Hansabel telt af... of bij!?

Hansabel zit in de laatste weken (dagen??) voor 'de verlossing'. Ze zeggen dat je in een gat valt als je met zwangerschapsverlof gaat. Nou, mijn gat werd goed opgevuld want op dag 1 van mijn verlof was de opening van de Olympische Spelen. En het Nederlandse weer heeft ook niet echt z'n best gedaan om zich als geduchte concurrent op te stellen en mij voor de beeldbuis weg te trekken. Afgewisseld met de gangbare 'nesteldrang-klusjes' (wie heeft die term ooit bedacht... je bent eindelijk een keer langer achter elkaar thuis en hebt er gewoon tijd voor) en wat bezoekjes hier en daar kwam ik de afgelopen weken prima -SLOW- door. In plaats van me bezighouden met het opvullen van een 'gat' staan mijn dagen eigenlijk veel meer in het teken van het creatief omgaan met een zekere 'berg'. De berg gaat mee naar de Appie, mee zwemmen, mee naar bed, mee onder de douche, mee naar de triathlon-wedstrijden van Hans en laat zich beklimmen door knuffelbeesten; de berg staat inmiddels bekend als Big Belly, heeft geen markante top,een hoogte van zo'n 25 centimeter en rommelt af en toe behoorlijk (vulkaantje dat op uitbarsten staat?). Hans geniet lekker mee met Big Belly, want het eten staat elke avond al heerlijk klaar. Zijn strakke 'trainingsritme' begint met het ten einde lopen van het triathlonseizoen (en begin van het papa-seizoen) ook wat SLOW-trekjes te vertonen en richt zich enkel nog op onderhoudsniveau. De afgelopen maand stond voor Hans dan ook in het teken van het afstrepen van de laatste triathlon-wedstrijden: Eupen (B) en Aalsmeer. En daar heeft hij heerlijk van genoten (kijk zelf maar: Eupen, Aalsmeer). En dan was het gisteren 6 september... de dag dat volgens de statistici een Hansabelletje op de wereld zou moeten stappen. Te vroeg lukt in ieder geval niet meer, dus aftellen is eigenlijk niet meer het juiste werkwoord. Vanaf vandaag is Hansabel aan het 'bijtellen'...