Hansabel zwemloopt in Bodegraven

Na een hardloopwedstrijd vorige week in Rotterdam, werd het nu in aanloop naar onze geplande TRIathlons in 2007 tijd voor een wedstrijd met twee onderdelen, een duathlon: de zwemloop in Bodegraven. Op zondag 4 maart vertrokken we 's ochtends vroeg in onze smurfblauwe Kangoo richting Bodegraven in de ochtendmist. Niemand op de weg. Alleen wij rare duursporters natuurlijk. Om 8:00 meldden we ons bij het wedstrijdsecretariaat en daarna moesten de spullen in de kleedkamers zorgvuldig worden klaargelegd voor een soepele wissel van het indoor zwembad naar het 10 Km parcours buiten. In mijn geval betekende dat: een handdoekje op de grond om mijn natte voeten meteen op droog te stappen. Hardloopschoenen met snelsluiters daarnaast om er meteen in te schieten. Daarboven aan een ophanghaakje een droog t-shirt met lange mouwen dat ik over mij natte tri-suit aan zou trekken. Een petje ernaast om mijn losse, natte haren tijdens het lopen in bedwang te houden. En een startnummerband met MIJN lucky number voor deze wedstrijd: 275, dat moet op je voorkant zichtbaar zijn om in de registraties te komen natuurlijk. Daarna de armen inzwaaien voor opgewarmde schouders, een laatste toiletbezoek en het badmutsje en zwembrilletje op! Om half negen precies klonk het startschot, er waren zo'n kleine 50 deelnemers. Ik lag heerlijk rustig in een baan met maar twee andere mannelijke zwemmers, die ik naar tevredenheid voor kon blijven en zelfs kon inhalen. Dat geeft een goede opkikker voor het wedstrijdverloop. Na 19:19 minuten liet ik het zwembad achter me en rende naar mijn wisselplek. Dat ging soepel op het t-shirt na....lastig hoor, een t-shirt met lange mouwen in moderne, strakke snit. Dat gaat behoorlijk stroef over natte armen. Maar goed, na zo'n anderhalve minuut rende ik het zwembad uit, de koude buitenwereld in. Ik had de eerste 200 meter even spijt dat ik in mijn korte tri-suit, dus blote benen, aan het hardlopen was geslagen. Mijn kuitspieren protesteerden. Maar al snel bleek dat het vooral de bekende overgangskramp van zwemmen naar hardlopen was en niets met de kou te maken had. Ik kreeg het ritme snel te pakken en haalde tijdens het lopen drie voorgangers in die sneller hadden gezwommen. Daarvan waren er twee dames en dat betekende dat ik van de vijfde naar de derde plek in de eindclassering opklom. Mijn eindtijd lag ruim 5 minuten sneller dan op dezelfde wedstrijd vorig jaar, namelijk 1:10:06. Dat is toch allemaal erg leuk. Nu nog harder leren zwemmen, dan kan ik volgend maar misschien wel van drie naar .... ? Hans was ook zeer tevreden. Hij werd zesde (en er deden natuurlijk weer veel meer mannen mee dan vrouwen) en eindigde ruim onder het uur in 58:02. Ook sneller, namelijk twee en halve minuut, dan vorig jaar. Het volgende project wordt weer alleen lopen, maar wel lang: de CPC op 17 maart aanstaande. Dan gaat Hansabel voor de halve marathon in haar eigen Den Haag.