6 november, 2006; Deurali/Machhapuchhre Basecamp (MBC)

Dit is een beschrijving van de vijfde dag van onze klimexpeditie in het Annapurna/Sanctuary gebied, zoals aangekondigd in onze samenvattende post op 20 november. De laatst beschreven dag komt steeds boven aan te staan. Als je het hele verhaal van begin tot eind wil lezen, moet je dus bij de post van 2 november beginnen.

Wat een wildwest vannacht...om half 5 vannacht was ik ineens klaarwakker en geen idee waarom. Of toch? Shit, er loopt een beest over de muts van mijn slaapzak, ik hoor het krassig ritselen. Mijn hart bonkt in mijn keel, ik weet het nu echt zeker en ik schiet omhoog. Maar dat had ik beter niet kunnen doen. Want ik torpedeer de muis (dat was het dus) mee en die ritselt nu aan de zijkant bijna mijn mummie-slaapzak in. Ik kan normaal gesproken best een muisje of andere kleine beesten in mijn omgeving hebben zonder geluid te maken, maar nu ontsnapt er midden in de nacht toch een grommig gilletje uit mijn keel. Hans zit ook meteen rechtop in bed. Het is pikkedonker en ik voel of hoor de muis nergens meer. Tja, die is zich ongetwijfeld ook rotgeschrokken. Ik leg Hans in staccato uit wat mij de afgelopen minuut is overkomen en hij grijpt meteen zijn petzl-hoofdlampje. We schijnen samen de hele (nou ja, het is klein een hokje) kamer rond en ik inspecteer mijn slaapzak nog maar eens een keer aan de binnenzijde. Geen muis te zien. Het geritsel dat ik al hoorde voordat we gingen slapen blijkt dus inderdaad afkomstig te zijn geweest van muizen. Maar die bevestiging had ik liever op een iets grotere afstand gekregen. De rest van de nacht verliep verder rustig, alhoewel ik de grond wel iets beter inspecteerde, elke keer als ik weer voor een sanitaire stop in het donker naar het toilet moest.

Om half 8 staan we weer eens op, we leveren de rugzakduffels weer af bij Tashi en duiken aan de grote tafel in de dining lodge. Tot onze verrassing is de heater onder tafel weer aangezet. De koffie en appelpannekoek laten we ons rustig smaken want de tocht vandaag is erg kort. We verwachten zo'n anderhalf uur nodig te hebben voor de dagtocht naar Machhapuchhre Basecamp. De Machhapuchhre, ook vaak de Fishtail Mountain genoemd, is een heilige berg en er mag dus niet op geklommen worden. Voordat deze berg verboden terrein werd, heeft niemand ooit de top kunnen halen. Maar om bergbeklimmers lekker te laten kwijlen of in de waan te laten, is er dus toch continu een 'Basecamp' (MBC) voor deze berg aanwezig.

We vertrekken en lopen vandaag weer lekker 'bistaari'. Tegen 9 uur verlaten we Deurali en na een stukje klim loopt het pad ineens in het midden van een brede, vrij vlakke kom met aan weerszijden hele steile en soms overhangende rotswanden van een paar honderd meters hoog. Som vertelt dat in het voorjaar juist dit stuk van de trek levensgevaarlijk is vanwege lawines. Hij wijst 1 stuk prachtige rots met waterval aan, waar dit jaar een enorme ijslawine over de rand kwam zetten van de gletsjer erboven. Je zal er maar net lopen, geen schijn van kans. We zetten de pas er nu dus toch maar in. Een stukje verderop lopen we over een oude morenerug omhoog en komen in een weide van stenen en gras waar lage bomen zonder bladeren zich op bijna gelijke afstand van elkaar hebben geworteld. Tashi hangt met een peukje onder 1 van deze bomen voor zijn rustpauze (of het sigaretje?). Wij stoppen ook voor een praatje en ik geniet van de compositie van deze lage krulboompjes die elkaar met de takken lijken vast te houden. Ik probeer me voor te stellen hoe het eruit zou zien met bladeren. Je zou het bijna vergeten, maar het is tenslotte herfst. We lopen verder omhoog over de rotsen en morene en zien al snel de besneeuwde toppen van de Ganggapurna, de achterkant van de Hiunchuli en de Annapurna II en natuurlijk ook de Machhapuchhre. De eerste lodge die in zicht komt, ligt boven ons. En dat blijft zo. Som kent een kortere route onderlangs naar de achterste van de vier lodges in MBC. Hij gaat ons voor naar de Fishtail-lodge waar Kailash, Nima en de mannen van de radio (beresterk die twee, die zijn er altijd al voor ons en dragen de zwaarste last!?) al lekker in de zon zitten op het terras. De andere dragers zijn we vlak voor MBC gepasseerd. Vanaf een grasveld (waar ook op gekampeerd kan worden) is er een 1-meter brede trap van stenen gestapeld naar het terras van de lodge waar Nima ons alweer als een kleine clown welkom staat te roepen. We trekken onze schoenen en sokken uit en zetten alles in de zon. We nemen thee en ik besluit gebruik te maken van het feit dat we er vroeg, half 11, zijn. Als het goed is schijnt de zon nog wel een uurtje, dus ik vraag warm water (tato pani) om mijn haren te wassen. Binnen een minuut staat er een emmer met gietkannetje voor me klaar op de gemetselde vloer van een 'washing room'. Snel mijn wasspullen (1 reizigershanddoekje en 1 klein flesje shampoo) en een schone onderbroek uit mijn rugzak gegrist en wassen maar! Eerst mijn kop ondersteboven in de emmer gestoken en daarna mezelf overgoten met het gietkannetje. Al snel merk ik hoe koud de betonnen vloer is. Mijn voeten veranderen in een mum van tijd in twee ijsklompen. Dat mag ik niet laten gebeuren...what to do? Dan maar lekker met mijn beide voeten in de emmer met warm water staan, heeeeeeerlijk!!! Na het wassen en drogen trek ik 1 voor 1 mijn kleren van de roestige spijker en voel mezelf langzaam warm worden als ik ze weer aan heb. Nu lekker buiten in de zon zitten en hopen dat mijn haardosje rustig opdroogt. Hans besluit het zelfde te doen en duikt met een nieuwe emmer water water het washokje in. Ik bestel alvast voor ons de lunch van vandaag: 2 noodlesoepjes, momo's en aardappelrosti met kaas. Deze keer krijg ik maar 5 momo's in plaats van 10 op mijn bord maar het zijn wel hele grote! Bij de laatste slok thee, vallen de eerste regendruppels van vandaag op de warme stenen. Na de lunch is doorgaans de tijd dat de zon plaats maakt voor wolken en regendruppels. Dit ritme is voor de lokale mensen een gegeven, wij wennen er langzaam aan. Het hele dal trekt dicht en bij de Annapurna II wordt het erg grijs. De jongen van de lodge kijkt omhoog en zegt dat het snel zal doorzetten. Hij sprint om de was binnen te halen en de kussentjes van de stoelen die nog warm zijn van ons achterste. Hij heeft gelijk. Een halve minuut later kijken we vanachter het raam van de dining room naar een mix van vallende hagel, regen en sneeuw. Met een heerlijk dampend bakje thee in de handen. Toch wel verrassend hoe snel de weersomslagen hier gaan.

We kijken vanuit het raam ook uit op het grasveld dat we eerder vandaag overstaken naar deze lodge. Het ligt nu in een wazige mist van de wolken maar we kunnen wel zien dat er vanaf het toegangspad uit het dal steeds meer dragers bovenkomen die zich op dit veldje verzamelen. Ze horen bij een grote groep Japanse trekkers die geen gebruik maken van lodges maar een tententrek doen. Er worden 14 tenten, een kooktent en een eettent opgezet. Ondertussen druppelen steeds Japanse, gepensioneerde mannen binnen die vanwege de neerslag tijdelijk naar de dichtsbijzijnde lodge worden verwezen voor een kop thee. Twintig Nepalezen toveren zichzelf om tot tentenbouwers, keukenpersoneel, waterdragers en ....gravers. Twee hakken namelijk een diep gat in de grond met een pickel waarvan wij ons het nut afvragen. Dit wordt duidelijk als er later een staand tentje met puntdak overheen wordt geplaats: de WC-tent. Het hele tentenkamp staat in 1 uur. En dat in deze natte, koude omstandigheden. Ik besluit buiten te laten voor wat het is en in mijn boekje te gaan schrijven. Als ik het opensla, vallen twee jonge Nepalese dragertjes verbaasd op de matrasbank voor mij neer....ze kunnen niet geloven dat ik zo klein en recht kan schrijven. We wisselen engelse woorden en lachsalvo's uit en nog vol verbazing trekken ze zich terug achter een schaakbord. Wij brengen de rest van de middag door met een grote pot hot lemon en kokoskoekjes. Om 16:00 uur gaat de heater onder de tafel ook in deze lodge aan, service van de eigenaar. De twee Koreaanse trekkers, hun twee dragertjes, hun gids en de jongens van de lodge steken gezamenlijk met ons de benen onder de tafel en dekens. Als we willen, kunnen we ook natte spullen aan touwtjes onder de tafel hangen. Mmm, slim. We gooien de handdoekjes en de 2 uitgespoelde onderbroeken onder tafel. Om kwart over 5 komt Nima onze bestelling voor het avondeten opnemen. Nu maar eens geen soep, maar een toetje. We nemen allebei een aardappelschotel en een apple roll. Langzaam druppelen ook Kailash, Som, Tashi en de andere dragers binnen en wordt het weer wat levendiger. Koreanen blijven toch erg op zichzelf gericht en deze spraken geen woord engels.

Ondertussen is het buiten gaan sneeuwen en het ziet er niet naar uit dat het snel gaat stoppen. Zo komt er op 3700 meter toch al behoorlijk wat te liggen. Hans is positiever en gokt op de opklaringen vannacht, die inderdaad gebruikelijk zijn. Nima die naast me zit, geeft aan dat er na 4 dagen regen, nu 's middags sneeuw is gevallen. Dat zou volgens hem kunnen duiden op een weersomslag.... duimen maar! Hij probeert zijn klanten natuurlijk een zonnig perspectief te schetsen. We raken daarna leuk aan de praat met Nima. Hij is voor ons moeilijk te verstaan, maar we leren steeds beter welke klanken hij gebruikt voor lettergrepen en woorden uit het engels. Graag zou hij een keer naar Europa komen. Amerika trekt hem helemaal niet, 'bad attitude' en hij haalt zijn neus op. Hij vertelt hoe lastig het is om als Nepalees een visum te krijgen. Het lukt alleen als je iemand bezoekt en weer terugkomt. Nima zou graag naar Europa komen voor taalles en wat werk. Zodat hij met een goede startpositie aan een gezin kan beginnen in Nepal. Tijdens ons gesprek krijgt iedereen tegelijk het eten. Supergezellig. We vertellen Nima dat we hier erg van genieten en we kletsen nog 2 uur met hem door over verschillende culturen en volken in Nepal, die via huwelijk steeds meer mixen. Ook praten we over de onenigheid aan het einde van de Ama Dablam expeditie tussen de oudere klimsirdar Nima Tashi Sherpa en Robert Steenmeijer. Hij wil graag zijn kant van het verhaal uitleggen, dat is duidelijk. En onze Nima heeft het inderdaad niet gemakkelijk gehad, toen hij ineens naar voren werd geschoven om de officiele zaken te regelen. Daarna lijkt het alsof er een spanning van hem afglijdt en praten we grenzenloos over de corruptie in het regime van Nepal, de grote invloed vanuit India en ideeën voor onze verdere trekking en dat we in december nog bij hem langs moeten komen in Kathmandu. Ik vraag hem voorzichtig of hij momo's kan koken en dat kan hij... Ik ben inmiddels best dol op deze deegballetjes die je naar eigen wens met van alles kunt vullen, maar heb nog nergens een kookboekje kunnen vinden in Nepal met een recept. Ik vertel hem ook nog van het snelle 'marketingplan' dat Bart, Erik, Hans en ik tijdens de trek naar de Kala Patthar hebben verzonnen om de momo's in Nederland op de markt te zetten. Hij vindt het geweldig en wordt vrolijk als hij alle leden van de Ama Dablam expeditie weer even afloopt (Dr. Lul, Kale Koppie, Himalayan Tiger, First Lady.....). Joepie, ik ben blij want ik ga leren momo's koken. Hans ziet de bui al hangen, niet elke week momo's in Den Haag alstublieft! We gaan maar eens slapen. Kijken of ze hier in MBC ook (sneeuw-)muizen hebben?