Chitwan, Kathmandu

Na een weekje chillen in de jungle van Chitwan zijn we sinds vrijdag weer terug in Kathmandu. Nog steeds is het hier zeer goed uit te houden: elke dag blauwe lucht en een graadje of 20-22. We verlangen nog niet zo heel erg naar de regen in Nederland (al geloof ik dat het met de winter nog wel meevalt). In het zuiden van Nepal, bij het National Park Chitwan, zijn we vier dagen geweest. We zaten in een huisje (cottage) vlak bij de rivier die het begin van het reservaat markeert. Regelmatig hoorden we verhalen over neushoorns en olifanten die de rivier overstaken op zoek naar eten. Gelukkig zijn ze niet bij onze lodge langs geweest. Wat we wel in de rivier hebben gezien zijn vooral veel olifanten. Elke ochtend om elf uur werden een aantal olifanten uitgebreid geschrobd in het water. Daarbij ging het er bepaald niet zachtzinnig aan toe. Als borstel werd een kei uit het water gebruikt, maar de olifanten genoten er erg van (een olifantenhuid hè). Wij zaten ondertussen rustig aan de koffie op het terras, af en toe nat gespetterd door het water van een overenthousiaste olifant. De olifanten die lekker gingen badderen hadden er over het algemeen al een werkdag op zitten. Zowel 's ochtends als 's middags werden er een aantal toeristen opgezet (maximaal vier) voor een junglesafari. Dit hebben wij natuurlijk ook gedaan. Alhoewel een olifant niet echt comfortabel 'rijdt', was het een erg leuke belevenis. Onze olifant ging ook echt dwars door de jungle, op zoek naar wilde beesten. We zagen neushoorns, herten, krokodillen en veel vogels. Naast deze olifantensafari hebben we nog gefietst (en zo meer van het 'echte' Nepal gezien) en een nachtje doorgebracht in een uitkijktoren midden in het Nationaal park. Daarbij zijn we nog op tien meter van een tijger geweest. Toen we een stukje bij de toren vandaan liepen, hoorden we een gegrom en daarna geplons. Eén van onze twee gidsen maakte de andere gids duidelijk dat hij en Isabel snel terug moesten gaan, en zij en haar gids klommen in een boom. Hij ging op onderzoek uit, ik moest op mijn plaats blijven staan. Na een aantal minuten kwam hij heelhuids en onverrichter zake terug; de tijger was waarschijnlijk door het hoge gras weggeslopen. Het geluid kon van een tijger of neushoorn zijn, maar de gids was zeker dat het de tijger was. Als het een neushoorn was geweest, had het gras duidelijk moeten bewegen. Tja.... Inmiddels zijn we al weer vier dagen in Kathmandu. We hebben er dit keer voor gekozen om niet in het toeristencentrum Thamel te zitten, maar een beetje buiten de drukte bij Swayumbanath, een van de grote boeddhistische heiligdommen in Nepal. Deze tempel wordt ook wel Monkey Temple genoemd, omdat er veel apen verblijven. Hier hebben we meteen een ochtend ons nieuwe fototoestel uitgeprobeerd, dat we gisteren hebben gekocht ter vervanging van degene die in Pokhara gestolen was. In Nepal zijn deze dingen aanzienlijk goedkoper dan in Nederland. Onze nieuwe camera kan aanmerkelijk meer dan onze vorige camera's (we hebben voor het eerst een spiegelreflex gekocht), zodat we hopen dat dit ook mooiere plaatjes oplevert. Morgen gaan we Kathmandu voorlopig even verlaten. We gaan naar een yogacentrum, 10 km buiten Kathmandu, voor een cursus Hatha yoga. Tot nu toe heeft dit mij nooit iets geleken, maar met name de yogaleraar van Isabel in Pokhara (en Isabel zelf natuurlijk ook) heeft me duidelijk gemaakt dat dit helemaal niet zo zweverig hoeft te zijn als vaak gedacht, maar gewoon intensief met lichaam en geest bezig zijn. Toen ik een boekje bekeek met asana's(oefeningen) zag ik ook dat veel van deze 'postures' lijken op de rekoefeningen bij hardlopen. Ik ben benieuwd...