7 november, 2006; Machhapuchhre Basecamp (MBC) / Annapurna Basecamp (ABC)

Dit is een beschrijving van de zesde dag van onze klimexpeditie in het Annapurna/Sanctuary gebied, zoals aangekondigd in onze samenvattende post op 20 november. De laatst beschreven dag komt steeds boven aan te staan. Als je het hele verhaal van begin tot eind wil lezen, moet je dus bij de post van 2 november beginnen. Jawel, weer wakker geworden van geritsel. Maar nu bleef het beperkt tot de grond. Dus de nacht verliep verder zonder hartkloppingen. Alhoewel, mijn hart stond even stil toen ik vannacht in mijn onderbroek bij -10 graden naar het toilet rende. Het was volle maan, er lag verse sneeuw op de bergtoppen; ik stond me in mijn blote benen en de vrieskou te vergapen aan dit overweldigende spectakel. Het had geen donder uitgemaakt als ik mijn donsbroek had aangehad, dit was hartverwarmend! Voor vijf minuten dan.... Vanochtend om 6:00 uur helaas wakker geworden en gehouden door de twee Koreanen die naast ons slapen. Ze zijn aan het rommelen, met plastic tassen aan het kraken, deuren aan het slaan en om 6:45 uur ging er zelfs een radio aan. Dit alles aan elkaar gepraat met harde stemmen en flink gerochel. Goedemorgen, zeg ik dan. Om 8:00 uur zitten we samen met Som en Tashi aan het ontbijt. ik weet niet helemaal zeker of ik mijn lemon/sugar pancake wel zo'n goede keuze vindt. De lemonsmaak is met iets teveel sap aan deze pannenkoek toegevoegd. We kopen een toiletrol en betalen het warme water van de wasbeurt gisterenmiddag. Om half 9 lopen we aan, de bodem is bevroren en besneeuwd. Dit deel van de vallei ligt 'om een hoekje' en heeft nu nog schaduw, maar verderop bij een hogere overgang zien we de zon schijnen. Daar moeten we dus heen, niets 'bistaari, bistaari' maar met grote (Hans-) passen naar de warmte! We komen vooral trekkers tegen die naar beneden gaan. Die hebben vanochtend al van het uitzicht kunnen genieten tussen alle Annapurna's. Het pad is weer eenvoudig en loopt geleidelijk door de kom omhoog naar 4100 meter, de hoogte van Annapurna Basecamp (ABC). Als we eindelijk in de zon komen, warmen we weer lekker op en is het tijd om de muts, de softshell en fleece in de rugzak te stoppen. Rustig lopen we verder en halen vooral Japanners in. Die schijnen hier samen met Koreanen veel te komen. Som vertelt dat op dit moment een Japans klimteam terugkomt van de Annapurna I. Ze probeerden de beruchte zuidroute, net als de eerste Britse expeditie in 1970 (Hans' zijn boek), maar kwamen in de problemen vlak boven kamp 2. Een lawine doodde de Nepalese klimgids en de expeditie besloot de beklimming te cancellen en terug te keren. Een deel van de expeditie is van plan om de Tharpu Chuli nog te doen, dus die zouden we nog tegen kunnen komen. Spannend, ben wel benieuwd hoe klimmers van de Annapurna I eruit zien... (ook al zijn het Japanners). Om ons heen zien we inmiddels weer alle mooie bergtoppen in de zon. Ook de Annapurna III is inmiddels achter ons goed te zien. Eigenlijk een 'klein' hanekammetje in vergelijking met de andere AP's. We lopen al de hele tijd langs de AP-gletsjer, maar die is aan ons zicht onttrokken door een morenerand die tussen ons en het pad ligt. Het gaat vandaag weer razendsnel met ons looptempo en om 10:00 uur wandelen we ABC al binnen. Alle dragers zijn voor de verandering al gearriveerd. We mogen meteen room nr. 1 nemen en ik trek snel een droog T-shirt aan. Als ik naar buiten loop, komen Hans en Som samen teruglopen van de rand van de AP-gletsjer. Ondanks dit vroege tijdstip zijn er nu al veel wolken in het dal. Daarom was het handig om samen met Som de route voor morgen te bespreken en naar de Tharpu en Singu Chuli te kijken want die zouden te zien moeten zijn. Ik ben nieuwsgierig en we lopen samen terug. Verbaasd ben ik, als ik de diepte van de AP-gletsjer zie (zo'n 150 meter). De afgrond naar de gletsjer is steil en het lijkt me ook niet gemakkelijk om er aan de andere kant weer op te komen. De gletsjer zelf is een grote verzameling van heuvels rotspuin. Heel af en toe zie jer er een ijsflank tussendoor steken. Terwijl we kijken, horen we regelmatig ijs en sneeuwlawines van de AP I naar beneden komen. Volgens Som is er elk uur minstens 1 lawine. Russisch roulette als je daar gaat klimmen dus, als je het mij vraagt. De wolken hangen inmiddels al zo laag, dat we vandaag helaas de Tharpu en Singu Chuli niet meer zullen zien. We lopen een stukje terug waar Kailash een sigaret staat te roken. We blijven bij hem staan en kletsen over de plaats van ons Tharpu Chuli Basecamp en Highcamp. De overkant is grassig en als we naar het mooie plateautje van het basiskamp staan te wijzen, zien we er ook een groep mensen (stipjes rood) omhoog klauteren vanaf de gletsjer. Waarschijnlijk het Japanse AP-I klimteam? Vanuit het basiskamp lopen er een paar grassige couloirs naar boven, waar we dan de meest linkse van moeten hebben om bij Highcamp uit te komen. Geweldig, ons klimavontuur is nog maar op een steenworp (?) afstand. Het komt heerlijk dichtbij. We hebben alle drie goede hoop op de Tharpu. De Singu is echt erg afhankelijk van de sneeuwcondities en volgens Kailash zijn een aantal routes vanaf de NO-kant niet eens meer mogelijk vanwege landslides en gletsjerbreuken. We benaderen de Singu dus vanaf de pas tussen Tharpu en Singu, kijken of dat lukt. De zon is inmiddels weg en ABC wordt meteen een diepvries. We gaan bij de dragers in de dining hall zitten en drinken lekkere koffie. Ook de handjes worden lekker warm van het vasthouden van de stalen kop. Nima neemt met ons weer de lunch door, maar we stellen het uit tot 12:00 uur. Het is nu pas kwart voor 11 en het ontbijt zit ons nog hoog. Kailash komt naast me zitten en via de gezelligheid van de Nepalese muziek en het Tihar-feestje in Lukla met het Ama Dablam klimteam, komen we op de problemen tussen Nima Tashi Sherpa en Robert bij de afronding van de AD-expeditie. Kailash blijkt Nima Tashi Sherpa te kennen en heeft eigenlijk geen goed woord voor hem over. Zonder enige aanleiding had hij ooit ineens ruzie gemaakt met Kailash op de Mera Peak. Volgens Kailash staat hij ook bekend als een fervent drinker. Ik heb er verder geen oordeel over, maar in ieder geval een leuk weetje voor onze AD-klimmaten. Wel vind ik het leuk een keer rustig met Kailash te kletsen, want tot nu toe liep hij steeds vooruit met Nima om een lodge te regelen. Maar straks moeten we toch intensief met elkaar gaan klimmen. Hans praat ondertussen met een Spaanse jongen,die vooruit is gestuurd door een paar vrienden. Het is breed bekend dat ABC in de middag snel volloopt, dus een logische en slimme actie. Ik loop naar het toilet en zie dat de zon een blauw gat tussen de wolken heeft gevonden. Snel sprint ik met mijn natte loopshirt naar een plekje in de zon voor de lodge en waarschuw ook Hans. Tien minuutjes genieten we nog van de warmte en dan is het definitief over. Ik duikel mijn donsjas voor het eerst op deze trek op en we gaan binnenzitten. De vrienden van de Spanjaard arriveren en blijken een Belgisch stel te zijn. Als zij aan de Dal Bat gaan, komt ook onze lunch. Lekker warme noodlesoep, Hans heeft friet en ik een veggie spring roll. Lekker! De Spanjaard en Belgen maken een grote reis en kwamen elkaar al een keer eerder tegen in India. Nu weer, toeval dus, de wereld is klein. De Belgen zijn aardig en vertellen dat ze impulsief voor deze trek kozen en de rugzak vrij snel de rugzak hebben ingepakt. Ze zijn duidelijk niet voorbereid op de kou want warme kleding hebben ze niet bij zich en ook de slaapzak ontbreekt. Ze moeten het vannacht met dekens doen, maar die krijgen ze probleemloos van de lodge-eigenaar. Iedereen zit inmiddels binnen, want buiten sneeuwt het alweer. En flink ook. Wat zal dat betekenen voor de komende dagen? De kou binnen is inmiddels ook om te snijden en een aantal trekkers en Nepalezen duiken nu ook in de dining hall tussen de dekens. Het brengt iedereen wel behoorlijk tot elkaar. Ik klets met de Spanjaard (een Bask) over zijn wereldreis en Hans met de Belgen. Door de sneeuw heeft een groep Russen ook deze lodge gevonden en 1 van hen komt bij ons in de hoek zitten. Hij is vriendelijk, beheerst het engels goed en start vrijwel meteen een gesprek. Het wordt een internationale meeting met uitwisseling van ieders reiservaringen: Transsiberie express, India, raften, bungy-jumpen... Gezellig. De Rus, Daniel, wil ook suggesties voor een andere trek in Nepal. Hans koppelt hem aan Nima en ze wisselen na een half uurtje zelfs gegevens uit. Nima wordt zo langzamerhand wel een echte 'business-maker'. De heater gaat gelukkig weer aan en er ontstaat een warme, geamuseerde sfeer. Bart, de belg, legt een Chinees kaartspel uit en ondertussen wacht iedereen al zenuwachtig op het avondeten. Veel mensen hebben echt enorme trek (door het koude weer?) dus het wordt een running gag dat het eten er aan komt bij iedere beweging van het doek in de keukendeur. De Rus trapt er steeds in en moet zelfs kreunen als blijkt dat er weer niets komt. Som komt tussendoor naar ons toe en vertelt dat de draaglast voor morgen wat omlaag moet, gezien het routeverloop. Dat betekent dat er waarschijnlijk 1 touw en 20 kilo rijst hier blijven in ABC. Hans en ik stellen meteen voor dat we morgenochtend onze eigen spullen in de grote rugzak kunnen sjouwen, waarmee Tashi ruimte krijgt. Som knikt, maar zegt lachend dat we morgen wel zullen zien. Wij besluiten daarop om morgen gewoon onze eigen rugzakken te nemen en niets af te geven. Kijken wie er het laatst lacht... We realiseren ons heel goed dat we vanaf morgen in tenten verblijven en genieten nog van het warme tafereel in deze Annapurna Sanctuary Lodge. Er wordt gekaart, geschaakt, gelezen en zelfs geslapen in de hoek. Alles en iedereen door elkaar. Maar om 18:00 uur gaat alles plat, want het eten rolt dan echt uit de keuken en de Rus kreunt nu eindelijk van genot. Onze hongerige vrienden joelen het uit en vallen aan op hun Dal Bat. Wij lezen en schrijven nog even door, want we hebben ons eten om 18:30 besteld en zitten in de volgende lichting. Anders is de rest van de avond zo lang. We slurpen weer soep en eten rijst en noodles. Het plan om met het internationale gezelschap te blijven plakken in deze dining room, gaat niet lukken. Zoals gewoonlijk slapen er hier dragers vannacht op de banken en die zitten al een beetje slaperig af te wachten wanneer de laatste quiry (kweerie = blanke) hun eigen bed opzoeken. We besluiten beleefd op te stappen en wat een imposante verrassing wacht ons buiten. Dat er 10 centimeter sneeuw was gevallen, hadden we door het raam wel gezien. Maar inmiddels was de lucht helemaal opgeklaard en keken we naar een gitblauwe hemel versierd met flikkerende sterren en oplichtende witte bergtoppen. We besluiten een avondwandeling te maken en de Tharpu en Singu aan de overkant te ontdekken. Dat lukt! Vanuit een Puja-plaats op de Morenerug kijkt Hansabel haar ogen uit en geniet van de stilte die de bergen tegen ons praten. Afscheid is moeilijk, maar het is ook te koud om lang buiten te blijven. Dus we slenteren langzaam terug naar de lodge en duiken voorlopig voor het laatst een bed met poten in....