Hansabel TriZundert

Ik kan me twee jaar geleden nog goed herinneren. Met zenuwen in m'n maag opstaan, de spanning of ik al mijn spulletjes wel goed op orde had. Natuurlijk veel te vroeg bij het parc fermée, kijkend naar de zwemstart van de andere series. Voor het eerst in mijn nieuwe wetsuit zwemmen,voor het eerst wisselen. Zo was TriZundert voor mij twee jaar geleden, mijn eerste kwart triathlon. Speciaal in Zundert omdat de ouders van Isabel daar wonen en ik wist dat daar in ieder geval een triathlon was. Hoe anders twee jaar later weer TriZunderen. Zenuwen voor de start heb ik nog steeds, maar twee jaar triathlonervaring rijker. Spullen inpakken is inmiddels routine en alles netjes klaarzetten in de parc fermées is ook gesneden koek. Isabel doet tegenwoordig ook mee en het s toch leuker om met z'n tweeën naar zo'n wedstijd toe te leven. We zijn natuurlijk ook een stukje ambitieuzer dan twee jaar geleden, want in plaats van de recreantenserie starten we nu allebei in de nationale serie over de Olympische Afstand. Inmiddels zie ik nu ook dat Zundert een mooie, grote, goedgeorganiseerde wedstrijd is; verkeersvrij parcours, electronische tijdregistratie, live muziek langs het (loop-)parcours en normaal gesproken veel deelnemers. Doordat de wedstrijd vorig jaar niet is doorgegaan en de wedstrijd nu samenvalt met andere grote wedstrijden in Nederland en België is het dit jaar met 300 deelnemers minder druk. Hopen dat dit volgend jaar weer beter is. Voor mij was het geen superwedstrijd. Het zwemmen is precies wat je kan verwachten als 75 man (de vrouwen starten met z'n achten 5 minuten later) tegelijk het water in willen. Eén grote chaos. Het duurt ongeveer 500 meter voordat ik een beetje in mijn ritme kom. Na iets meer dan 24 minuten klim ik de kant van recreatieplas de Mosten weer op; dit valt toch wel een beetje tegen. Bij de voorgaande serie hadden we al gezien dat de zwemtijden langzaam waren; gemiddeld zwemmen ook de toppers ongeveer 2 minuten langzamer dan normaal. Ik heb, zoals gewoonlijk, geen flauw idee op welke plek ik in de wedstrijd lig. Na een slechte wissel (meteen door twee man ingehaald) begin ik aan het fietsonderdeel. Eerst 14 kilometer naar Zundert en daarna nog 4 rondjes van 6,7 km door het dorp. Ik kom tijdens het fietsen niet lekker in mijn ritme. Zit me te ergeren aan de stukken klinkerweg, het eten van 's ochtends komt even naar boven en ik wordt ook nog een paar keer ingehaald. Voor mijn gevoel gaat het echt heel slecht. Waarom doe ik dit überhaupt! De aanmoedigingen van de ouders van Isabel helpen gelukkig wel. Tijdens het lopen begin ik toch wel weer de lol in te zien van deze sport. Ik begin nog rustig (je weet maar nooit met die hitte!) maar geleidelijk aan kan ik versnellen. Ik weet nog een paar man in te halen. Op het eind nog een eindsprint van een paar honderd meter met een Belgische jongen. We komen precies op hetzelfde moment over de finish. Geen idee wie dit gewonnen heeft, maar het geeft wel aan dat ik op het laatst nog fris genoeg was. Uiteindelijk blijkt slechte gevoel tijdens de wedstrijd vooral mentaal. Ben uiteindelijk 14e overall geworden in 2:14:30. Dat had ik niet gedacht. Het ging minder dan in Kruiningen drie weken geleden, maar ja, je kan niet altijd pieken. Isabel is ondertussen als laatste van de acht dames uit het water gekomen. Door een flitsende wissel heeft ze al meteen de rode lantaarn overgedaan aan een Belgische dame. Tijdens het fietsen turboot Bel lekker verder (trainingsweekend-effect?). Nog een dame wordt ingehaald en ze ligt op de vierde plek bij de dames. Ze kent de straten natuurlijk ook erg goed, dus kan de bochten mooi aansnijden (denk ik dan). Ondanks haar mooie tijd bij het lopen (48 min), was het wel afzien. Met rood bebloede schoenen komt ze over de finish. Door het lopen met blote voeten bij deze warmte zijn haar voeten behoorlijk gehavend uit de strijd gekomen. De aanwezige EHBO-ers onfermen zich over haar en met beplijsterde voeten komt een blije Isabel uit de finish-zone. Met een tijd van 2:35 is ze heel mooi als vierde dame geëindigd. Na afloop hebben we nog even naar de Elite-serie gekeken. Da's toch duidelijk andere koek. We waren het er wel over eens dat stayeren toch niet echt triathlon is. Je zag die mannen onderweg rust nemen en met elkaar praten. Knallen moeten ze en niet in het kielzog van anderen naar de loopwissel rijden! TriZunderen was toch weer leuk. Hopen dat er volgend jaar meer triathleten zijn. Wij zijn er in ieder geval!