15 november, 2006; Sinuwa / Jinhu

Dit is een beschrijving van de veertiende dag van onze klimexpeditie in het Annapurna / Sanctuary gebied, zoals aangekondigd in onze samenvattende post op 20 november. De laatst beschreven dag komt steeds boven aan te staan. Als je het hele verhaal van begin tot eind wil lezen, moet je dus bij de post van 2 november beginnen.

Jeminee...vannacht ben ik maar liefst 4 keer naar de WC gerend. En ik maar denken dat het minder wordt als je afdaalt. No way. Na de vierde keer om 7:00 uur begint onze veertiende trekkingdag en mag ik mijn warme slaapzak niet meer induiken. Bij het inpakken ontdek ik dat een flesje shampoo in mijn toiletzak kapot is gegaan, alles zit lekker ondergesmeerd. Het goede nieuws is dat het heerlijk ruikt. Het slechte nieuws dat het mijn ochtendritueel enorm vertraagd. Na dit gepruts, schuiven we om 7:40 aan het ontbijt: appelpannekoek, chocopannekoek en gurung brood met jam. Het smaakt goed en tijdens het smikkelen zien we door het raam al groepen en dragers met ‘groentewinkels’ op hun rug gepakt, langs het raam van de lodge voorbijkomen. Ze lopen van Chomrong naar Deurali. Wij gaan in tegengestelde richting eerst terug naar Chomrong. Vandaar uit gaan we een voor ons nieuwe route lopen, omlaag naar Jinhu. Ik heb vandaag mijn bergschoenen verruild voor mijn Teva’s en bedek mijn teen met gaasjes en tape. Het vel is op een aantal plaatsen losgescheurd en de wond geeft veel vocht. Het wordt een elegant wit ‘voorsokje’ dat uit mijn rechter Teva steekt. Maar een infectie willen we ook niet. Ik merk al snel dat het lopen met een ‘vrije teen’ me beter afgaat. Onder een vriendelijk familiegewuif, lopen we Sinuwa uit. Mijn tempo ligt hoger dan gisteren en ik ben daar alleen al best wel happy mee. Het is nog steeds niet duidelijk hoe alles zal aflopen, maar dit is letterlijk een stap in de goede richting.

Het afdalen naar Chomrong gaat goed en de ochtendzon doet de stenen treden van de lange rotstrappen glinsteren als water. Beneden bij de rivier houden we even pauze om ons voor te bereiden op de klim omhoog, want die ligt in de brandende zon. Hans stopt zijn afgeritste broekspijpen weer eens in zijn sokken, tot grote hilariteit bij Tashi en Som. Kennnelijk zagen zij het nu voor het eerst. Onder wegstervend gelach pakken we allemaal een eigen tempo op en stijgen naar de ons bekende Lucky Lodge voor een theepauze. Op de lange trap omhoog wordt ik omringd, gepasseerd en besproken door schoolgaande kinderen. Allemaal netjes in kostuum, de meisjes het haar in vlechten of een staart en netjes afgemaakt met platte, rode strikken. Ze zijn vrolijk en verlegen beleefd. Als ik uiteindelijk aankom bij onze Lucky Lodge, zie ik Hans nergens. Of toch...? Hihi, hij is in een ritmische trance doorgelopen en nu een stuk boven mij op de trap. Lachend roep ik hem terug. Hij denkt aanvankelijk dat er een foto moet komen, maar realiseert zich dan dat hij te ver is doorgelopen en komt vertwijfeld over zijn actie, teruggebanjerd over de trap. Hij komt tegelijk het terras op met Som, die van beneden komt, en we worden hartelijk ontvangen door het echtpaar dat de lodge beheert. Ik herken ze meteen weer. Nima en de andere dragers hebben afgelopen nacht hier geslapen en zijn vanochtend heel vroeg, om 6:00 uur vertrokken.

Onder het genot van een kop thee en de zon, kijken we precies op het schoolplein, 100 meter schuin onder ons. Om 10:00 uur precies gaat de gong en volgt er een gezamenlijke bewegingsles op tromgeroffel om de schooldag te beginnen. Netjes in rijen zien we de kinderen gelijktijdig hun oefeningen doen, het ziet eruit als een dagelijks ingesleten ritueel. Het herinnert me aan het begin van de Japanse schooldag, die ik meerdere malen heb mogen meemaken toen ik in 1995 stage liep in Toda, Tokyo. Na 10 minuten zien we Tashi langs het schoolplein ook het terras van de Lucky Lodge naderen...hij heeft de trap weer bedwongen en kan zijn t-shirt uitwringen. Hans en ik neuzen na de thee even in de lokale Tibetaanse souvenirshop en we kijken naar een staaltje knikkeren van Ram, het zoontje van het lodge-echtpaar. Tashi daagt hem uit en schiet de knikker die in de vingers van de linkerhand verstopt zit, met zijn wijsvinger van de rechterhand veel harder weg dan Ram durft te dromen. Weer een kierend Nepalees kind dat blij is met weinig en de rest van de dag enthousiast door zal knikkeren.... Wij zetten koers op Jinhu en ik krijg al zin in de hot springs, want ik zweet me vandaag een ongeluk. We beginnen de steile afdaling en nemen definitief afscheid van Chomrong.

Tashi snelt vooruit, het is prettiger om met een zware draaglast een vlot tempo te nemen en ik vermoed dat hij wil compenseren voor de achterstand die hij op de trappen omhoog vanochtend had opgelopen. Hij glijdt over het pad naar beneden. Ik laat Hans ook langsgaan om zijn grote passen in volle vrijheid te kunnen zetten. Som blijft beleefd achter mij plakken en ik blijft goed opletten want ik wil mijn teen niet stoten op dit veel robustere pad dan de gelikte trappen van Chomrong. Het gaat goed en tegen 12 uur zijn we weer verenigd in Jinhu. Het zag er van bovenaf al gezellig uit: bloemen, parasolletjes, veel kleuren. We ploffen neer in Jinhu Guesthouse. Op het dakterras hebben we een schitterend uitzicht over de hele vallei. We bestellen onze lunch en als we wachten, besluiten we het vochtige en vieze verband van mijn voet te halen, zodat zijn teen een keer kan drogen in de zon en buitenlucht. Tot mijn grote verbazing zie ik een erg rood, vochtig en bloederige teentop. Als we wat beter kijken, zien we dat de losgeweekte buitenkant inclusief de nagel half van de teen zijn gescheurd. Op zich is dit wat er moest gebeuren, maar vanaf nu wordt het dus echt serieus uitkijken voor infectiegevaar. Dus ik duw de oude buitenkant er als een beschermhoesje (vinger- of eigenlijk beter ‘teen’hoedje) zo goed mogelijk terug overheen. De buitenlucht mag vanaf nu zijn werk doen.

De lunch laat behoorlijk op zich wachten, maar daaraan zijn wij in Nepal inmiddels al aan gewend geraakt. Bedenk maar gewoon dat het eten vers en met liefde wordt klaargemaakt. Ik besluit alvast wat kleren te gaan wassen, zodat ze kunnen drogen in de zon. Maar, ik raak op onze kamer het hangslot van de kamerdeur kwijt. En na een kwartier wezenloos zoeken, begin ik aan mezelf te twijfelen. Zonder hangslot laat ik de kamer me al onze spullen geen minuut alleen, dus ik moet het vinden. Som en Tashi (ze zijn altijd in de buurt, stel dat je ze nodig hebt..... toch handig) zien me zoeken en vragen wat er aan de hand is. Na mijn uitleg zoeken ze schaamteloos mee tussen al onze spullen. En daar hoort ook de stapel vuile was bij, inclusief onderbroeken, die ik net apart had gelegd. Tashi vindt het hangslot vrij snel, het ligt samen met het fototoestel in de Beverzak à la toilettas van Hans. Omdat er veel ramen in deze kamer zitten, had ik besloten het fototoestel uit het zicht te leggen. In de Beverzak dus en het hangslot was geniepig meegevallen. Vrolijkheid bij de Nepalezen, truttigheid bij mij. En nu moest het wassen ook uitgesteld, want de lunch was inmiddels wel klaar natuurlijk. We eten soep, Hans heeft patat en ik mixed momo’s. De kok verontschuldigt zich nog aan drie Fransen die langer zaten te wachten en al een keer ongeduldig naar hun eten hadden geïnformeerd. Normaal, in het hoogseizoen, als er veel trekkers en dragers langs komen durft de keuken wel een voorschot te nemen op alle bestellingen en de hoeveelheid Dal Bat. Nu is het toerisme mager, dus alles wordt op bestelling gemaakt. Helder verhaal.

Na de lunch doen we alsnog de was en hangen het op de plaatselijke waslijn in de zon. We pakken het topvak van Hans’ rugzak in voor ons tripje naar de hot springs, beneden bij de rivier. Er gaan in ieder geval 2 plastic zakjes en tape mee om mijn voet in te pakken, het fototoestel, een droge onderbroek en twee reishanddoekjes. Tashi gaat uiteraard mee om ons de weg te wijzen die overal met houten wegwijzers staat aangegeven. We dalen 15 minuten af door de jungle naar de rivier en komen uit bij drie mooie hotsprings, die naast een ruisende rivier liggen. In eentje zitten de 3 fransen, wij pakken de middelste die direct onder de bron ligt. Als mijn voet is ingeplastiekt, gaan we het heerlijke warme water in. Het is precies goed van temperatuur. Tashi maakt meteen foto’s van ons en omdat we graag wat langer willen badderen, zegt Hans dat Tashi zich niet verplicht moet voelen er de hele tijd bij te blijven. Want meebadderen doet hij niet tijdens het werk; je wordt er loom, lui van en licht in je hoofd. Tashi knikt opgelucht, steekt een sigaretje op, kletst nog wat met een andere Nepalees en vertrekt geruisloos. Wij genieten van het geluier en de geur van de natuur op deze plek. We liggen in heerlijk, lichaamstemperatuur-water en we kijken naar een kolkende massa ijswater dat hard langskomt, afkomstig van de gletsjers boven. Na een tijdje komt er een Brits echtpaar in onze hotspring bij en we besluiten langzaam op te stappen uit deze oase. Hans gaat eerst, helpt me uit de hotspring en gaat dan volleidg onverwacht en onbedoeld op mijn rechtervoet staan. Het duurt even voordat ik het doorheb, maar schreeuw de stilte van deze mooie plek in 1 seconde weg. Alle ogen van de hotsprings en de jungle zijn nu vermoedelijk op mij gericht. Shit. Hans is zorgzaam en ook erg geschrokken, hij laat me zitten op een steen. Na een minuutje gaat het weer, we lachen om elkaars dommigheid en willen hier nu wel snel weg. Er staat een soort bouwvallig huisje van tegen elkaar gebonden golfplaten, daarin kunnen we ons afdrogen en omkleden. We stoppen nog 50 Rupies in een donatiebox van een plaatselijke Nepalees die zijn dagen bij de hotsprings doorbrengt. Hij lacht dankbaar. Langzaam lopen we terug omhoog, heerlijk gescrubd en gewassen tot achter de oren, maar inderdaad wel loom en licht in het hoofd.

Terug bij de lodge besluiten we nog even door te baden in dit weelderige gevoel en we bestellen Pringles en prik. Na 10 minuten komt Som met zijn gebruikelijke middagthee en koekjes aanzetten. Hoeveel weelde kun je voelen?

Ik kijk weer naar mijn teen; Nu hangt alles er echt onder. Dus frut ik het maar weer terug en plak het om het op z’n plek te houden toch maar weer vast met een gaasje en tape. Met warmere kleren aan gaan we om 17:00 uur in de dining room zitten. De keuken blijkt gewoon altijd langzaam, want iedereen moet langer wachten dan dat net vol te houden is. Als wij onze soepies, macaroni & pizza op hebben, valt Tashi uitgehongerd aan onze tafel. Hij vloekt op de luie mensen in de keuken. Even later komen ze hem nog tot 2 x toe halen, kennelijk is bekend dat hij een goede kok is. We begrijpen het allemaal pas echt, als even later een verjaardagstaart wordt binnengebracht voor Mickey, een Israelische puber die met zijn vader op reis is en vandaag 18 is geworden. Tashi is ’s middags al gecharterd om een verjaarsdagscake te maken, want de huidige keukenstaf had geen idee hoe dit aan te pakken. Het is een heerlijke chocoladecake geworden, met eiwitgeklopte creme (een uurtje klopwerk) en jamletters. Dus als Mickey iedereen een stukje taart aanbiedt, zeggen we geen nee. Want alles wat Tashi maakt is verrukkelijk. Ook Tashi zelf pakt gretig een stukje van zijn eigen baksel aan, maar vooral omdat hij honger heeft en de keuken verwijt dat ze niet eens Dal Bat op tijd kunnen voorschotelen. Hij loopt nog een paar keer vermanend naar de keuken op en neer en krijgt eindelijk om half 9 zijn avondeten. Op aanraden van Som bestellen we het ontbijt maar om 7:00 uur, in de hoop dat we het om 8:00 uur geserveerd krijgen. Het teentje laten we vanavond maar even zo en we zoeken ons slaapkamertje op. Ik hang de was die nog niet droog is aan de bamboestok die ik voor de gelegenheid horizontaal in het rooster van het raam heb gestoken. Morgen steken we over naar de andere kant van de vallei, kunnen we het daar eens van dichtbij bekijken.