Te lang

Het begon mezelf op te vallen dat ik altijd commentaar heb over de lengte van de parcoursen in de triathlon. Voor Eindhoven heb ik het parcours daarom maar nagemeten met mapmyrun: Ik geloof dat ik het rondje wel ongeveer goed ingetekend heb. Komt erop neer dat we bijna een kilometer te veel hebben gelopen. Dat komt ook meer overeen met mijn gevoel. Ondertussen zijn de uitslagen er nog steeds niet, sjappoo voor de organisatie (not!).

Isabel bij Aquabest sneller dan de rest!

Net als vorig jaar gingen we ook dit jaar weer naar de triathlon in Eindhoven. Verleden jaar viel er behoorlijk wat te klagen over het parcours (met name de zwemafstand die een paar honderd meter te lang was) maar de organisatie had beterschap beloofd, dus we durfden het wel aan. Bij de kwarttriathlon waren twee series. Wij zaten allebei in de eerste serie dus we moesten om vijf uur starten. Ik was zelf al een tijdje geblesseerd aan mijn voet (wat ik precies heb weet ik niet) en twijfelde of ik het looponderdeel wel mee zou doen. Isabel had er zin in; vorig jaar was ze derde op de achtste; dat wilde ze dit jaar op de kwart graag verbeteren!Voor Isabel eindigde de avond spectaculair; maar daar later meer over. Eerst mijn eigen wedstrijdverslag. Nadat de start een half uur was uitgesteld wegens forse onweersbuien stortten we ons om half zes in het water. In tegenstelling tot een paar weken geleden in Zundert, lag ik nu wel meteen lekker voorop in het water. Het zwemparcours was wel een beetje vreeemd; eerst over twee lijnen heen naar een ton een paar honderd meter verderop (zonder tussenmarkering) vervolgens weer een heel stuk naar de volgende ton en daarna het hele meertje over naar het startpunt. Gevolg van deze nogal lange stukken was dat het veld erg ver uiteen lag. Ik zat met een groepje van drie achter de eerste paar aan. Als zesde klom ik aan de kant (drie voor mij behoorden tot de trio's). Na een langzame wissel (op blote voeten lopen gaat mij op het moment niet echt goed af) vijf rondjes fietsen van 8,2 km over het verkeersvrije parcours. Ik zat meteen lekker in mijn ritme en had al snel twee snelle zwemmers te pakken. Daarna heb ik alleen maar achterblijvers ingehaald, en met een gemiddelde van rond de 38 was ik erg tevreden (toch weer een paar minuten sneller dan vorig jaar). Toen ik weer in het parc fermée kwam hoorde ik de speaker vertellen dat ik tweede lag. Al meteen lag, want ik kon mijn spullen niet vinden...dus als derde aan het lopen begonnen. Toch raar, al twee weken last van mijn voet, maar in zo'n wedstrijd merk je daar niets van. Het lopen ging niet superhard, maar uiteindelijk als vierde in mijn serie gefinished na vijf ronden van in totaal volgens mij meer dan 10 km. Op welke plek ik ben geëindigd in de totaalrangschikking evenals de officiële tijden is nog onbekend, maar de uitslagen zullen binnenkort wel hier komen te staan Bij de finish duwde de speaker meteen een microfoon onder mijn neus. Hoe het ging. Redelijk. Maar het fietsen en zwemmen ging toch goed, je lag tweede? Ja, maar met lopen een geblesseerd, dus wat rustiger aan gedaan. Maar je vond het toch wel leuk? Jawel. Kortom, een nietszeggend interview. Maar wat wil je ook net na de finish. Toch een goed gevoel overgehouden aan deze triathlon, nu rusten met de voet. En nu Bel. Ik had natuurlijk niets van haar wedstrijd meegekregen, maar na later bleek had ik haar op de fiets net niet ingehaald. Bij het zwemmen zat ze midden in de mensenmassa, dus daar was ze niet tevreden over. Bij het fietsen kreeg ze een beetje last van frosty (haar door frostbite ietwat gedecimeerde teen) maar haalde ze toch nog een paar dames in. Lopen ging in de haar kenmerkende stijl; armen breed, benen vrij laag en hoogfd (met petje) naar beneden. Volgens mijn ouders, die voor het eerst een triathlon van dichtbij meemaakten, zou het best wel eens zo kunnen zijn dat Isabel als eerste dame lag. De speaker had in ieder geval niets door, want toen Isabel binnenkwam werd er niets over gezegd. Ik maar even gaan vragen, en ja, ze was de eerste dame! En in de tweede serie zaten geen dames. Kortom, Isabel heeft voor het eerst in haar leven een triathlonwedstrijd gewonnen! Da's toch mooi. Bij de prijsuitreiking bleek dat de nummers twee en drie al vertrokken waren, dus stond ze in haar eentje op het podium. Foto's van hiervan en van haar beker volgen nog... En was de wedstrijd nu beter georganiseerd dan vorig jaar? Mwoah. Zichtbare tijdregistratie ontbrak (er was geen klok), het zwemmen was een beetje raar (wie stuurt nu zeventig man tegelijk over lijnen die in het water liggen) en het loopparcours was te lang en deels off-road. Maar het fietsparcours wel geheel verkeersvrij en geasfalteerd en het ging best lekker!

Triathlon Bodegraven met prive-fotograaf!

Met de OD Triathlon van Zundert nog in mijn achterhoofd [en gelukkig niet meer in de benen]stond ik vanochtend op voor de volgende wedstrijd: de Kwart van Bodegraven. Jaja...we zitten nu eenmaal midden in triathlonseizoen. Deze keer gaat er maar 1 racefiets mee, die van mij. Hans is de afgelopen week drie dagen ziek geweest en is niet fit genoeg voor deelname. Maar hij gaat wel mee als mijn persoonlijke coach en fotograaf. Toppertje toch!

We starten met zwemmen in de Reeuwijkse plassen en ik hoop dat ik mijn orientatie in het donkere water wat beter voor elkaar krijg dan vorige week in De Mosten. Ik spreek nog wat RTC-maatjes die ook meedoen. Lammert en Martine gaan voor 1/8 en Roger en Kenneth duiken en half uur later met mij het water in. Het gewoel bij de eerste honderd meter in het water valt me mee, ik heb redelijk vlot een vrije 'zwemplek' te pakken zonder dat ik benen in mijn gezicht, buik krijg of dat mijn zwembrilletje wordt weggemept [jawel, triathlon en waterpolo hebben wel wel elementen gemeenschappelijk]. De wissel van zwemmen naar fietsen gaat redelijk. In het parc fermee tref ik nog net Roger, die wegrijdt als ik mijn helm opzet. Even later ben ik ook weg. Het druppelt, maar gelukkig is er geen onweer. Dan wordt de wedstrijd namelijk zonder pardon gestaakt voor de veiligheid van alle deelnemers. Op mijn fiets heb ik mijn ritme snel te pakken, ik kan mijn tempo tussen de 34 en 38 Km. per uur houden. Op de scherpe bochten in het parcours na uiteraard. In het parc fermee in Bodegraven baal ik als een stekker omdat ik mijn loopspullen niet kan vinden. Toch jammer dat er geen genummerde plekken waren. Volgende keer bind ik gewoon een felle mascotte op het hek, zodat ik weet waar ik wezen moet. Ik verlies verdorie een halve minuut, maar begin nog redelijk fit aan het lopen. Het is wel een hele andere 'vorm van fit' dan in aparte hardloopwedstrijden. Om je benen en vooral kuiten aan het lopen te laten wennen, neem je kleinere pasjes. En je hebt er al zwemmen en fietsen opzitten, dus je loopt behoorlijk te hijgen. Allemaal factoren die in mijn hoofd dan tot de conclusie veroorzaken dat ik er 'doorheen zit' en maar behoudend moet lopen. En altijd is het hetzelfde liedje als ik over de finish komt: de looptijd valt me dan behoorlijk mee. Terwijl ik de hoop op een strakke tijd dus al hebt opgegeven. Ik loop nu aan het eind van een kwart triathlon ongeveer de tijden die ik vorig jaar op een aparte 10 Km. wedstrijd liep. Eigenlijk wil ik mezelf daarom binnenkort eens apart in een hardloopwedstrijdje testen. Dat PR op de 10 zou er dan toch aan moeten kunnen?

Voorlopig ben ik weer tevreden. Vorige week vierde op de OD in Zundert, nu vijfde op de Kwart van Bodegraven in 2:22:18. En volgende week weer een kwart in Eindhoven, Aquabest. Hopelijk is Hans dan ook weer fit, alhoewel...de foto's zijn erg mooi geworden!

Hansabel TriZundert

Ik kan me twee jaar geleden nog goed herinneren. Met zenuwen in m'n maag opstaan, de spanning of ik al mijn spulletjes wel goed op orde had. Natuurlijk veel te vroeg bij het parc fermée, kijkend naar de zwemstart van de andere series. Voor het eerst in mijn nieuwe wetsuit zwemmen,voor het eerst wisselen. Zo was TriZundert voor mij twee jaar geleden, mijn eerste kwart triathlon. Speciaal in Zundert omdat de ouders van Isabel daar wonen en ik wist dat daar in ieder geval een triathlon was. Hoe anders twee jaar later weer TriZunderen. Zenuwen voor de start heb ik nog steeds, maar twee jaar triathlonervaring rijker. Spullen inpakken is inmiddels routine en alles netjes klaarzetten in de parc fermées is ook gesneden koek. Isabel doet tegenwoordig ook mee en het s toch leuker om met z'n tweeën naar zo'n wedstijd toe te leven. We zijn natuurlijk ook een stukje ambitieuzer dan twee jaar geleden, want in plaats van de recreantenserie starten we nu allebei in de nationale serie over de Olympische Afstand. Inmiddels zie ik nu ook dat Zundert een mooie, grote, goedgeorganiseerde wedstrijd is; verkeersvrij parcours, electronische tijdregistratie, live muziek langs het (loop-)parcours en normaal gesproken veel deelnemers. Doordat de wedstrijd vorig jaar niet is doorgegaan en de wedstrijd nu samenvalt met andere grote wedstrijden in Nederland en België is het dit jaar met 300 deelnemers minder druk. Hopen dat dit volgend jaar weer beter is. Voor mij was het geen superwedstrijd. Het zwemmen is precies wat je kan verwachten als 75 man (de vrouwen starten met z'n achten 5 minuten later) tegelijk het water in willen. Eén grote chaos. Het duurt ongeveer 500 meter voordat ik een beetje in mijn ritme kom. Na iets meer dan 24 minuten klim ik de kant van recreatieplas de Mosten weer op; dit valt toch wel een beetje tegen. Bij de voorgaande serie hadden we al gezien dat de zwemtijden langzaam waren; gemiddeld zwemmen ook de toppers ongeveer 2 minuten langzamer dan normaal. Ik heb, zoals gewoonlijk, geen flauw idee op welke plek ik in de wedstrijd lig. Na een slechte wissel (meteen door twee man ingehaald) begin ik aan het fietsonderdeel. Eerst 14 kilometer naar Zundert en daarna nog 4 rondjes van 6,7 km door het dorp. Ik kom tijdens het fietsen niet lekker in mijn ritme. Zit me te ergeren aan de stukken klinkerweg, het eten van 's ochtends komt even naar boven en ik wordt ook nog een paar keer ingehaald. Voor mijn gevoel gaat het echt heel slecht. Waarom doe ik dit überhaupt! De aanmoedigingen van de ouders van Isabel helpen gelukkig wel. Tijdens het lopen begin ik toch wel weer de lol in te zien van deze sport. Ik begin nog rustig (je weet maar nooit met die hitte!) maar geleidelijk aan kan ik versnellen. Ik weet nog een paar man in te halen. Op het eind nog een eindsprint van een paar honderd meter met een Belgische jongen. We komen precies op hetzelfde moment over de finish. Geen idee wie dit gewonnen heeft, maar het geeft wel aan dat ik op het laatst nog fris genoeg was. Uiteindelijk blijkt slechte gevoel tijdens de wedstrijd vooral mentaal. Ben uiteindelijk 14e overall geworden in 2:14:30. Dat had ik niet gedacht. Het ging minder dan in Kruiningen drie weken geleden, maar ja, je kan niet altijd pieken. Isabel is ondertussen als laatste van de acht dames uit het water gekomen. Door een flitsende wissel heeft ze al meteen de rode lantaarn overgedaan aan een Belgische dame. Tijdens het fietsen turboot Bel lekker verder (trainingsweekend-effect?). Nog een dame wordt ingehaald en ze ligt op de vierde plek bij de dames. Ze kent de straten natuurlijk ook erg goed, dus kan de bochten mooi aansnijden (denk ik dan). Ondanks haar mooie tijd bij het lopen (48 min), was het wel afzien. Met rood bebloede schoenen komt ze over de finish. Door het lopen met blote voeten bij deze warmte zijn haar voeten behoorlijk gehavend uit de strijd gekomen. De aanwezige EHBO-ers onfermen zich over haar en met beplijsterde voeten komt een blije Isabel uit de finish-zone. Met een tijd van 2:35 is ze heel mooi als vierde dame geëindigd. Na afloop hebben we nog even naar de Elite-serie gekeken. Da's toch duidelijk andere koek. We waren het er wel over eens dat stayeren toch niet echt triathlon is. Je zag die mannen onderweg rust nemen en met elkaar praten. Knallen moeten ze en niet in het kielzog van anderen naar de loopwissel rijden! TriZunderen was toch weer leuk. Hopen dat er volgend jaar meer triathleten zijn. Wij zijn er in ieder geval!