het wel, vooral die pijn op mijn borst als ik moet hoesten. Met onze zoon is alles prima volgens mij, want hij beweegt volop! Zo leuk! 
Bart is de hele dag bezig geweest met de boekenkasten, nadat ik de electriciteits- en telefoonleidingen had omgeleid. Het is nu 20.45 en af en toe komt hij binnen om boeken te pakken en over te brengen. Ik ben zo trots op hem! Hij heeft in zijn eentje heel die kamer verbouwd - in feite, als ik erover nadenk, doet hij de laatste maanden heel veel van dat soort dingen. Echte mannendingen, zal ik maar zeggen. Meubels in elkaar zetten, boren, en goed, ook de wandelwagen in elkaar zetten. Mijn Tarzan!
Tussen het hoesten door heb ik dan maar "alle vrouwendingen" gedaan - stofzuigen, dweilen, afwassen. Omdat ik volgens mij een verhoging heb, en mij dus niet zo lekker voel, deed ik even wat, ging dan maar weer op de bank uitrusten en ging dan weer verder. Al met al toch nog veel gedaan (wat ook wel hard nodig was!).

Maandag 4 maart
Weer een nacht met heel veel wakker, hoesten en proesten. 's Morgens toch maar even bij de huisarts langs geweest, voornamelijk om te vragen waarop ik in verband met de zwangerschap extra moet letten. Nadat hij mijn longen, keel en oren geïnspecteerd had, had ik volgens hem een zware verkoudheid. Veel drinken, blijven eten en uitzieken was zijn advies. Geen extra voorschriften voor de zwangerschap dus. Het voordeel is dat ik de baby wel weer meer antistoffen door kan geven hierna!
's Middags had ik een afspraak bij de verloskundige. Hier was alles goed. De buik was de juiste grootte, mijn bloeddruk was 115/60 en de hartslag van onze zoon was rond de 140. Toen ik weer thuis was heb ik eerst een paracetamol genomen, want de koorts werd erger. Toen even gegeten en naar bed gegaan. 's Avonds werd de koorts erger en rillend van dan weer kou, dan weer warmte en met toch maar weer een paracetamol naar bed gegaan. Nou ja, met ons kind is alles goed volgens mij, want hij is heel levendig!

Woensdag 6 maart
Van collega Natascha kreeg ik een e-mailtje met het volgende mooie gedicht:

De dag ervoor had ik al een heel lief berichtje van haar gekregen via de post met een paar hele leuke sokjes erbij. Wat een lieverd hè? 

Donderdag 7 maart
Nog 100 dagen voor de uitgerekende datum!

Zondag 10 maart (week 26)
De afgelopen week merkte ik vanaf dinsdag wel verbetering, maar het herstel gaat langzaam. Elke dag iets beter, dat wel gelukkig, en de koorts werd ook langzaam minder. Ik slaap nog veel, en ik ben ook afgevallen, maar met onze zoon is alles goed volgens mij, want hij beweegt er lustig op los. Leuk hoor! Toen ik zo op de bank aan het uitzieken was, heb ik in oude fotoalbums gekeken hoe hij er straks misschien uit komt te zien. Zal hij op mij of op Bart gaan lijken? Ik ben heel nieuwsgierig, maar we wachten geduldig af.

Bart heeft de afgelopen week langzaam maar zeker de hele logeerkamer omgebouwd tot computerkamer/bibliotheek en alle boeken verhuisd, en het is heel mooi geworden. Het oude boekenrek heeft hij afgebroken en zolang bij oma Frickus op zolder gestald.
Vandaag kwamen opa en oma Spee en ome Twan op bezoek. Opa heeft het bureaublad dat wij nog moesten omtoveren tot een echt bureau helemaal mooi geschuurd en bijgewerkt, zodat het er heel mooi uitzag. Daarna heeft hij er een laag lak overheen gedaan. Bart heeft de poten in de lak gezet. 
Omdat ik nog niet zoveel waard ben, hebben de oma's (want oma Frickus kwam 's middags ook nog) al het strijkgoed van de afgelopen weken weggewerkt en daar ben ik heel erg blij mee! 

Woensdag 13 maart
Toch maar weer even bij de huisarts langs geweest, want ik ben nog zo ontzettend snel moe, dat het mij niet normaal meer lijkt. Ik kan soms niet meer op mijn benen staan en dan heb ik niets inspannends gedaan! Misschien heb ik wel bloedarmoede. De huisarts gaf een formulier mee voor bloedprikken. Dat kan in hetzelfde gebouw als waar de verloskundige zit en waar de zwangerschapsgymnastiek gegeven wordt. De huisarts vond het in ieder geval verstandiger komende week nog niet te gaan werken.
Het bureau is nu drie keer gelakt en staat in de computerkamer. Het is heel mooi geworden!

Donderdag 14 maart
Bloed gegeven. Het was heel erg druk, dus heb ik drie kwartier moeten wachten voor ik aan de beurt was. Getest wordt: het hemoglobine gehalte, hematocriet (het aantal rode bloedcellen in het bloed), ferritine (een ijzerhoudend eiwit, dat een buffervoorraad ijzer vasthoudt), foliumzuur en vitamine B6 en B12. Maandag of dinsdag a.s. zijn de resultaten binnen waarschijnlijk. 
's Avonds ben ik voor de eerste keer naar zwangerschapsgymnastiek geweest. Veel informatie over de bekkenbodem en een aantal oefeningen, gelukkig niet op de grond. Nog geen nieuwe dingen gehoord, maar dat komt vast nog wel.

Vrijdag 15 maart
Bart had vrij genomen, en wij hebben bij Ikea de laatste boekenkast voor in de computerkamer gekocht en een ladenblok. 's Avonds hebben we alle spullen van de ene naar de andere kamer verhuisd, zodat wij nu kunnen beginnen aan de babykamer!
Toen we thuiskwamen van Ikea werd net het kraampakket van ONVZ gebracht. Soms doen ze dat in een leuke verpakking, die je daarna nog kunt gebruiken als speelgoeddoos, maar daar doet ONVZ niet aan. Er zat wel een knuffeltje in als extra, en een pakket babyverzorgingsspullen, zoals shampoo, olie etc. Leuk, maar ik was eigenlijk van plan om Weleda te gebruiken, en daar heb ik ook al een aantal spullen van in huis. Ach, we zien wel waar het nog goed voor is. (Naschrift 20/06/05: dat bleek dus te zijn om de badkamer mee schoon te maken, hahaha, voor Merijn hebben we altijd Weleda spullen gebruikt).

Zondag 17 maart (week 27)
's Middags naar een bijeenkomst van de Reizende Herberg van Unquendor in Oss geweest, bij Unquendor-lid Jan Bosser. Het thema was "stommiteiten in In de Ban van de Ring", en het was heel gezellig. Zie ook de website van Unquendor. Er was nog een zwangere, Irene van der Veeke, die over twee weken uitgerekend is. Dus ook veel gekletst over zwangerschap met Edwin, haar man en Irene zelf. Zij huren een geboorteTENS, een apparaat dat door kleine stroomstootjes de pijn kan verzachten. Ik heb al laten weten dat ik heel graag hun bevindingen wil horen, want hoe minder pijn hoe beter!
We hebben ook bij Jan gegeten, en toen we naar huis reden was ik wel weer ontzettend moe. Ik ben nog echt aan het herstellen. Het hele tempo moet omlaag, en soms vind ik het moeilijk in te schatten of ik iets wel of niet aan zal kunnen. Goed opletten wat mijn lichaam vertelt, is het enige dat erop zit, denk ik. Als ik andere zwangere vrouwen hoor, dan hebben die helemaal niet zo snel last - vaak pas later in de zwangerschap. Het kan natuurlijk dat mijn overgewicht hierbij alles nog eens verergert, en het ziek zijn van de afgelopen week natuurlijk. Ik let er nog steeds op dat ik mijn vitamines inneem! 
De baby is nu volgens de literatuur trouwens 24 cm groot van hoofd tot stuitje, en 32,5 cm in totaal. Dat zijn natuurlijk gemiddelde lengtes, dus het kan afwijken, maar als ik zo voel hoe groot hij nu is, komt dit aardig in de buurt. Hij beweegt volop gelukkig, en dat is nog steeds zo gezellig. We kletsen wat af - hij beweegt en dan zeg ik "Hee, ben je daar weer. Hoe is het met je, ben je zo aan het bewegen?", en dan is hij stil. Als ik dan weer stil ben, begint hij weer te bewegen, en dan begin ik weer te praten etc.etc. Echt gezellig. Ik vertel hem ook wat ik allemaal aan het doen ben, en hij luistert volgens mij vol aandacht! Bart luistert regelmatig met de toeter of hij het hartje kan horen, en waarschijnlijk kon hij vanmorgen voor het eerst echt het hartje horen! Helemaal zeker was hij nog niet. 

Dinsdag 19 maart
's Avonds zijn we voor de tweede keer naar haptonomie geweest, dit keer bij een andere mevrouw. Het was minder zweverig dan bij die eerste mevrouw, en dat was ook wel prettig. Wel weer heel ontspannend, en dat was wel fijn.

Donderdag 21 maart
Naar de Negen Maanden Beurs in de RAI geweest. Omdat ik nog steeds erg snel moe ben, ben ik daar met de trein naar toe geweest. En ik ben niet zo lang gebleven, want dat ging gewoon niet. Het was wel leuk, en ik heb een paar aanbiedingen gekocht - onder andere een slaappakje echt in maatje 50 (meestal is het 50/56 en dat is toch groter). Wat klein is dat! Ik ben benieuwd of onze zoon hierin gaat passen of dat het al te klein zal zijn. 's Avonds de tweede keer zwangerschapsgymnastiek en het was heel gezellig. Dit keer informatie over de verschillende fases van de bevalling.
Over het algemeen heb ik het deze week heel rustig aan gedaan. Gedwongen eigenlijk ook wel, want het herstel gaat langzaam. Maar ach.... Er waren trouwens een aantal uitslagen binnen van het bloedonderzoek: het Hb was 7,2, maar het ferritine gehalte 8, en dat hoort normaal gesproken tussen de 20 en de 200 te liggen, dus dat was veel te laag. Dit getal geeft aan dat de buffervoorraad ijzer in mijn lichaam dus bijna op is, dus heb ik maar Roosvicee Ferro gekocht. Dat smaakt, zoals iemand van het forum Mom's to be, waar ik ook op schrijf, het omschreef als Roosvicee waar je je sleutels in hebt laten weken. Echt een ijzersmaak. De waarde van het Hb was trouwens niet zorgwekkend laag, want dat hoort normaal gesproken tussen de 6,8 en de 8,7 te liggen bij zwangere vrouwen, maar echt hoog is het ook niet. Aan het begin van de zwangerschap was het 8,0.

Maandag 25 maart (week 28)
Voor de zesde keer naar de verloskundige geweest. Mijn bloeddruk was 110/70, dus goed, en zij heeft ook mijn Hb gehalte geprikt, en dat was nu 7,0, dus lager dan bij de huisarts. Zij raadde trouwens bietensap aan om het ijzergehalte weer op te krikken, en dat vind ik beter smaken dan Roosvicee Ferro. Ik voel me wel weer een stuk beter gelukkig, dus ik ben ook weer aan het werk gegaan, wat ook goed ging.

Vrijdag 29 maart
Vandaag heeft Bart een videocamera gekocht. We wilden als de baby er is toch al zo'n ding kopen, maar het leek mij ook heel leuk om te filmen dat we het kamertje gaan schilderen en  inrichten. We hebben namelijk besloten om een leuke behangrand te kopen en dan de muren van het kamertje te schilderen in de kleuren die voorkomen in die rand. Want het oude behang zit er nog goed op, en het is zo'n werk om het er eerst allemaal af te moeten halen. De behangrand wordt er waarschijnlijk eentje met konijntjes en is in de kleuren van de meubeltjes - vrolijk oranje, geel etc.
Onze zoon beweegt de hele week heel veel, en mijn buik wordt steeds groter. 's Nachts word ik soms wakker van zijn getrappel, als ik mij op mijn linkerzij draai. Dat bevalt hem dan niet waarschijnlijk, en dat laat hij merken ook. Volgens de boeken is hij nu 26 cm van hoofdje tot stuitje, en 35 cm in totaal. Hij weegt nu ongeveer 1150 gram. Het is zo leuk om zo vaak beweging te voelen! Elke keer weer denk ik "He, gezellig, daar ben je weer".

Zondag 31 maart (week 29)
Vandaag is het eerste Paasdag, en we zijn bij oma Frickus langs geweest met een chocolade paasei. Het is heerlijk weer, en we hebben nog even in de tuin gezeten.

Maandag 1 april
Vandaag zijn we naar Venray geweest, vanwege Pasen, en vanwege de 82e verjaardag van opa Gielen. 's Middags hebben we met de hele familie in het Asteria Hotel gegeten ter ere hiervan. Het was heel gezellig, en daarna zijn we richting Sevenum gegaan. Eerst een wandeling rond Sevenum, want het weer was heel erg mooi, en naderhand hebben we nog koffie en vlaai gegeten bij opa thuis. Er is ook nog paaseieren gezocht, heb ik begrepen, maar ik was zo moe, dat ik op de bank in slaap ben gevallen, dus dat heb ik niet meegemaakt. Maar het was een ontzettend leuke dag! Wel heb ik na die wandeling veel last van hooikoorts, wat de laatste jaren elke keer begint als het weer een beetje mooier wordt. Gelukkig duurt het nooit zo lang. 

Dinsdag 2 april
Na mijn werk ben ik even langs geweest bij de behangwinkel om de behangrand te bestellen. Het zou ongeveer een week gaan duren. 
's Avonds weer naar Wendeline Dekker, de zwangerschapshaptonomie-begeleidster. Volgens haar draag ik te hoog, en dus hebben we een heleboel oefeningen gedaan om de bekkenbodem te ontspannen. De rest van de week heb ik geprobeerd die ontspanningsoefeningen telkens weer te doen. De baby reageert trouwens heel goed op al die oefeningen, die Bart doet om mij te helpen ontspannen. Hij beweegt veel dan, hoewel het volgens mij geen druk kind is. Ik word wel steeds nieuwsgieriger naar die kleine buitelaar daarbinnen.  

Woensdag 3 april
Vandaag 200 dagen zwanger! En nog 80 dagen te gaan (officieel dan).

Donderdag 4 april
's Avonds naar zwangerschapsgymnastiek. Informatie over de weg die de baby aflegt in het geboortekanaal, over de weeën en de pijn tijdens de bevalling, kortom: laat hij nog maar lekker blijven zitten! Je krijgt van al die verhalen niet echt zin in zoiets! Maar over ongeveer tien weken schijn je het zo zat te zijn dat je er dan wel klaar voor bent, dus daar vertrouw ik dan maar op.

Zaterdag 6 april
Vandaag hebben we de nieuwste reclame van Prenatal gekregen met daarin een kaartje dat we de Blije Doos kunnen ophalen. Dat zal ik volgende week meteen doen.

Maandag 8 april (week 30)
's Middags na mijn werk wilde ik bij Prenatal de Blije Doos ophalen, dus ben ik richting Alexanderpolder gereden en heb daar eerst bij C&A weer drie pakjes gekocht, en vervolgens bij Prenatal ook nog een heel klein pakje in maatje 50. En natuurlijk de Blije Doos opgehaald. De vorige keer, bij de miskraam, kreeg ik het pakket thuisbezorgd, omdat ik het niet opgehaald had. Toen zat er meer in dan nu; misschien verschilt het per winkel? Maar ach, het is gratis.
Die kleine schat in mijn buik begint trouwens steeds groter te worden, dus als hij dan eventjes een koprol maakt is dat een heel vreemd gevoel. Eerder voelde ik hem altijd schoppen boven in mijn buik, maar volgens mij is hij nu gedraaid, want nu is er meer dat gevoel van iets groots bewegend in mijn buik. Hij wordt wel rustig als ik mijn buik en dus hem streel, en tegen hem praat. Het kan zelfs dat hij perse wilde draaien omdat ik de linkerkant van mijn buik streelde, want daar voelde ik schopjes, en hij ligt voor het grootste deel aan de rechterkant. Misschien wilde hij ook over zijn ruggetje gestreeld worden!
's Avonds ben ik naar de eerste van drie voorlichtingsavonden over borstvoeding geven geweest. Die avonden worden in Nieuwerkerk gegeven door Borstvoeding Natuurlijk, en je krijgt heel veel informatie om de borstvoeding zonder problemen te laten lukken. Aan het eind werd een film over borstvoeding in Noorwegen vertoond, waar 98% van de vrouwen borstvoeding geeft. In Nederland is dat ongeveer 20%.

Zaterdag 13 april
In het IJsselland ziekenhuis was er kraammarkt, met allerlei standjes over cursussen, voeding, kleding etc. en je kon een rondleiding door de afdeling verloskunde krijgen. Bij een stand over borstvoeding werd die Noorse film vertoond, dus heeft Bart hem nu ook gezien. Ik kreeg intussen allerlei adviezen van de Capelse mevrouw die voorlichting gaf over borstvoeding. We kwamen collega Natascha met man Richard en zoon Luigi nog tegen, die nu al tien maanden is! Vorig jaar had ik net de miskraam gehad, en toen zijn we toch ook naar de kraammarkt geweest. Ik was toen nogal verdrietig dat we daar toen niet meer naar toe konden vanwege de miskraam, en toen zei Bart "we gaan gewoon toch". We kwamen Natascha en Richard toen ook tegen, en Natascha was toen net zover als ik nu. Maar wat was het heerlijk om nu wel in verwachting te zijn! We hebben ook nog even thee gedronken met een cakeje met blauwe muisjes erop.
Na de kraammarkt hebben we de behangrand opgehaald die we besteld hadden, en meteen muurverf gekocht.

Zondag 14 april (week 31)
Aan de slag in de babykamer. Eerst alle muren met witte latex egaal gemaakt, want de oorspronkelijke kleur was aubergine en beige, en toen met blauw eerst het bovenste gedeelte geverfd. Hierna waren we allebei nogal moe, ik zelfs ontzettend moe, en ik kreeg 's avonds weer verhoging. Ik voel mij al een paar dagen niet zo lekker, maar nu is het weer erger geworden.
Maar wat fijn dat er nu eindelijk schot zit in het in orde maken van de babykamer!

Maandag 15 april
De koorts gaat niet over, dus blijf ik weer ziek thuis. Ik voel me ontzettend moe, heb nergens fut voor en heb veel last van mijn neus, mijn keel en van het hoesten.
's Middags naar de verloskundige. Bart heeft een middag vrij genomen om het verven van de babykamer af te maken, dus die gaat ook mee. Met de baby is alles goed gelukkig. Mijn bloeddruk is 130/60, de grootte van de baarmoeder was precies zoals dat hoort bij 31 weken en het hartje van ons kindje was duidelijk te horen. De verloskundige raadde mij wel aan bij de huisarts langs te gaan, omdat ik misschien wel een lage longontsteking zou kunnen hebben - die koorts wijst in ieder geval op een ontsteking ergens. Die middag maak ik dus maar meteen een afspraak voor dinsdag.

Dinsdag 16 april
Langs geweest bij de huisarts. Volgens hem heb ik geen longontsteking, maar omdat het al zo lang sleept (eigenlijk al sinds januari), twijfelt hij of het toch niet verstandiger is een antibioticum kuur te geven. Hij vraagt hoe ik mij voel - echt ziek dus. Zelf ben ik ook niet zo'n voorstander van antibioticum, maar zoals de verloskundige gisteren ook al zei, over twee maanden moet ik wel fit genoeg zijn voor de bevalling, en dat is nu beslist niet zo. De huisarts besluit mij toch maar een kuurtje amoxycilline te geven, dat je veilig kunt gebruiken in de zwangerschap. Dat check ik voor de zekerheid toch maar twee keer bij de apotheker, in de bijsluiter en via Internet, maar inderdaad, nergens staat dat het eventueel schadelijk zou kunnen zijn voor de baby. En ik ben er eigenlijk heel blij mee, want ik voel mij zo rot! Ik erger mij overal aan, heb nergens zin in, zelfs niet in het in orde maken van de babykamer, kortom, dit is helemaal niet zoals ik mij normaal voel. Hopelijk zullen de ergste verschijnselen nu snel over gaan. Die kleine in mijn buik beweegt intussen nog steeds volop gelukkig, en dat zal ik ook goed in de gaten houden de komende dagen.

Woensdag 17 april
Een afspraak om bij Natascha en Luigi langs te gaan zeg ik maar af, want ik voel mij nog niet veel beter. 's Middags wordt er gebeld door Gouwezorg, die de kraamzorg zullen leveren, voor een intakegesprek. Het stelt niet veel voor, wat algemene vragen: heb ik dekentjes in huis (ja) en twee kruiken (nee, maar één want het is juni), weet ik welk nummer en wanneer ik moet bellen (ja), roken wij (nee), zijn er huisdieren (nee), dat soort dingen. 

Donderdag 18 april
Vanavond is de vaderbijeenkomst van de zwangerschapsgymnastiek. Alle informatie over de bevalling die ik al in de eerdere lessen heb gehoord worden voor de vaders nog eens herhaald. Als ik Bart vraag hoe hij het vond achteraf is zijn commentaar "dat hij niet veel nieuws heeft gehoord", en dat is eigenlijk precies zo als bij mij. Toch is het gezellig om met al die zwangeren eens in de week samen te komen! 

Zaterdag 20 april
Opa Spee kwam vandaag op de motor van Venray naar Nieuwerkerk gereden. Hij heeft samen met Bart de meubeltjes de babykamer in gesjouwd. Het ziet er zo leuk uit! Het maakt het allemaal nog een beetje echter, zal ik maar zeggen. Straks ligt ons kindje in dat bedje en al zijn kleertjes in die kast! Het staat nog niet allemaal zoals ik het straks wil hebben, want het bedje zo dwars voor het raam lijkt mij niet echt praktisch. Maar nu kan de wieg, die ik liefst straks in onze slaapkamer wil zetten (Bart niet, dus dat moeten we nog even bekijken), even in de hoek staan.
Gerard is vandaag jarig, maar ik voel mij nog steeds niet goed, dus gaat Bart samen met zijn vader en mijn moeder op visite. 

Zondag 21 april (week 32)
Ik blijk allergisch te reageren op de amoxycilline. Het was vandaag mooi weer, dus heb ik even in de zon gezeten, wat je, zo hoor ik achteraf van iedereen, niet moet doen als je antibioticum slikt. Of dat het verergerd heeft, weet ik niet, maar in ieder geval krijg ik vooral op mijn voeten en onderbenen allemaal kleine rode puntjes, die heel erg jeuken. Dilemma, want die ontsteking is nog steeds niet over - ik hoest nog steeds geel slijm op. Dus bel ik naar de weekendarts, die adviseert om te stoppen, en neem vervolgens toch nog maar een pil 's middags. De jeuk wordt nog iets erger, dus de pil van 's avonds neem ik maar niet meer. Ik neem mij voor langs te gaan bij de huisarts op maandag. Overigens blijft die kleine in mijn buik net zo levendig als altijd. Soms, als ik mij 's nachts op mijn linkerzij draai, schopt hij best hard, want dat zint hem volgens mij niet, en dan wil hij dat ik mij weer omdraai. Wat ik dan maar doe.

Maandag 22 april
De huisarts heeft geen plaats meer in zijn spreekuur, maar zijn vrouw geeft het advies te stoppen, omdat het effect van de amoxicylline toch nog wel een aantal dagen doorebt. Bovendien ben je, als je antibioticum slikt, vatbaarder voor virussen. Zij raadt mij aan het heel rustig aan te doen, zodat mijn lichaam de kans krijgt het op te lossen, en mocht dat niet lukken om weer langs te komen bij de huisarts. Ik voel mij trouwens vandaag wel beter, en begin zelfs weer zin in dingen te krijgen. Maar ik neem mij voor om het toch zo rustig mogelijk aan te doen, want ik zit er niet op te wachten weer ziek te worden. Goed luisteren naar mijn lichaam dus, en gezond eten.
's Middags belde oma Spee dat zij de bekleding van de wieg, die we kunnen lenen van Barts oom Peter en tante Antonie, in huis hebben. Het is crèmekleurig, en heel mooi. In die wieg heeft Bart zelf ook nog gelegen, en zijn oom Peter en diens dochters ook. Een echte familiewieg dus.

Dinsdag 23 april
Ik probeer het rustig aan te doen, en ik voel mij gelukkig goed. Vandaag heb ik weer het een en ander aan babykleertjes gewassen. Wat zijn het er nog veel! Met alle lakentjes, moltons, luiers etc. erbij zijn het toch al snel vier wassen!

Vrijdag 26 april
Bij de drukkerij heb ik vier boeken met geboortekaartjes gehaald. Nadat ik ze allemaal doorgekeken had, vond ik een paar geboortekaartjes wel leuk, maar die vond Bart weer niet leuk. Maandag dus maar weer langs voor vier nieuwe boeken!

Zondag 28 april (week 33)
Oma en opa Spee hebben de bekleding van de wieg gebracht. Eerst maar even wassen, want het heeft een tijdje op zolder gelegen, en ruikt een beetje muf. De wieg zelf moeten we ook nog even afstoffen, want ook die heeft een tijd op zolder bij oma en opa Gielen gestaan.
Ook dit weekend heb ik weer een aantal nieuwe kleertjes gewassen.

Maandag 29 april
De laatste voorlichtingsavond van Borstvoeding Natuurlijk. Dit keer over kolven, en dat brengt het weer aan het werk gaan wel heel dichtbij! Terwijl ik nog niet eens met zwangerschapsverlof ben! Het begint nu echt op te schieten: deze week de laatste voorlichting over borstvoeding geven en donderdag de laatste keer zwangerschapsgym voor de bevalling... 
Ik heb ook weer nieuwe boeken met geboortekaartjes gehaald, want we hebben wel een aantal leuke gezien, maar kijken toch nog even verder!

Dinsdag 30 april
Koninginnedag. We hebben de kindermarkt in het Oude Dorp rondgelopen, maar niets gekocht. 's Middags kwamen peettante  Fréderique en oom Hans langs en zijn we nog even naar het tuincentrum geweest. Een rustig dagje dus, maar ik was toch snel moe. Het gaat overigens wel steeds beter met mij, en ik voel mij gelukkig sterker. Met de baby blijft het volgens mij goed gaan, want hij beweegt goed en reageert op mijn aanrakingen. Zo lief!

Donderdag 2 mei
De laatste keer zwangerschapsgymnastiek. Het was heel gezellig. Sommige vrouwen zijn komende week al uitgerekend, dus de kaartjes zullen in de komende weken wel binnenkomen. Ik ben als een na laatste uitgerekend; na mij was alleen nog iemand uitgerekend die in verwachting is van een tweeling, dus zij zal wel eerder bevallen dan ik. Na alle bevallingen is er nog een baby-terugkomavond.

Vrijdag 3 mei
De laatste werkdag - hierna heb ik zwangerschapsverlof. Omdat ik de afgelopen weken ziek was, hoefde ik bovendien deze week maar halve dagen te werken. Als afscheid van mijn collega's had ik cakejes versierd met glazuur en muisjes. We hebben met zijn allen koffie gedronken met zo'n babycakeje erbij. Van mijn collega Natascha kreeg ik een heel leuk zomerpakje, en van mijn collega Marleen een bijtspeeltje. Van mijn afdeling was er een bos bloemen. Al met al was het heel gezellig, maar op weg naar huis voelde ik mij ontzettend vrij! Nu hoef ik mij alleen nog maar met ons kindje bezig te houden! Ik merkte trouwens dat hij op de dagen dat ik gewerkt had veel minder bewoog dan normaal. Waarschijnlijk omdat ik dan zelf meer bezig ben, en hij dan in slaap wordt gewiegd. Maar ik maakte mij er toch een beetje ongerust over, dus "porde" ik hem af en toe even op! Waar hij dan meteen tegen protesteerde gelukkig!

Maandag 6 mei (week 34)
Vanmiddag bij de verloskundige geweest. Mijn bloeddruk was goed, 120/70, en de harttonen van de baby waren weer goed te horen. Wat wel nieuw was: volgens de verloskundige is onze zoon al een beetje ingedaald! Goed nieuws dus. Ik kreeg alle papieren over het verloop van de zwangerschap mee in een envelop, die ik bij mij moet houden, zodat als er iets onverwachts gebeurt, de gegevens van de zwangerschap altijd voor de arts te raadplegen zijn.

Woensdag 8 mei
Vandaag ben ik even de stad in geweest, maar het indalen heeft volgens mij doorgezet, want ik heb een beurs gevoel onder in mijn buik en in mijn liezen. Het lopen ging dan ook niet hard. Het zullen wel de uitgerekte banden zijn en het indalende hoofdje. 's Avonds zijn we naar haptonomie geweest, en daar heb ik geleerd de baby iets meer naar mijn rug toe te dragen, zodat dat beurse gevoel onder in mijn buik wat minder wordt. Hij beweegt nog steeds goed, en omdat hij alsmaar groter wordt, voelt dat steeds meer aan als een kleine aardverschuiving! Ik ben ook nog even naar Ikea geweest en heb daar wat lijstjes gekocht om prenten in te doen. Het staat heel vrolijk - nu nog ophangen!

Vrijdag 10 mei
Bij de drukker hebben we de geboortekaartjes besteld. De tekst moeten we nog doornemen, maar dat kan volgende week ook. We hebben alle boeken die ze hadden doorgenomen, en nog was het moeilijk om een kaartje te vinden dat we allebei heel leuk vonden. 

Zondag 12 mei (week 35)
De Reizende Herberg van Unquendor is vandaag bij ons geweest. Het was heel gezellig, en als thema hadden Bart en ik "Kinderen in Midden Aarde" gekozen. Natuurlijk vanwege ons kindje! Hierover bleek gelukkig meer te vertellen dan wij in eerste instantie gedacht hadden, dus het is nog laat geworden voor de laatste de deur uitging (nou ja, negen uur is laat voor een bijeenkomst). We hadden van te voren allemaal kant en klaar voedsel gekocht, zodat we niet uren in de keuken zouden hoeven staan, en dat is goed bevallen. Lekker en gemakkelijk. 

Maandag 13 mei
Van mijn collega en vriendin Natascha, die vorig jaar bevallen is van haar zoon Luigi, kon ik een badje met standaard en luieremmer lenen, samen met wat kleertjes in de kleinste maat. Omdat Luigi ook in juni is geboren, zijn die kleertjes precies de goede maat voor het weer dat we in juni waarschijnlijk zullen krijgen, dus daar ben ik heel blij mee. En met het badje etc. ook natuurlijk!
's Avonds ben ik voor het eerst in weken weer gaan zwemmen met Fréderique en Monique. Heel voorzichtig om niets te forceren, en na een tijdje merkte ik dat het beurse gevoel in mijn liezen minder werd! Het zal de spieren van de bekkenbodem toch wat losser maken, denk ik. Ik ben er in ieder geval heel blij mee! Morgen ga ik weer zwemmen, maar dan in een ander zwembad in Alexanderpolder.

Dinsdag 14 mei
Bij een winkel in Nieuwerkerk heb ik wat stalen van gordijnen opgehaald, zodat we nu eindelijk eens gordijntjes kunnen kiezen. Ik krijg zo langzamerhand wel de kriebels dat het kamertje nog niet helemaal in orde is. Er moeten nog gordijntjes komen, er moeten nog schilderijtjes opgehangen, we moeten nog een wandlampje kopen, er moet nog een plank boven de commode opgehangen worden, kortom, het moet wat gezelliger worden allemaal. En de tijd begint nu wel te dringen! Bij die stalen was er maar één, die echt voor een kinderkamer was, en die bleek ook het leukst te zijn. Er staan kippetjes op, en de kleuren komen weer terug in de meubeltjes. Nadeel is wel dat het nogal dure stof is, dus voordat we een beslissing nemen, kijken we nog even bij wat andere winkels. 

Woensdag 15 mei
's Middags was ik aan het computeren, toen ik opeens een gevoel had dat ik ongesteld moest worden, een beetje samentrekken, zal ik maar zeggen. Dus ik dacht "oh, ik moet zeker ongesteld worden binnenkort", en toen opeens "oh, nee, dat kan helemaal niet". Het bleef bij een paar vage samentrekkingen, die waarschijnlijk van het indalen afkomstig zijn. Maar hierdoor begon ik wel te denken over "wat als de baby nu echt zou komen", dus ben ik meteen maar begonnen met het klaarzetten van alle spulletjes die ik zou moeten meenemen als ik onverwachts toch naar het ziekenhuis zou moeten. Het is toch ook wel geruststellend dat dat nu klaar staat in ieder geval. Maar die kleine in mijn buik mag voorlopig nog blijven zitten! Dat is veel verstandiger! 

Vrijdag 17 mei 
Bart heeft vandaag vrij genomen, omdat het zulk mooi weer was. Maar we konden natuurlijk meteen ook nog wat babydingen regelen! Dus we hebben de tekst van het geboortekaartje opgesteld en afgeleverd bij de drukker, zodat er een proefdruk kan worden gemaakt. We kregen ook de enveloppen mee, zodat we die vast konden gaan schrijven. En daarna zijn we gaan shoppen voor gordijntjes. Maar tja, die kippetjes waren toch wel heel erg leuk. Nu hebben we een winkel gevonden waar de stof iets goedkoper is, en in Capelle aan de IJssel kopen we aanstaande maandag (dan geven ze daar korting) dan verduisteringsstof voor achter de kippetjes zodat het niet doorschijnt, en dan maak ik ze zelf maar. Daarbij hoef je tenslotte alleen maar achter de naaimachine te zitten. Het enige nadeel is dat het nogal grote lappen zijn, maar nou ja, het moet maar. Het scheelt geld en tijd tenslotte.

Waar ik wel een beetje gestresst van word is dat we nog een aantal dingen moeten doen in het kamertje, en ik wil nu dat het gewoon klaar is! Het zal alle aanstaande moeders wel overkomen, maar ik heb er gewoon genoeg van dat er nog steeds een paar dingen gebeuren moeten. Het is ook dat ik nu natuurlijk thuis zit, waardoor je er per dag wel een aantal keren mee geconfronteerd wordt. Maar het moet nu gewoon klaar zijn, vind ik. Nesteldrang hè!

Zaterdag 18 mei
In het dorp was een rommelmarkt, en daar heb ik voor 2 Euro een boek over kinderverzorging gekocht en een voor nog een Euro erbij een hele stapel babybladen. Voorlopig heb ik dus wel wat te lezen! In de post zat de proefdruk van de geboortekaart, maar die is nog niet helemaal goed, dus de komende week zal ik weer even bij de drukker langsgaan.

Maandag 20 mei (week 36)
Vandaag hebben we in Capelle aan den IJssel de verduisteringsstof gekocht, en daarna zijn we gaan winkelen in Alexandrium. We zagen heel goedkoop de vitrage die we al in een aantal kamers hadden, dus die hebben we ook gekocht voor de babykamer. Ook die ga ik zelf maar naaien. En bij diezelfde winkel hadden ze ook een heel leuk wandlampje met Bert en Ernie erop, dus die hebben we ook gekocht. Dan hoeft niet altijd de plafondlamp aan, maar kunnen we ook wat zachter licht in de babykamer aandoen! Alweer iets dat klaar is!

Dinsdag 21 mei
's Morgens ben ik weer lekker gaan zwemmen. Er waren nog twee zwangere vrouwen, en het was best gezellig! En daarna voelde ik mij weer een stuk soepeler! Onze zoon voelt zich ook goed, volgens mij, want hij beweegt de laatste dagen veel meer dan eerder. Misschien dat hij door het indalen ook wat meer ruimte heeft om te trappelen? 

Woensdag 22 mei
Naar Zierikzee geweest, naar natuurgeneeskundige Inge van Meerten. Alles was prima in orde, maar ik heb een heleboel adviezen en homeopathische middelen voor tijdens en na de bevalling meegekregen. Ook advies over inenten bijvoorbeeld, met een boekje van de vereniging "Kritisch Prikken", want al die inentingen zeker in het eerste jaar, kunnen best schadelijk zijn. 's Middags werd er gebeld dat de kippetjesstof voor de gordijnen binnen was, dus die heeft Bart meteen opgehaald. 's Avonds heb ik de vitrage afgemaakt en Bart heeft de gordijnroedes opgehangen, dus dat is nu ook klaar. Het kamertje lijkt er iets kleiner door, maar wel gezelliger! Hier een foto van het ophangen van de vitrage:

Donderdag 23 mei
's Morgens eerst bij de verloskundige geweest. Alles was weer in orde. Mijn bloeddruk was 100/70, en de harttonen waren goed te horen. Hij is nu volledig ingedaald, wat ik al verwacht had, maar nu door de verloskundige bevestigd werd. Ik merk het goed, want lang lopen gaat niet meer. Dan krijg ik een heel beurs gevoel in mijn liezen en bij mijn schaambeen. Maar ach, dan doe ik het maar wat rustiger aan. Ik ben al heel blij dat het nu zo goed gaat, na die maanden kwakkelen! Door het indalen heb ik ook meer last van mijn darmen, maar daarvoor heb ik van Inge van Meerten een homeopathisch middel gekregen dat heel goed helpt. 's Middags heb ik het eerste gordijntje helemaal afgemaakt, dus dat hangt al. Het is gelukkig leuk geworden!

Vrijdag 24 mei
Met Natascha ben ik naar de OKC, een snoepgroothandel, geweest. Zij wilde voor de verjaardag van zoon Luigi e.e.a. inslaan, ik voor de kraamvisite straks! Zij hadden hele leuke dingen, en volgens mij heb ik veel te veel gekocht, maar ach, we zien het wel! Nu nog tulen kopen en de geboortebedankjes kunnen gemaakt worden.

Zaterdag 25 mei
Vandaag zijn we afgereisd naar Venray voor het Slotfeest van Unquendor. Dit was georganiseerd door Bart onder andere, en werd gehouden in het Asteria Hotel, waar wij ook getrouwd zijn 10 maanden geleden. Het was heel gezellig, met een gevuld programma over allerlei Tolkien zaken.
Voor het geval de baby vroeger dan gepland zou komen, hebben we alle spullen die we eventueel nodig zouden kunnen hebben (zoals MaxiCosi, ziekenhuispapieren, kleertjes voor de kleine en voor mijzelf, trouwboekje etc.) maar meegenomen. Je weet tenslotte maar nooit! 

Zondag 26 mei (week 37)
De tweede dag van het Slotfeest, tot ongeveer 13.00 uur 's middags. Daarna zijn we terug gegaan naar oma en opa Spee, waar we ook al geslapen hadden van zaterdag op zondag. Voor oma hadden we nog twee moederdagcadeautjes meegebracht, omdat op de echte moederdag de Reizende Herberg van Unquendor bij ons gehouden werd. Het is de laatste tijd druk met Unquendor festiviteiten! Het was heel gezellig om weer eens in Venray te zijn en bij te kletsen over van alles en nog wat (voornamelijk familieperikelen natuurlijk, maar dat is ook belangrijk!). Oma Spee was zo lief geweest om het dekbed, dat we los van de hoes hadden meegenomen, in de hoes te stoppen. Wij hebben nogal een groot dekbed, dus dat is niet een hele leuke klus, dus ik vond het heel lief dat ze dat gedaan had voor ons!
Ik had het hele weekend trouwens wel vaak last van harde buiken. Maar de kleine is blijven zitten, dus de meegebrachte noodspullen hebben we niet te voorschijn hoeven halen!

Maandag 27 mei
's Morgens ben ik maar weer verder gegaan met het naaien van het tweede gordijntje. Nu moet alleen de zoom er nog in. 's Middags kwam Natascha met Luigi op visite. Zij had weer een aantal spullen bij zich die ik mocht lenen. Lief hè! Ze had een Tummytub, een rugdrager, lint voor de geboortebedankjes, een borstkolf en een lief cadeautje meegenomen. 's Avonds niet gezwommen, maar in plaats daarvan pizza gaan eten met Fréderique en Monique.

Dinsdag 28 mei
Naar de verloskundige voor de tiende keer. Alles was weer goed. Bloeddruk 100/60, dus nog lager dan de vorige keer. Dat merkte ik ook al, want ik voelde me weer iets duizeliger als ik bukte. Nou ja, het is wel gunstig natuurlijk! Het hartje was ook weer duidelijk te horen.
De laatste dagen heb ik af en toe, als het iets warmer is, wel een klein beetje last van vocht vasthouden. Ik merk dan voornamelijk dat mijn vingers iets dikker aanvoelen en dat mijn trouwring niet zo gemakkelijk meer af gaat. Ook hiervoor heb ik van Inge van Meerten trouwens een homeopathisch middel gekregen.
Ik word nu trouwens nogal ongedurig, omdat het kamertje nog steeds niet helemaal af is! En de klossen moeten nog onder het bed, voor het wiegje wil ik nog een nieuw matrasje kopen etc.

Woensdag 29 mei
's Morgens ben ik tegelijk met Bart om 6.40 uur opgestaan, omdat ik vandaag een heleboel dingen wil gaan afhandelen. Eerst heb ik dus het tweede gordijntje afgemaakt. Daar moest alleen nog een zoom in, maar daar ben je dan toch zo'n anderhalf uur mee bezig. Toen de hor in de babykamer bevestigd in de raamsponning (weer een uurtje). Daarna ben ik naar de markt in Rotterdam-Zuid gegaan, omdat ik mij kon herinneren dat daar een kraam staat met polyesterspullen. Daar kon ik dan een stuk polyester kopen om een matrasje van te maken. En inderdaad, die kraam was er nog steeds en ze hadden zelfs kant en klare wiegmatrasjes te koop! De kleinste was iets groter dan het oude matrasje, namelijk 5 cm breder, maar daar verzin ik wel iets op. Het was niet duur gelukkig, maar 17,50 euro. Ik was er ontzettend blij mee! Op diezelfde markt heb ik ook blauw lint gekocht om de wieg mee te versieren. Toen doorgereden naar Rotterdam-Centrum, naar de Meent, waar een winkel zit waar je allerlei geboortebedankjes kunt kopen. Daar heb ik tulen gekocht om zelf de bedankjes te maken. Toen naar huis, waar Jannette en dochter Nikki op visite zouden komen. Jannette bracht een "borstvoedingspakket" mee, bestaande uit cashewnoten, ananassap en gevulde koeken (voor de amandelspijs die erin zit). Lekker hoor! Het was heel gezellig met zijn drietjes, en Jannette had veel praktische tips.
's Middags laat zijn Bart en ik nog naar de thuiszorg winkel geweest om de klossen op te halen. We kregen ook een ondersteek en een zeiltje mee voor in het bed.
's Avonds de laatste les haptonomie vóór de geboorte, over persen tijdens de uitdrijvingsfase dit keer. En over hoe je de baby het best kunt vasthouden als hij er eenmaal is, namelijk in het kruis, zodat hij zijn rug- en buikspieren zelf ook leert gebruiken. Ook weer veel geleerd. Daarna meteen aan de slag gegaan om de geboortebedankjes te maken (zie foto onder), en een foto van de wieg, die nu dus klaar is!

Zaterdag 1 juni
Vandaag de laatste geboortebedankjes in elkaar geflanst, dus dat is ook klaar. Er zijn gelukkig steeds minder karweitjes te doen! 's Morgens hebben we het bed op klossen gezet; het lijkt heel hoog, maar in feite is het niet hoger dan een ziekenhuisbed, en dat is de norm denk ik. Wel grappig - nu kunnen we ook onder het bed liggen, als we dat zouden willen! 's Middags ben ik met Fréderique naar Prenatal geweest om een box uit te zoeken, maar de ene die ik mooi vond en niet te duur was, had een nogal gammele bodem. En ja, je wilt ook niet dat je kindje er doorheen zakt als hij was groter wordt! Dus daar moeten we nog even verder naar zoeken.

Zondag 2 juni (week 38)
Vergadering van het Unquendor bestuur bij ons.

Dinsdag 4 juni
Naar de verloskundige geweest voor de 11e keer. Mijn bloeddruk was weer goed: 110/70, en de harttonen van de baby waren goed te horen. Hij beweegt ook nog steeds goed gelukkig. Zo leuk is dat! We kunnen soms echt met hem spelen. De verloskundige vond dat ik een mooie buik had, en dat zeggen meer mensen. Het is echt een buik die naar voren steekt. Het was voor de verloskundige wel moeilijk om te voelen hoe groot de baby ongeveer was, maar ze schatte dat hij 7 à 7,5 pond.zou zijn op de uitgerekende datum. Dus niet te klein en niet te groot, maar precies goed. Nu is hij wat ons betreft altijd precies goed natuurlijk, en we zijn wel nieuwsgierig aan het worden!
Het was vandaag een warme, benauwde dag, en omdat alles nu eigenlijk wel klaar is, is er niet veel meer te doen. Dus verveel ik mij een beetje. Bovendien kost alles best moeite, dus ga je er niet zo snel meer op uit. Morgen moet ik naar de tandarts voor controle, en daar ben ik gewoon blij mee! Iets te doen, hoi! De tandarts zit bij het winkelcentrum Zuidplein, dus ga ik na de controle nog even winkelen.

Woensdag 5 juni
Mijn buik is nu toch wel gespannen, en mijn navel begint uit te puilen! Wel leuk om te voelen, als ik  met mijn hand over mijn buik wrijf trouwens! 

Donderdag 6 juni
Vandaag hebben de schilderijtjes opgehangen in de babykamer! Nu is alles dus klaar! Wat een fijn gevoel is dat, zeg. Het staat heel leuk, al zeg ik het zelf.
Vanmiddag even boodschappen gedaan op mijn gemak, en toen voelde ik op een gegeven moment wel een beetje menstruatie-achtige krampjes. Heel licht, maar wel meer dan wat ik tot nu toe gevoeld heb, namelijk helemaal niets. Van andere vrouwen hoor je dat het vaak eerst een tijdje "rommelt", maar dat had ik niet tot nu toe, en ik denk dat ze dit ermee bedoelen. Spannend hoor, hoewel ik wel geloof dat het nog wel een weekje minstens kan duren. De baby beweegt heel veel, en omdat hij zo groot wordt, is dat soms wel een beetje onaangenaam. Maar dan streel ik even over mijn buik en dan wordt hij meteen weer rustig! Wat een lieverd is het toch!

Zaterdag 8 juni
Met Fréderique ben ik weer op zoek gegaan naar een box. We zijn eerst naar Sliedrecht gereden, waar een Baby Superstore zit, maar daar hadden ze niets leuks. Toen wilden we naar de volgende babyzaak, die onder Gorinchem ligt, maar de afslag richting Breda was afgesloten, en nadat we een uur (!) rond hadden gereden om toch te proberen in die richting te gaan, besloten we het op te geven. Toen zagen we dat er toch (heel onduidelijk) een omleiding aangegeven was, dus hebben we die geprobeerd. Dat betekende dat we eerst richting Utrecht zouden rijden, vervolgens bij de volgende afslag af zouden slaan en weer terug zouden rijden richting Breda. En op dat hele stuk terug stond file! Toen hadden we er zo genoeg van, en er rustte duidelijk geen zegen op onze onderneming, dat we via een weg door de polder weer terug gereden zijn. Het was toch wel heel gezellig, want we hadden genoeg tijd om te kletsen natuurlijk!

Zondag 9 juni
's Avonds heb ik voor het eerst het zeiltje dat we van de zorgwinkel hadden gekregen (toen we de klossen ophaalden) in bed gebruikt. Maar ik sliep nogal slecht, elke twee uur wakker, en halverwege de nacht heb ik dat ding er maar weer uit getrokken. Het maakte het nog warmer dan het al was! Ik gok er maar op dat de bevalling niet begint met het breken van de vliezen, en dat als dat toch gebeurt, dat ik dan snel uit bed kan springen of zo (hoewel ik tegenwoordig met die buik niet de snelste springer meer ben, hihi). Ik heb ook een maandverband in om het eerste vocht op te vangen. Gewoon vruchtwater laat trouwens geen vlekken achter, maar als er meconium, de eerste ontlasting, in zit, wel. Dan is het water groenig. Dat zou trouwens ook betekenen dat we naar het ziekenhuis moeten voor de bevalling, dus hopelijk gebeurt dat niet!

Maandag 10 juni
De hele dag had ik weer last van die krampjes, maar nog steeds heel licht, en erger wordt het niet. 's Avonds zou ik gaan zwemmen met Fréderique en Monique, maar dat doe ik toch maar niet. Stel dat de vliezen breken terwijl ik aan het zwemmen ben. Het water van het zwembad is niet zo schoon, dus daar wil ik geen risico mee nemen. Dus heb ik een boek meegenomen en ben lekker gaan lezen terwijl zij zijn gaan zwemmen. Nadat ik weer thuis was, heb ik alle kleertjes nog eens goed uitgezocht op maat. De kleinste maat, 50/56, ligt nu voor het grijpen in de lade van de commode, maat 62 ligt op de bovenste plank in de legkast, maat 68 en 74 in mandjes in de kast met "68" en "74" erop, en alles wat groter is, ligt in een kartonnen doos met "groter dan 80" erop. Het was trouwens al wel een behoorlijke hoeveelheid! Alle mooie pakjes hangen nog steeds in het hanggedeelte van de kast. 

Dinsdag 11 juni
Naar de verloskundige geweest - alles was weer goed. Mijn bloeddruk was 120/70, ik was niet aangekomen, en de baby's harttonen waren goed te horen, zo rond de 120 slagen per minuut. Hij beweegt de laatste dagen ook heel veel gelukkig. Na het bezoek bij de verloskundige ben ik eerst boodschappen gaan doen, en toen even gaan winkelen. Daarna had ik best weer last van die pijn in mijn bekken, dus toch  te lang gelopen. Het schijnt zo te zijn dat als je je te veel inspant, dat de bevalling dan op zich laat wachten, dus heb ik mij voorgenomen om het rustiger aan te gaan doen. 

Sinds een week ongeveer merk ik, dat als ik opsta, dat mijn vingers een klein beetje opgezet zijn. Mijn ring is dan moeilijk af te krijgen. Maar in de loop van de dag trekt dat dan weer weg. 

Woensdag 12 juni
Met Fréderique ga ik weer op zoek naar een box. Dit keer gaan we wat verder weg kijken, namelijk in Kesteren bij Tiel. Hier is het Babypark Kesteren en de Babydump, waar ze allerlei afgeprijsde babyspullen hebben. Eerst gaan we kijken bij de Babydump, maar daar vinden we niets leuks. Dan bij het Babypark, maar ook hier zie ik niets van mijn gading. In een folder van de Babydump zie ik een schommelstoeltje staan, en net voor we weer vertrekken, ga ik weer snel even de Babydump in om het te kopen. Nu heeft onze zoon alvast zijn eigen schommelstoeltje. Ik kan mij al helemaal voorstellen dat hij daarin zit!

Donderdag 13 juni
Om 4.30 uur word ik wakker van krampen. Weeën! Om de tien minuten komen ze en ze zijn wel zo pijnlijk dat ik er niet doorheen kan slapen. Hm, ik heb zoveel gelezen over vrouwen die dachten dat de bevalling zou beginnen en dat toen bleek dat het voorweeën waren, dat ik maar niet te hoopvol ben. Om 6.40 uur gaat de wekker en kan ik Bart het nieuws vertellen. Ook hij reageert nuchter; het kan nog afzakken. Hij besluit te gaan werken, want mocht het toch doorzetten dan is hij binnen een half uur weer thuis. 

Ik ga ook uit bed, en de weeën zakken weer weg. Dan nog maar even naar bed, want ik heb toch twee uurtjes slaap gemist. Om 10.30 stap ik mijn bed weer in, en om 12 uur word ik weer wakker van weeën. Weer om de tien minuten. Even blijf ik nog liggen, maar dan ga ik naar de wc en zie dat ik slijm verlies. De slijmprop! Alweer een goed teken, maar ook het verliezen van de slijmprop betekent niet definitief dat de bevalling begonnen is. Ik ga maar wat op de computer aan de gang, en telkens als ik naar de wc ga verlies ik wat slijm. Het wordt telkens wel wateriger en wateriger! Zou het toch vruchtwater zijn? Om 14.30 bel ik voor de zekerheid de verloskundige. Van de drie verloskundigen in de praktijk is het Janneke Nijssen die de telefoon opneemt. Ze besluit even langs te komen om te checken. Ik moet op bed gaan liggen en een beetje persen. Er komt weer wat vocht uit, en jawel de vliezen zijn gebroken. Het eerste echte teken dat de bevalling begonnen is. Sterker nog, de baby moet er nu binnen een bepaalde tijd zijn. Janneke zegt, dat mochten de weeën niet doorzetten, dat de bevalling dan uiterlijk zaterdagmorgen ingeleid zal worden. Maar ik hoop toch dat het wel door zal zetten, want ik wil graag thuis bevallen. 

Na een gezellig kopje thee gaat Janneke weer weg. De rest van de middag en avond blijven de weeën komen, maar echt sterker worden ze niet. Pas 's nachts om 2.30 uur heb ik het gevoel dat het heviger wordt en zijn de weeën moeilijker op te vangen. Bart masseert mijn rug en geeft tegendruk als er weer een wee komt. Toch maar weer Janneke gebeld. Dit keer toucheert zij mij en constateert 4 centimeter ontsluiting. Dat valt niet tegen! Ik had verhalen gehoord van vrouwen die dachten dat ze al heel ver waren en dan nog maar 2 centimeter hadden. 

Omdat de weeën moeilijker op te vangen zijn, raadt Janneke mij aan in bad te gaan. Dat mag nu wel, ondanks dat de vliezen gebroken zijn, omdat de bevalling waarschijnlijk niet al te lang meer zal duren. In bad is het veel gemakkelijker de weeën op te vangen. De hele nacht breng ik zo in bad door, maar weer worden de weeën niet veel heviger! 's Morgens om 7.30 belt Bart Janneke weer. Ze komt weer langs en nu blijk ik 7 centimeter ontsluiting te hebben. Het gaat de goede kant op dus, maar die weeën moeten heviger worden om de laatste centimeters weg te krijgen. Janneke adviseert mij om het dan maar weer uit bad te proberen. Dan wordt het moeilijker om de weeën op te vangen, maar met hulp van Bart en de technieken van de haptonomielessen gaat het toch wel. Om 9.00 toucheert Janneke mij weer: 8 centimeter. Omdat het nu te lang gaat duren, en er volgens het lijstje dat we bijhouden met de tijden van de weeën, eigenlijk geen schot in zit, besluit Janneke dat we naar het ziekenhuis moeten om weeënopwekkende middelen te krijgen. 

Om 9.30 komen we aan in het IJsselland ziekenhuis. We gaan meteen door naar de bevalkamer, waar ik mij uit moet kleden en een nachthemd aandoen, en plaats moet nemen op het bed. Ik krijg een infuus in mijn linkerhand, met de weeënopwekkende middelen. Er wordt gevraagd of er een assistent in opleiding bij mag zijn. Dat mag. Het blijkt een heel aardige jongedame te zijn. In het begin blijft Janneke erbij, samen met de assistente, maar rond 12.30 gaat zij haar rondes doen. Ze belooft weer terug te komen, en omdat om 14.00 uur de dienst gewisseld wordt, zal ook Simone Valk, één van de andere verloskundigen, naar het ziekenhuis komen. 

Inmiddels wordt elke keer als er iemand binnenkomt van de verpleging het infuus weer een tandje hoger gezet. Ik krijg lachgas om de pijn te kunnen opvangen, maar het meeste helpt het dat Bart in mijn bovenbeen knijpt als er weer een wee komt. Dat is een techniek die we bij de haptonomie geleerd hebben en het helpt ontzettend goed. Om de zoveel tijd wordt er getoucheerd, en ik kom tot 9 cm ontsluiting. Om ongeveer 13.30 uur is de pijn niet meer uit te houden! Bart roept de zuster en zij komt iets later terug met de assistent gynaecoloog. Hij toucheert en constateert 9 cm ontsluiting. Nog steeds! Hij vraagt hoe lang ik al niet geplast heb. Ik weet dat dat de ontsluiting kan tegenhouden, maar het duurt nu al zo lang, dat het mij onwaarschijnlijk lijkt dat dat het geval is nu. Hij denkt er ook zo over, maar het moet toch geprobeerd worden, dus krijg ik een katheter in om de plas eruit te krijgen. Ik moet een half uur wachten nu, zegt hij, dan komt de gynaecoloog weer. Maar het is echt niet meer te doen. Een half uur, ik word echt wanhopig nu. De weeën zijn bijna niet meer op te vangen en de ontsluiting vordert maar niet. Na een kwartier drukt Bart weer op de bel van de zuster. Zij belooft de gynaecoloog te vragen eerder te komen. Na vijf minuten, hoera, de gynaecoloog! Hij toucheert ook even, en constateert dat er nog een randje staat en dat hij dat even weg gaat masseren. Klinkt vriendelijk, maar het doet verschrikkelijk pijn. Ik gil het uit! 

Dan mag ik persen. Zonder persdrang, en liggend op mijn rug. Ik wilde heel graag op de baarkruk bevallen, maar daar heeft niemand van de aanwezigen (de co-assistente en de verpleegster) ervaring mee, en bovendien, als er ingegrepen zou moeten worden, dan moet ik weer helemaal van die baarkruk af... Een vreemde redenering, maar wat doe je eraan? Dus trek ik bij elke wee mijn benen op en pers mee. Het is moeilijk te voelen waar ik precies naar toe moet persen. Dat vond ik al toen we hiermee oefenden bij de zwangerschapsgymnastiek! Voor mijn gevoel gebeurt er ook niets! Dan komen gelukkig de verloskundigen binnen. Simone Valk, de meest ervaren verloskundige, zegt "Jij wilde toch op de baarkruk?". "Ja, graag", roep ik, ontzettend blij! De baarkruk wordt op het bed gemonteerd en hoewel ik nog steeds geen persdrang heb, is het nu veel gemakkelijker om te voelen waar ik naar toe moet persen. Simone toucheert even en constateert ook weer "dat er nog een randje staat" dat zij even weg zal masseren. Nee, niet weer! Zij adviseert hard te persen, zodat het niet zo'n pijn doet, en dat helpt enigszins. Ik vraag hoe lang het nu nog gaat duren. Nou, 1,5 à 2 uur is bij een eerste toch wel gebruikelijk. Nou echt niet, denk ik bij mijzelf. Ik geef alles om hem er maar zo snel mogelijk uit te persen, zodat ik van die pijn af ben! Om kwart over twee geeft Simone Valk het groene licht en kan het persen gaan beginnen. Ik heb nog steeds geen persdrang, maar dat wordt na ongeveer 10 minuten gelukkig beter, want opeens heb ik wel persdrang. Dat gaat gemakkelijker dan eerder. Omdat ik zo moe ben en er genoeg van heb denk ik bij elke wee 'oh nee, daar komt er weer een!', maar ik pers wel uit alle macht mee. Simone vraagt mij op een gegeven moment of ik met een spiegel wil zien hoe ver het al is, maar dat hoeft niet. Het enige dat ik wil is dat kind eruit! Ik voel nog wel even over zijn bolletje, maar ook dat dringt bijna niet door. Dan, om 15.03 uur komt ie eruit! Een stevig kereltje van ruim 4 kilo, maar slechts 49 cm lang. Hij zet meteen een keel op en krijgt eerst een 9 en vervolgens na vijf minuten een 10 volgens de Apgar-score. Hij is er! Merijn is geboren!

Het vervolg kun je lezen bij het dagboek van Merijn.