Aan puin...?

Vanochtend hebben Hans en ik ons aan onze eerste hardloopwedstrijd gewaagd, sinds onze terugkeer in Nederland: de Puinduin Run van onze eigen triathlonvereniging RTC. Een crossloop door de Haagse puinduinen met behoorlijk wat hoogteverschillen. We besloten beiden voor de 10 Km te gaan.

Het was droog en de wind waaide hard. Nadat ieders hartslag meteen oversloeg door het knalharde startschot, waren de puinduinen voor de ruim 200 deelnemers. Hans houdt niet zo van cross en moest alert blijven op zijn oude hamstringblessure. Hij zou het rustig aan doen. Dat betekent dat ik hem vanaf de start niet meer zou zien. Zijn basistempo ligt ver boven dat van mij en ik had ook besloten het rustig aan te doen. Ik was namelijk erg benieuwd naar de resultaten van de wisselende ondergrond en de hoogteverschillen op mijn (ex-bevroren) rechter teentjes. Tijdens trainingen de afgelopen weken heeft dit nog wel eens voor een behoorlijke kramp in mijn voorvoet gezorgd. Soms loop ik de kramp eruit, soms trekt de kramp door naar mijn kuit en is doorlopen geen optie meer. En ik ben zeer tevreden, de hele 10 Km is er geen krampje geweest. Wel heb ik nog veel moeite met hard afzetten rechts, maar dat trainen we er wel bij de komende tijd. RTC-maatjes van de organisatie en alle vrijwilligers weer bedankt. Want hardlopen in de straffe wind op de duinen is niet zo fijn, maar er in stilstaan en deelnemers aanmoedigen moet koud zijn geweest. Of zoals de zoon van Marco achteraf zei: mijn voeten zijn bevoren. Ik heb maar niet gezegd dat ik weet hoe dat voelt....