3 november, 2006; Ghandruk/Chomrong

Dit is een beschrijving van de tweede dag van onze klimexpeditie in het Annapurna/Sanctuary gebied, zoals aangekondigd in onze samenvattende post op 20 november. De laatst beschreven dag komt steeds boven aan te staan. Als je het hele verhaal van begin tot eind wil lezen, moet je dus bij de post van 2 november beginnen.

Om iets voor 7:00 uur gaan onze alarmen af. We hebben allebei best lekker geslapen, ons hokje was alleen wel warm. Ik duw mijn slaapzak opzij, want ik moet uiteraard weer nodig. Na de sanitaire stop, volgt het bekende inpakken van de rugzakken. Op het terras genieten we even van het uitzicht, het is bewolkt maar de Annapurna III en Machhapuchhre laten zich nu goed zien. Dan duiken we om Reisverslag mini-expeditie7:30 uur de dining room in voor het ontbijt. Zoveel muesli met zo weing yoghurt kost mij behoorlijk wat tijd om mijn ontbijtje achter de kiezen te krijgen. Gelukkig hebben we er nog een roerei en een ‘cornbread’ jam bij. Iets over 8:00 uur bedanken we de lodge-eigenaar en lopen we achter Tashi aan. Die is al iets eerder vertrokken om een voorsprong te nemen. Via een doolhof aan straatjes lopen we Ghandruk uit en beginnen de afdaling naar de rivier. Na nog geen 10 minuten lopen ligt er ineens een behoorlijk bloedspoor op de trap, vers en met flinke plassen. Hier is duidelijk iets macabers gebeurd. Een Nepalese vrouw met twee kleine kinderen komen vanuit het dorp speciaal polshoogte nemen, want zij hebben het al gehoord: er is een muilezel door vandalen mishandeld met een mes. De reden is onduidelijk, onbegrip erg groot. Ook bij Som. Hij vertelt ons de waarde van zo’n mooi beest: 60.000 Rupies (= ongeveer 660 euro). Treurig zegt hij erachteraan dat de bezittende familie nu failliet is, want zo’n bedrag is meer dan een jaarinkomen. Ondertussen volgen we nog steeds een slepend bloedspoor over het pad en na 50 meter ligt het kadaver links van ons. Wat een lijdensweg voor niets. Geschokt lopen we door, het pad leidt ons vandaag meer het bos in. Een jungle-achtig bos als je het vergelijkt met het Nederlandse groen. We lopen eerst 200 meter omhoog naar Komrong. Daar ontmoeten we Tashi die zijn eerste rust heeft genomen en wij krijgen een kop met de allerzoetste thee die we tot nu toe in Nepal geserveerd kregen. Taco zou in z’n nopjes zijn met so’n mierzoet bakje... Ik ren een uitzichtsheuveltje op, maar verder dan de heuvels waarover de trekking loopt, zie ik niets. De bewolking zet stevig door en het wordt zelfs grijs richting het noorden. Als ik terugkom vergapen 2 Nepalezen uit Komrong zich aan onze kaart van het Annapurna-gebied, want nu kunnen ze eindelijk zien waar ze wonen. Grappig, ze moeten er zelf ook echt om lachen. Na een half uurtje beginnen we aan een afdaling van 300 meter. Het ‘geplaveide’ pad ligt definitief achter ons en gaat over in een rotsig, zanderig pad naar beneden. Tashi gaat voorop en naar beneden kan hij het tempo goed vasthouden. Beneden ligt Kimrung met 1 lodge bij de rivier. Daar staan we een halfuurtje later en Som draalt, praat wat met Tashi en stelt ons dan een ‘light lunch’ voor. Het is 10:30 uur.... Wij zijn wat verbaasd, maar begrijpen snel dat Tashi behoefte heeft aan een stevige Dal Bat want er wacht ons na Kimrung een steile klim van 400 meter omhoog. Wij besluiten geen roet in zijn Dal Bat te gooien en bestellen een pannekoekje met jam. En die zijn echt heerlijk. We genieten van de omgeving van de lodge. Achter ons een heuvel in de mistige zon waarop Nepalezen het graan maaien met hand en mes. De vrouwen in dit gezelschap lachen en praten hardop. Tussen hen en ons in stroomt een ruige rivier waarlangs een kudde muilezels naar beneden wordt gedreven. De lodge zelf is omringd met oranje bloemen en her en der liggen peulvruchten en mais te drogen. Het blijkt een zoete inval voor lokale bekenden. Na een uurtje vertrekken we weer. De klim is inderdaad erg steil en kent erg grote ‘treden’ op sommige plekken. Steeds kijk ik achterom, maar Tashi lijkt geen enkele moeite te hebben. Som is nu voorop gaan lopen en houdt een langzamer tempo aan. Toch staan we binnen een half uur boven de ‘landslide’, de reden waarom het pad zo steil is. De aardverschuiving is indrukwekkend groot. Landslides zijn in de monsoon in Nepal aan de orde van de dag. Door hevige regenval en warmte zakken delen van heuvels zomaar richting rivierbedding. Ze zijn er hier aan gewend. Als Tashi weer is uitgerust, lopen we verder. Weer erg steil maar daarna komen we uit op een mooi vlak stuk door het bos. We klimmen weer een trap-pad op en dan komen de paden van Langdrung (rechterkant dal) en Ghandruk (linkerkant dal) samen. Bij het teahouse op de ‘kruising’ herkennen we een deel van onze bagage en dragers. We blijken de eerste huizen van Chomrong al bereikt te hebben. Dat ging toch sneller dan we vantevoren hadden gedacht. Een mooi dorp met grote lodges. Som vraag her en der in kraampjes na waar Nima, Kailash en de rest van de dragers zijn neergestreken, terwijl we verder in het dorp afdalen via een nog grotere trap (wie heeft die stenen allemaal lopen sjouwen...!). Dan horen we Nima roepen. Hij staat met Kailash op het terras van het Lucky Guesthouse. We lopen naar hem toe, groeten elkaar weer en onze tassen worden meteen door hem en Kailash boven het hoofd naar lucky room nr. 7 op de eerste etage gebracht. Via een wankel houten trapje. We trekken droge kleren aan en gaan lekker buiten op het terras zitten. Nima regelt thee met koekjes en we kletsen wat na over de dag. Een voor een druppelen ook de andere dragers binnen. Er is er eentje met een walkman/radio inclusief oordopjes en versterkertje. Die heeft het helemaal gemaakt bij de groep, zelfs Shakira rolt uit zijn apparaatje. We brengen de rest van de middag op dit terras met een pot thee door. Langzaam trekken de wolken weg en we zien steeds meer van de bergen. Kailash komt nog even een praatje maken en blijkt het engels goed te beheersen. En het blijkt ook een ervaren klimmer. Hij heeft de Ama Dablam twee keer bedwongen, maar ook de Baruntse en de Tharpu Chuli heeft hij op zijn naam staan. Samen met zijn oom. We kletsen met hem over zijn route en over maoisten. Leuke kerel, geeft vertrouwen. Om vijf uur kunnen we volop genieten van de Annapurna II en de daaraan vastgeketende Hiunchuli in het avondrood van de zon. Ook de Machhapuchhre laat zich ook weer even beschijnen. We merken wel dat het nu snel afkoelt. We gaan binnen zitten in de dining room. Een hele grote tafel met banken eromheen. Eigenlijk zitten we nog steeds buiten, want de deur en ramen staan open. En ook de raampjes op de eerste etage waar je vanuit de eetzaal met dat eerder genoemde houten trapje bij de slaapkamertjes komt. Langzaam verzamelen steeds meer andere gasten zich aan tafel. De gastvrouw steekt wat wierook aan, de lampjes gaan aan en de deur en ramen gaan nu dicht. Je kunt merken dat we nu op het drukkere stuk van de trekking zitten, de lodges raken goed vol. De kans dat we dezelfde groepen mensen in de komende dorpjes weer treffen is groot. ’s Middags heeft Nima onze bestelling voor het avondeten al opgenomen. Dat is gebruikelijk want dan kan de keuken zich al voorbereiden. Ook de tijd dat je wilt eten, mag je doorgeven. Dat helpt soms. Vanavond hebben we heerljike knoflooksoep die Som ons komt brengen. Het maakt indruk bij de hongerige rest, want 1) het stinkt behoorlijk en 2) we krijgen als eerste. Even later stapt ook Nima binnen met onze mixed fried noodles. Het smaakt allemaal weer prima en gelukkig komt het eten van de rest nu ook. Hans en ik storten ons op een spelletje kaart en vanavond is overduidelijk niet de mijne. Met een diepvriesscore verlies ik dik. Maar ach....wel geluk in de liefde (alhoewel, ook daaraan kleven voordelen voor Hans ...?!)!? Na deze catastrofe gaan we om half 9 ons warme slaapzakje in. Ik puzzel nog wat en Hans luistert nog wat muziek van zijn I-pod. Om 21:00 uur knip ik het licht uit en hoor nog even hoe de kamerbewoner naast ons in zijn slaapzak kruipt aan de andere kant van de 8 mm. spaanplaat. Hopelijk snurkt ‘ie niet...