9 november, 2006; Tharpu Chuli Basecamp / Tharpu & Singu Chuli Highcamp

Dit is een beschrijving van de achtste dag van onze klimexpeditie in het Annapurna / Sanctuary gebied, zoals aangekondigd in onze samenvattende post op 20 november. De laatst beschreven dag komt steeds boven aan te staan. Als je het hele verhaal van begin tot eind wil lezen, moet je dus bij de post van 2 november beginnen.

Het slaapt heerlijk in ons tentje, lekker warm en handig. Hans heeft vannacht zijn horloge aan het netje bovenin de tent gehangen om de temperatuur te meten. Toen ik vannacht om kwart voor 4 keek, was het -3 graden Celsius. Tja, zo voelden mijn billen wel aan toen ik vlak daarvoor weer in mijn blote reet van de bergtoppen zat te genieten (en de opluchting van een lege blaas). Om half 7 vanochtend was het volgens Hans -5 graden Celsius, dus buiten de tent zal het wel een graad of –10 zijn geweest. Maar we hadden het dus zeer behaaglijk op 4230 meter. Om kwart voor 7 brengt Nima ons de ochtendthee, we wensen elkaar hartelijk goedemorgen. Als ik overeind ga zitten, besluit ik de plannen te wijzigen. Nog geen thee, maar eerst snel de tent uit voor mijn ochtendplas. Ik kan merken dat mijn lichaam niet meer zo heftig hoeft te acclimatiseren als in Ama Dablam BC: de sanitaire stops ’s nachts zijn terug van 3 naar 1. Als ik terugkom geniet ik samen met Hans in de slaapzak van thee, koffie en een stevig ontbijt: porridge, een gekookt ei en pannenkoeken met jam. We zitten zo vol dat we 2 pannenkoeken terug aanbieden voor de dragers. Even later zie ik tevreden dat Som en 1 van de mannen van de radio een koude pannenkoek weghappen.

Als wij beginnen onze spullen in te pakken, begint de rest ook het tentenkamp af te breken. Een gezellige drukte in de opkomende ochtendzon. Vooral vanwege de discussie, opnieuw, over de verdeling van het gewicht. Gisteren zijn Sokje en Streepmuts afgedaald, dus moet er vandaag meer per drager mee. Alhoewel Som overigens ook besloten heeft om Sokje en Streepmuts de toilettent mee naar beneden te geven. Toen Som gisteren vroeg of ‘ie opgezet moest worden, antwoordden we resoluut en verbaasd dat dat toch echt niet nodig was. Een toilettent zeg... voor ons tweetjes!? Wij plassen wel in de vrije natuur.

Hoe dan ook wordt het vandaag een zware dag voor de dragers. En misschien ook voor ons. We moeten ruim 800 meter stijgen, over soms vrij steil terrein, morene en uiteindelijk sneeuw. Highcamp ligt op 5.000 meter aan de rand van de gletsjer. Ondertussen komt om 8:00 uur ook de groep Japanners langs. Ze hobbelen achter hun gids aan. Nu snap ik Som, de Japanners zijn van hoog middelbare leeftijd. Maar bewonderenswaardig dat ze dit avontuur aangaan. Wij vertrekken uiteindelijk weer eens om kwart voor 9. Som en wij gaan voorop en de rest volgt. We moeten meteen een steile grassge helling op, waarop nog sneeuw ligt van de afgelopen dagen. De wand krijgt overdag niet veel zon. De stappen van de ene naar de andere glibberige grashoop zijn hoog en ik merk de last van mijn grote rugzak. Geconcentreerd en in een vast tempo naar boven, dat is ook de tactiek van de dragers. Binnen een half uur staan we 200 meter boven onze Basecamp-plek en wordt het grasterrein minder steil. Nog geen 200 meter voor ons uit zien we de groep Japanners zich langzaam voortbewegen. Er is zelfs een vast touw (!) aangelegd, terwijl het terrein hier makkelijker is geworden. Heidi en Peter zouden er vrolijk over rondhuppelen. Al snel lopen we vlak achter ze en laten ze ons passeren. Ik zeg ‘arigato’ (= bedankt) want dat weet ik nog van de drie maanden dat ik tijdens mijn studie in Japan heb doorgebracht. De Japanners reageren verbaasd en lachend terug. We nemen snel een voorsprong, ook onze dragers halen hen gemakkelijk in.

Het terrein wordt weer wat steiler en het nu smalle paadje loopt vlak langs de kloof. We steken her en der watergeultjes over, dus het is oppassen voor verijsde ondergrond en stenen. Een glijpartij is her even niet aan te raden. Een uurtje na ons vertrek, komen we op hoog gelegen grasplateau met een prachtige cirkel van bergtoppen om ons heen: de Annapurna II, de Annapurna I, Rakshi Peak en natuurlijk de Tharpu Chuli. Nu heel goed te zien. Ik besluit deze cirkel van machtige natuur op een filmpje vast te leggen.

Als alle dragers zijn gearriveerd en hun rust hebben genomen, lopen we weer verder. We gaan nu een grassige morenerug volgen en maken weer snel hoogte. Tashi denkt een slimme afsnijroute te volgen, maar snijdt in zijn eigen vingers als blijkt dat hij in een besneeuwd blokkenterrein uitkomt. Boven aan de morenerug, ligt er een sneeuwveld voor ons, hagelwit. Joepi, voor het eerst echt door de alpiene sneeuw stappen. De zon schijnt en ik voel weer de bekende warmte die de sneeuw van onderen op je afstuurt. Even later gaan we een puinmorene met besneeuwde blokken omhoog. Het is ploeteren voor de dragers en halverwege bouwt Som een rustpauze in. Als ook Tashi er weer bij is, lopen we het laatste stuk omhoog. Want daarachter ligt ons Tharpu & Singu Chuli Highcamp in een mooi kommetje tegen een rotswand aan. En aan de rand van een mooie, met seracs versierde, gletsjer. Twee dragers van de Japanners zijn vooruit gesneld en er wordt meteen hartelijk overlegd over we waar kan staan. Hans en ik wachten af, maar zien we een paar mooie sneeuwplateautjes achteraan bij de rotswand. We lopen er heen en ook Som en Kailash hebben het ontdekt. De mannen van de radio volgen snel want ze weten dat ‘onze tent’ in hun draaglast zit. Ik krijg hem aangereikt en Hansabel gaat aan de slag. Som komt ons helpen en de rest zet de keukentent en het tweede slaaptentje op. We steken een paar haringen in de sneeuw maar spannen de rest van de tent en scheerlijnen vooral af met behulp van rotsblokken die in de buurt liggen. Hans heeft de smaak te pakken en bouwt een klein muurtje langs de tent. Hans heeft de smaak echt te pakken, want hij betegelt met platte stenen zelfs de voorluifel. Onze eigen binnenplaats waar de schoenen droog kunnen staan. Hij gaat zefs 2 meter serieus in op mijn grapje om een paadje richting de keukentent aan te leggen. Alles bij elkaar is iedereen een uurtje bezig (12:00 – 13:00 uur) met het opbouwen en inrchten van de tenten. Tashi gaat meteen aan de slag voor de lunch. Langs de rotswand stroomt water naar beneden, nodig voor het koken. Kailash en de mannen van de radio gaan met en pastic zak en een pan aan de slag om het water op te vangen. Nu kan er thee worden gemaakt en even later deelt Nima deze aan iedereen iut. De zon verschuilt zich weer steeds vaker achter de wolken en we duiken om een uurtje of 14:00 uur de tent in de door de zon een klein, geel en warm huisje is geworden. Om half 3 verschijnt Som met 2 zeer aantrekkeijke lunchborden: aardappeltjes gebakken met ui, tomaat, gember en knoflook, tonijn, groentesalade, twee heerlijk knapperige tibetaanse brodjes en kaas. Een afgeladen bord waarvan we wel even moeten uitbuiken. Nima brengt daarna thee en koffie en nee....ik kan maar niet wennen aan deze luxe. Toen we met Tulsi (eigenaar van Nepal Sanctuary Treks Ltd.) afspraken hoe deze expeditie eruit zou zien waarschuwde hij voor ‘very simple meals, not like in the lodges’. Nou, we zijn blij verrast! En dat zullen we Tulsi achteraf ook nog wel even laten weten ook. In ieder geva gaan nu steeds de complimenten terug naar de keukentent. Terwijl wij ons verder in onze tent vermaken, zjn de anderen druk bezig de keukentent te verstevigen en verbeteren met het bouwen van muurtjes van grote stenen. Op deze plek zal het Highcamp een paar dagen staan, dus het loont en je krijgt het er warm van.

Som en de Nepalese gids van de Japanners hebben, zonder dat wij het wisten, ondertussen een verkenning gedaan van het eerste stuk van de route. Som vertelt ons dat de sneeuw op de gletsjer erg papperig is en dat er geen spoor loopt. De Japanners weten nog niet of ze gaan, Som wil op zich wel gaan en wij bevestigen dat gretig. Als het door zwaar spoorwerk morgen niet in 1 keer lukt, kunnen we de dag erna altijd opnieuw proberen. Even later zien we Kailash en Som hun klimspullen uitzoeken, maar eerst krjgen wij eten. Een tomatensoepje en een bord popcorn vooraf. Daarna brengt Nima heerlijke tonijnpasta en een kaarslichtje want het is alweer pikkedonker. Dus het wordt een romantisch diner ‘by candlelight’. Maar de romantiek moet nog even wachten, Nima blijft nog even plakken op ons binnenplaatsje voor een gesprekje. Later brengt hij nog vruchtenmix (jawel, met de befaamde rode kers) en koffie/thee. Dan komt Som om de plannen voor morgen door te spreken. We besluiten om 4:00 uur op te staan en dan krijgen we een licht ontbijt. Daarna vertrekken in het donker en we krijgen een lunchpakketje mee. Helemaal enthousiast pakken we onze rugzak ook in, we doen een laatste plas en tandenpoetsbeurt in de vrieskou, we eten nog wat cashews in de tent en dan......snurken voor de summit!?