Handje in het ijs...

Vrijdag 8 september, de startdatum van het koudeletselonderzoek waar wij als leden van het klimteam van de Nederlandse Ama Dablam Expeditie aan meedoen. Een instructie van TNO lag afgelopen week in de brievenbus; flessen water in de koelkast, ijsblokjes in de aanslag en een bak om je hand in te steken. Simple as that. We besloten het om de beurt te doen, want wie moet er anders de telefoon opnemen of er extra ijsblokjes bijdoen als je tegelijkertijd zit te blauwbekken op de bank? De eerste vijf minuten zijn volgens TNO het zwaarst en kunnen pijnlijk zijn. Hans ging eerst en inderdaad...de eerste minuten veroorzaakten wat krampachtige gelaatsuitdrukkingen. Maar na een tijdje treedt ' gewenning' op. Nu ik, nu ik! De overgang van mijn linker hand op kamertemperatuur naar ijswater-temperatuur is inderdaad even slikken, maar het viel me best mee. De eerste minuut leek het alsof de koude doortrok naar mijn oksel. Maar vanaf 5 minuten bleef het gevoel stabiel. Heerlijk gevoel trouwens als je na de trainingsminuten je hand weer voelt opwarmen. Het gevoel dat je wel kent van een donkere, koude en regenachtige zondagochtend als je onder je dekbed blijft liggen. Dus eerst even doorbijten maar daarna wegglijden in een heerlijke warme roes. Als we dat op de Ama Dablam kunnen meemaken, dan wil ik nog wel een duik nemen in een gletsjermeertje!