11 november, 2006; Tharpu & Singu Chuli Highcamp / Tharpu Chuli Basecamp

Dit is een beschrijving van de tiende dag van onze klimexpeditie in het Annapurna / Sanctuary gebied, zoals aangekondigd in onze samenvattende post op 20 november. De laatst beschreven dag komt steeds boven aan te staan. Als je het hele verhaal van begin tot eind wil lezen, moet je dus bij de post van 2 november beginnen. Vanochtend na een testwandeling rondom de tent in mijn D-schoenen heb ik definitief besloten niet mee te gaan naar Rakshi Peak. Hans legt Som uit dat mijn rechtervoet niet helemaal jofel door de nacht is gekomen, ik bijt mijn tranen weg. Voor mijn gevoel kies ik de makkelijke weg en eigenlijk wil ik mee omhoog. Maar als ik zie dat er blaren op mijn ‘wijsteen’ staan, de middelste donkerblauw is net zoals de nagel van mijn grote teen twijfel ik geen seconde meer. De ratio overwint de emotie en wilskracht. Daar heb ik altijd al moeite mee gehad. Nu maar hopen dat de afdaling terug naar Tharpu Chuli Basecamp niet teveel problemen oplevert. Om half 10 zijn Som en Hans weer terug, het was een peuleschilletje in vergelijking met gisteren. Bezorgd vraagt Hans hoe het met mij is, of eigenlijk met mijn tenen. Niet goed dus, het voelt rechts nu als 1 groot gekneusde voorvoet zonder gevoel in mijn tenen. Links heb ik nog steeds een slapend, tintelend gevoel in mijn tenen, maar wel het gevoel dat ze binnenkort weer wakker worden uit hun winterslaap. Ik trek mijn sok rechts uit en zie dat de blaren groter zijn geworden en de voorkant van mijn teen is donker van kleur. We besluiten samen om de blaar door te prikken, zodat de pijnlijke druk er af is. Dat betekent wel dat het infectiegevaar groter wordt, maar daarvoor hebben we gelukkig een voldoende uitgebreide EHBO-voorraad bij ons. In de zon, voor de tent, ga ik aan het dokteren en laat de blaar even drogen aan de buitenlucht. Kailash komt nieuwsgierig toch even de voet van dichtbij bekijken, tot nu toe hebben we de rest met woorden ingelicht. Hij vertelt dat Nepalezen bevroren tenen behandelen met kokend water en raksi (alcoholisch Nepalees huisbrouwsel) of zout. Maar voordat daar mee wordt begonnen, eerst nog maar even aanzien. Hans begint buiten (lopend) en ik binnen (zittend) met het uitzoeken van onze spullen. In dit puzzelwerk komt Nima om 11.00 uur met heerlijke pasta en spring rolls gevuld met groenten. Na deze lunch stoppen we de gesorteerde spullen in de rugzakken en breken de tent definitief af. De dragers en staf hebben de rest van het kamp ook in een handomdraai als handzame pakketten op de nek hangen en om kwart voor 12 verlaten we onze hoogste verblijfplaats tijdens deze mini-expeditie. Ik zet mijn eerste stappen in de afdaling met dat al eerder beschreven dubbele gevoel: Blij als ik achterom kijk en de Tharpu in de zon zie glinsteren, daar heb ik op de top mogen staan. Bedrukt bij iedere pijnlijke stap van mijn rechtervoet. Hoe gaat dit aflopen? Hans vraagt hoe het afdalen gaat, klote dus. Hij troost me en drukt me op het hart mijn eigen tempo te kiezen. De dragers sjezen, mede dankzij hun zware last, in een rap tempo naar beneden. Wij lopen samen in een sjoktempo achter de rest aan: 800 meter naar beneden, puf. Nima en Som lopen samen te kletsen en weten uiteraard van mijn voet. Lief minderen ze tempo zodat we weer kunnen aanhaken. Samen lopen we naar Tharpu BC, waar de dragers al bezig zijn met het opbouwen van eht tijdelijke basiskamp. Morgen dalen we af naar Machhapuchhre Basecamp en zullen daar twee dagen in de tent kamperen. Daarna zullen we rustig het dal weer uittrekken richting Phedi. Op de plek van ons basiskamp ligt ook een stapel expeditie-/kampeerspullen onder een blauw zeil opgeslagen Het blijken de laatste spullen van het Japanse Annpurna I-klimteam te zijn, die nog naar beneden moeten vandaag. Deze indrukwekkende stapel, inclusief ladders om door seraczones te komen en spleten te overbruggen, zullen samen met het ondersteunende Japanse team het dal worden uitgedragen. Dit Japanse team is vanochtend een paar uur eerder dan wij uit Tharpu Chuli Highcamp vertrokken en zal ook rustig het dal uitlopen. Op dit moment van hen in ieder geval geen enkel spoor. Hans en ik bouwen ons ‘Sierra-tentje’ weer op en ik duik er meteen in. Ik wil vooral mijn voeten rust en warmte geven. Buiten blijft de zon het vandaag vrij lang doen tussen de wolken door. Hans geniet er van voor onze tent. Daar hebben we een stapel strogras neergestrooid, omdat de ondergrond [nog steeds] bezaaid is met schapenkeutels. Vanaf hald 3 druppelen de dragers ons kamp binnen die vanmiddag nog met de AP1-expeditiespullen de oversteek naar ABC zullen maken. Maar voordat ze dat doen, kletsen ze nog anderhalf uur met onze dragers, hangend op de grond in de zon. Als deze warmtebron om half 4 verdwijnt, staan ze meteen op en pakken alle spullen in bouwpakketten op hun nek. Het zou een mooie reclamespot voor een bouwmarkt zijn (dat zeg ik, Gamma). De wolken waaien nu snel langs, mooi om te zien maar ook meteen fris. We ritsen de voortent dicht en die gtaat pas open als Nima met het avondeten komt, om half 6: popcorn, soepjes, aardappeltjes, rijst + linzensaus en ook nog momo’s!! Stukje opgewarmde ananas toe en uitbuiken maar... wat een hoeveelheid deze keer weer. Som komt met de koffie en vertelt dat Kailash morgen meteen door zal lopen naar Chomrong op zijn weg terug naar Kathmandu. Logisch, zijn (klim-)werk zit erop en het biedt hem de mogelijkheid om voordat het seizoen echt afgelopen is nog een klus aan te nemen. Bij de koffie denken we vervolgens hard na over hoe we omgaan met de fooi, nu Kailash eerder vertrekt. We komen er niet uit en vallen malend in slaap.