Kathmandu Valley wordt Kathmandu wordt naar huis....
Het aftellen is nu echt begonnen, nog twee nachtjes slapen en dan pakt Hansabel het vliegtuig terug naar huis! Maar zoals beloofd geven we nog een sfeerbeeld van onze rondreis door de Kathmandu Valley.
Op dinsdag de 12de verlieten we Kathmandu 's ochtends in een lokale bus vol Nepalezen naar Dhulikel. In dit kleine plaatsje, dat iets hoger ligt als Kathmandu, is er prachtig uitzicht op de Himalaya. In het authentieke dorpje zelf zijn er allerlei tempeltjes te vinden en je kunt er mooie dagwandelingen maken. Het reizen met de bus is een hele belevenis. Motto: zolang de bus nog rijdt, kunnen er altijd mensen bij... Gelukkig was Dhulikel het eindstation,want hoe we anders met onze grote rugzakken door de mensenmassa het deurtje voorin hadden moeten bereiken??
In Dhulikel werden we opgehaald door een mannetje van het Mountain Snow View Resort. Toen we in ons hotel in Thamel vertelden dat we naar Dhulikel gingen, bleek dat de eigenaar tot een jaar geleden in dit resort had gewerkt. En wij hadden nog geen slaapplaats op het oog, dus werd er meteen gebeld voor de beste kamer met korting. We beginnen aardig te begrijpen hoe het hier werkt in Nepal. En we waren meer dan welkom, want toeristen in Dhulikel zijn schaars. Vooral nu het hoogseizoen is afgelopen. Het resort is een schrijnend voorbeeld van vergane glorie; geen stromend water meer, geen electriciteit en de eigen terreinwagen was ingeleverd. Aangezien het wel vier kilometer lopen is vanuit Dhulikel, gingen we met een andere lokale bus naar het resort... Alleen zat die bus al helemaal vol: Hansabel moest het dak op! Aangezien ik dat 
altijd al een keer heb willen meemaken sinds ik in Nepal ben, zaten we in een mum van tijd bovenop. Lekker in de wind en de benen gestrekt (dat is in de bus geen optie). s' Middags hebben we rustig met de camera door Dhulikel gewandeld en Hans heeft zich, onder grote belangstelling, voor 20 cent (!) laten scheren. We hebben het afdingen maar laten zitten.
De volgende ochtend hadden we, over een grote kom vol wolken, een mistig uitzicht op de bergen. Bij het kleine straalkacheltje aten we ons ontbijt in de kamer met glazen wand en vertrokken daarna weer met een lokale bus naar Dhulikel voor een wandeling naar een stupa en klooster op een heuvel: Namobuddha. Een prachtige wandeling door bos en langs lieve Nepalese huisjes. Soms met op de achtergrond uitzicht op de lichtgevende bergtoppen van de Himalaya. Namobuddha was een mooie, stille plek. 
We hebben met een kop thee van de rust genoten en zijn daarna heuvelafwaarts naar Panauti gelopen. Een verkeersvrij dorpje, met naar men aanneemt de oudste tempel van Nepal (na een aardbeving met hulp van Frankrijk weer gerestaureerd). Een prachtig plaatje! Met mooie tempels en verrassende kleine straatjes vol lieve 'huisbeestjes'. In Panauti hebben we de bus terug naar Dhulikel genomen, weer lekker proppen geblazen.
Op donderdag zijn we van Dhulikel naar Bhaktapur gereisd, een stadje dat ooit het centrum van Nepal was en bekend staat om zijn fijne 'handicraft', de yoghurt en handgeschept papier. De bus die we voor het resort op straat aanhielden zat al helemaal vol, dus met rugzak en al zijn we weer op het dak gaan zitten. Helemaal ingepakt deze keer, want 's ochtends in de mist is het wel killetjes met de wind. In Bhaktapur waren we meteen helemaal weg van het (ook verkeersvrije) centrum met prachtige tempels (de grootste in Nepal, pagoda van 5 verdiepingen) en de sfeer op straat. Hier hebben we twee dagen heerlijk rondgezworven.
Op vrijdag zijn we met de taxi teruggereisd naar Kathmandu, terug naar het Mustang Holiday Inn Hotel aan de rand van Thamel. Daar verblijven we nu nog. De mensen achter de balie zien ons alleen maar in en uit lopen, want we zijn continu op touw: souvenirtjes, viegtickets regelen, eten, cargo regelen, een dagje op pad met Som in Bodnath. Maar wel in een heerlijk rustig tempo zodat we ook nog kunnen genieten van de sfeer, de mensen en het leven in Kathmandu.
Dit is dan ook de laatste post vanuit Nepal. We gaan lekker genieten van de laatste uren hier en de eerste uren thuis. Geen beloftes over wanneer er op hansabel.nl terugblikken en fotogallerijen verschijnen. Eerst maar eens afwachten hoe het acclimatiseren in dat kleine, koude kikkerland voor hansabel uitpakt.
Op dinsdag de 12de verlieten we Kathmandu 's ochtends in een lokale bus vol Nepalezen naar Dhulikel. In dit kleine plaatsje, dat iets hoger ligt als Kathmandu, is er prachtig uitzicht op de Himalaya. In het authentieke dorpje zelf zijn er allerlei tempeltjes te vinden en je kunt er mooie dagwandelingen maken. Het reizen met de bus is een hele belevenis. Motto: zolang de bus nog rijdt, kunnen er altijd mensen bij... Gelukkig was Dhulikel het eindstation,want hoe we anders met onze grote rugzakken door de mensenmassa het deurtje voorin hadden moeten bereiken??
In Dhulikel werden we opgehaald door een mannetje van het Mountain Snow View Resort. Toen we in ons hotel in Thamel vertelden dat we naar Dhulikel gingen, bleek dat de eigenaar tot een jaar geleden in dit resort had gewerkt. En wij hadden nog geen slaapplaats op het oog, dus werd er meteen gebeld voor de beste kamer met korting. We beginnen aardig te begrijpen hoe het hier werkt in Nepal. En we waren meer dan welkom, want toeristen in Dhulikel zijn schaars. Vooral nu het hoogseizoen is afgelopen. Het resort is een schrijnend voorbeeld van vergane glorie; geen stromend water meer, geen electriciteit en de eigen terreinwagen was ingeleverd. Aangezien het wel vier kilometer lopen is vanuit Dhulikel, gingen we met een andere lokale bus naar het resort... Alleen zat die bus al helemaal vol: Hansabel moest het dak op! Aangezien ik dat 
altijd al een keer heb willen meemaken sinds ik in Nepal ben, zaten we in een mum van tijd bovenop. Lekker in de wind en de benen gestrekt (dat is in de bus geen optie). s' Middags hebben we rustig met de camera door Dhulikel gewandeld en Hans heeft zich, onder grote belangstelling, voor 20 cent (!) laten scheren. We hebben het afdingen maar laten zitten.
De volgende ochtend hadden we, over een grote kom vol wolken, een mistig uitzicht op de bergen. Bij het kleine straalkacheltje aten we ons ontbijt in de kamer met glazen wand en vertrokken daarna weer met een lokale bus naar Dhulikel voor een wandeling naar een stupa en klooster op een heuvel: Namobuddha. Een prachtige wandeling door bos en langs lieve Nepalese huisjes. Soms met op de achtergrond uitzicht op de lichtgevende bergtoppen van de Himalaya. Namobuddha was een mooie, stille plek. 
We hebben met een kop thee van de rust genoten en zijn daarna heuvelafwaarts naar Panauti gelopen. Een verkeersvrij dorpje, met naar men aanneemt de oudste tempel van Nepal (na een aardbeving met hulp van Frankrijk weer gerestaureerd). Een prachtig plaatje! Met mooie tempels en verrassende kleine straatjes vol lieve 'huisbeestjes'. In Panauti hebben we de bus terug naar Dhulikel genomen, weer lekker proppen geblazen.
Op donderdag zijn we van Dhulikel naar Bhaktapur gereisd, een stadje dat ooit het centrum van Nepal was en bekend staat om zijn fijne 'handicraft', de yoghurt en handgeschept papier. De bus die we voor het resort op straat aanhielden zat al helemaal vol, dus met rugzak en al zijn we weer op het dak gaan zitten. Helemaal ingepakt deze keer, want 's ochtends in de mist is het wel killetjes met de wind. In Bhaktapur waren we meteen helemaal weg van het (ook verkeersvrije) centrum met prachtige tempels (de grootste in Nepal, pagoda van 5 verdiepingen) en de sfeer op straat. Hier hebben we twee dagen heerlijk rondgezworven.
Op vrijdag zijn we met de taxi teruggereisd naar Kathmandu, terug naar het Mustang Holiday Inn Hotel aan de rand van Thamel. Daar verblijven we nu nog. De mensen achter de balie zien ons alleen maar in en uit lopen, want we zijn continu op touw: souvenirtjes, viegtickets regelen, eten, cargo regelen, een dagje op pad met Som in Bodnath. Maar wel in een heerlijk rustig tempo zodat we ook nog kunnen genieten van de sfeer, de mensen en het leven in Kathmandu.
Dit is dan ook de laatste post vanuit Nepal. We gaan lekker genieten van de laatste uren hier en de eerste uren thuis. Geen beloftes over wanneer er op hansabel.nl terugblikken en fotogallerijen verschijnen. Eerst maar eens afwachten hoe het acclimatiseren in dat kleine, koude kikkerland voor hansabel uitpakt.
posted by hansabel at 16:22
0 Comments:
Een reactie plaatsen
<< Home