16 november, 2006; Jinhu / Bherikharkka

Dit is een beschrijving van de vijftiende dag van onze klimexpeditie in het Annapurna / Sanctuary gebied, zoals aangekondigd in onze samenvattende post op 20 november. De laatst beschreven dag komt steeds boven aan te staan. Als je het hele verhaal van begin tot eind wil lezen, moet je dus bij de post van 2 november beginnen.

Om half zes vanochtend roept mijn volle blaas me weer wakker voor de dag. De volgende gewaarwording is een heftig kloppende en pijnlijke voet. Maar goed, er moet eerst geplast worden. Daarna val ik niet meer in slaap, onzeker over het feit of ik me zorgen moet maken over mijn teen. Ruim na half zeven kust Hans me wakker, kennelijk ben ik toch nog ingedommeld. Tijdens het aankleden probeer ik mijn voet een beetje uit, het is niet beter en ook niet slechter. Om 7:00 zitten we volgens het strategisch plan van Som aan de ontbijttafel. Ik doe mijn lenzen in en verbind mijn voet met een vers gaasje en tape. Geheel tegen de verwachting in, komt het ontbijt best snel. We genieten van het vers gebakken gurung brood en de pannekoek. We vragen nog een extra potje koffie want een ‘small pot’ is hier niet eens hetzelfde als 2 kopjes koffie bij elkaar. Het blijft een eigenaardige keuken.

Om 8:00 uur vertrekken we naar beneden, naar New Bridge. Het gaat vanaf het begin af aan K. Ik baal omdat we nu vandaag een voor ons nieuwe route lopen, anders dan op de heenweg. En ik ben vooral gedwongen om naar beneden te kijken en niet van de onbekende omgeving en uitzichten te genieten. Opstandig besluit ik dat mijn teen niet het plezier en het hier zijn mag vergallen. En als Joosen iets in haar kop heeft... We passeren een boerderijtje in de zon waar een vrouw op het land bewust gilt en lokale dragers stenen gooien richting bomen lager op het land. Er blijkt een wilde aap te zitten, voor ons een leuke attractie, voor hen een voedselrover. Dit zet mijn humeur om naar een zonnigere stand.

New Bridge is een bloemige plaats met uitzicht door het dal op de Annapurna II. Voor de stijgers onder de trekkers nog een fotomoment, de dalers kunnen dit plaatje inmiddels dromen. We drinken een kopje thee op het eerste terras, vlak boven een klein moestuintje waar een oud Nepalees vrouwtje rode pepers te drogen legt. Even later pikken we Tashi op, dit op het onderste terras op ons stond te wachten, en lopen naar de hangbrug over de ruige Modi Khola. Die moet tijdens de Monsoon dus nog veel ruiger zijn! De hangbrug is best wel wiebelig, maar een mooie oversteek. Aan de andere kant lopen we redelijk vlak, soms vals plat een jungle-achtige omgeving in met veel meer water dan aan de andere kant van de vallei. We horen veel krekels en zien mooie natuur met veel stevig grote, groene bladeren. Ook de bloemenpracht is in november nog steeds fris en fleurig. Deze omgeving verandert met het stijgen langzaam in een overzicht van rijstveldjes, bananenbomen, kuddes geiten en tegemoetkomende buffels. Alles glinstert in de zon en ik volg de sprinkhaan die mijn pad kruist met mijn ogen de rijstvelden op.

Om 11:00 uur komen we met het pad nu tussen lage muurtjes aan in Langdrung. Het is een groot dorp en via trappen lopen we door naar het bovenste deel: daar staat Tashi op ons te wachten bij de Hungry Eyes Lodge. OP een terras overgoten met bloemen en zon, stelt Som voor rustig te pauzeren en lunchen. We nemen eerst een cola voor de verkoeling en bestellen daarna onze lunch: pompoensoep, uiensoep en groentecurry met rijst. Terwijl we wachten op het eten, komt de dochter van de lodge-eigenaar op het trapje naast ons tafeltje zitten. Met een reden, ze wil haar rugzakje vol Tibetaanse ‘handicrafts’ laten zien. Met een ijzersterke tactiek stalt ze alles één voor één op een dekentje naast mijn stoel uit, gaat even weg en komt dan weer terug om een paar specifieke sieraden aan te prijzen. We kopen ze liever hier dan in Kathmandu of Pokhara, want hier hebben de mensen het harder nodig dan in de stad. En ik zie er voor het eerst een ketting bij die me aanspreekt, in donker paarse steentjes. Ik vraag naar de prijs en dat blijkt 1100 rupies te zijn inclusief de bijbehorende armband. Dat vind ik dan wel weer meer dan verwacht. Ik voel me op het terras met Som aan tafel niet comfortabel om enorm te gaan afdingen, dus we komen uit op 800 rupies. In de tussentijd is Tashi een koude douche gaan nemen en zijn kleren aan het wassen. Die worden uitgestald op de zonwarme stenen van het terras. De lunch komt en die is echt heerlijk. We eten rustig en ik bewonder de wolken in de vallei die naar boven uitbouwen en dan als wimpels de bergkammen overwaaien. We kijken wat, we drinken wat en zo zitten we twee uur op dit terras. Om een uurtje of één stappen we op, we gaan naar het kleine plaatsje Bherikharkka.

Als we Langdrung bijna uit zijn, komt er een fancy geklede Nepalees op ons af en ik hoor Hans verzuchten; ‘Nee hè, daar heb je ze weer’. Hij heeft de rode vlag van de Maoisten al wel zien hangen. Ik zeg meteen dat we al betaald hebben en loop stug door. De Maoist vraagt naar het bewijs en Hans roept, naar achter wijzend, dat het ergens in de bagage zit. Ook hij loopt door. Som bevestigd ons verhaal en het bonnetje hoeft niet uit de bagage getoverd. Zonder verdere slag of stoot laat de Maoist ons gaan. Is erin moeilijker dan eruit? We zijn in ieder geval opgelucht dat we het bonnetje niet hoeven te laten zien want we hebben minder dagen betaald dan dat we in de vallei zijn geweest. Eindelijk is het wel een keer gelukt om ze zonder betaling te passeren. Misschien omdat ze nu ver zijn met de onderhandelingen om deel te nemen aan de nieuwe regering?

Het pad dat Langdrung uitloopt, blijft op ongeveer dezelfde hoogte en volgt de golven van de vallei. Een hond die ik toesprak in het dorp, sjokt nu al een hele tijd met ons mee. De huizen liggen achter ons en we lopen nu via een stuk met rijstvelden weer de groene jungle in. Hier nemen we afscheid van de blonde hond. Na een tijd lopen door deze groene pracht, stoppen we bij een dragersrustplaats voor een korte ‘Tashi-break’ zoals Som dat altijd zegt. Er komen plots twee buffels in galop voorbij, in de richting van Langdrung. Som legt uit dat ze zeker een eigenaar hebben, maar gewoon los in het junglewoud rondlopen. Tashi haalt ondertussen onder uit zijn draagmand een zakje sinaasappelpoeder dat we oplossen in ieders waterfles. Het smaakt heerlijk, het is een koude versie van de ‘tang’ die we kennen uit het Ama Dablam Basiskamp. We kletsen wat, Tashi rookt zijn sigaretje op en we beginnen aan het laatste stuk. We lopen langs een idyllisch watervalletje. We steken het kabbelende water via losse stenen over en via een trapje en een bocht staan we ineens tussen de twee huizen van Bherikharkka. Links van het stenen pad een lang gebouw dat gebruikt wordt als lodge, met een winkeltje onderin. Rechts een ‘terras’ met houten banken en daarnaast een klein, open huisje met één grote ruimte dat dienst doet als keuken en woonkamer. Hier woont het jonge echtpaar, dat alles hier beheert. We kijken zo op de rekken met potten en pannen, er hangt van alles aan het plafond en op het houtvuur staat een grote ketel te pruttelen. Het is een fantastisch boerderijtje met kalfjes, geitjes, loslopende kippen, een hond (Black) en twee poezen waarvan de brutaalste Michael heet. De dieren lopen ook regelmatig vrolijk deze woonkeuken binnen om een graantje mee te pikken. Genietend van een kop thee, ontdek ik op twee plekken oude boomstronken die dienst doen als bijenkorf. De bijen vliegen in en uit. En zo hebben ze hier hun eigen verse honing om de thee mee aan te zoeten. Om de gebouwtjes heen ligt een mooie moestuin. Ik voel me meteen thuis en maak foto’s voor pa en ma.

Aan het eind van de middag vraag ik wat warm water om mijn voeten te wassen. Het vel van de top is nu bijna helemaal afgescheurd, dus ik moet voorzichtig zijn dat het er niet afkomt want met deze extra laag is het makkelijker infectie te voorkomen. Ik pak alles weer zorgvuldig in, terwijl er één van de twee geitjes nieuwsgierig komt koekeloeren. Ze is losgelaten en nu zie ik pas dat ze kreupel is aan 1 voorpootje. Ze ‘loopt’ op haar knietje. Samen strompelen we terug naar de keuken. Daar is Tashi met de vrouw des huizes bezig om de net geslachte en geplukte kip om te toveren in verse kippensoep en chicken-curry. Tashi had de kip al uitgezocht op weg naar Bherikharkka. Een drager met een kooi vol kippen op de rug passeerde ons en na wat gemompel van Som en Tashi, werden er meteen zaken gedaan. De zon is weggezakt en het Bherikharkka wordt kil en snel donker. Met een glaasje huisgestookte raksi (alcoholisch graanbrouwsel) en pindakoeken worden we uitgenodigd in de donkere keuken. Naast het houtvuur zit een Indiër op de grond die vandaag met zijn handelswaar aan is komen lopen. Hij valt weg in het interieur en de donkere atmosfeer. Als we even later van onze verse kippensoep smullen, blaft Black. De ouders van onze gastheer komen door de donkere schemer aanlopen en hebben een voorraadje alcoholflesjes voor de verkoop meegebracht. Ze doen meteen mee in het rimte van Bherikharkka. De zoon is druk bezig om met een speciale lokroep de kudde buffels en geiten binnen te halen. Die er dus ook nog zijn... Het duurt en duurt maar en terwijl ik denk dat het mis is, blijft hij reuzekalm. En natuurlijk heeft hij gelijk, na een half uur komen de buffels aanlopen en brengt hij een kudde geiten thuis.

We eten vanavond gezellig met de pot mee en Som en Tashi en wij krijgen gelijkertijd de rijst, groentecurry, linzensaus en heerlijke kip. Afgeblust met raksi, dat eigenlijk vooral smaakt naar water, maar dan wel gezuiverd met een scheutje alcohol! Weer eens wat anders dan thee. Vader zit in kleermakerszit prominent aan het hoofd van de kleine tafel, moeder helpt de schoondochter bij het houtvuur. Maar volgens mij is ze daar vooral bezig om lekkernijen voor haar man te regelen. En als alle bloemen buiten ook water hebben gehad, schuift zoonlief eindelijk aan in de keuken. Ik vind het echt Bheri-gezellig en ben blij dat we onderdeel mogen zijn van dit huiselijke tafereel. Ze proberen ons echt bij het gesprek te betrekken en wij doen ons best er wat Nepalese woordenkennis tegenaan te gooien. Om 20:00 uur komt van nature een einde aan deze avond, want iedereen is moe. Het lukt me ook niet meer om mijn ogen in deze donkere ruimte open te houden. We zijn inmiddels helemaal gewend aan het leefritme; opstaan met de zon en naar bed als hij onder is. Na een sanitaire stop in het WC-huisje in de moestuin, stommelen we het houten trapje op naar de kamertjes. We kijken door gaten in de planken in de slaapkamer van Som en Tashi naast ons. Maar als de hoofdlampjes uit zijn, is het toch pikkedonker. Morgenochtend weer om half 8 ontbijt en daarna een korte route naar Thulakharkka; dit betekent een grote weide voor alle dieren samen. Bherikharkka betekent een kleine beestenstal, weinig plaats. Nu zijn we omringd door junglebos, benieuwd wat Thula ons morgen te bieden heeft....