(u luistert naar het volkslied
van Guatemala)
Van 29 november t/m 21 december 1999
hebben we een onvergetelijke reis gemaakt naar Guatemala. Mijn indruk van
Guatemala; een prachtig, vies land. Vies omdat ze wel plastic hebben en
auto's maar nagenoeg geen afvalverwerking dus iedereen gooit alles letterlijk
van zich af. Bijna alle berghellingen hebben een afvalstroom van plastic
door de prachtige natuur lopen. Een motorblok wordt geleegd in een putje
aan de straat. De mensen kunnen in hun noodzakelijke onderhoud voorzien
en er is door de vulkanische vruchtbare grond genoeg te eten in het land.
Ook is er door invloed van buitenaf (lees Amerika) alles te koop. Het probleem
is dat de mensen zeer weinig verdienen en nagenoeg ongeschoold zijn en
dom gehouden worden door een kleine groep(15 families) die alles bezitten
in Guatemala (banken, pers etc.) Bijna de gehele Pacific cost is in handen
van Amerikaanse grootgrondbezitters die de bananenboeren voor een schijntje
aan het werk hebben.
Politiek gezien zijn er diverse machten,
waar geld en geweld de grootsten van zijn. Sinds december '99 is er een
nieuwe president die actief is geweest in het leger ten tijde van de burgeroorlog
die 30 jaar heeft geduurd en waar dit zelfde leger vele doden heeft veroorzaakt
onder de maya bevolking. De huidige president heeft onlangs een aantal
mensen vermoord in Mexico. De oppositie heeft dit aangevoerd tijdens de
campagne maar juist daardoor is hij president geworden. De (ongeschoolde)
bevolking redeneert zo; " Als hij mensen kan vermoorden kan hij ons beschermen
tegen machten van buitenaf". Verder is het zo dat Guatemala bijna geen
regels kent. In een dorp waar wij zijn geweest Totonicapan worden regelmatig
mensen levend verbrand op een stapel autobanden door de bevolking, bijvoorbeeld
een kinderverkrachter of een andere misdadiger. Zonder proces spelen ze
eigen rechter en door de overheden wordt er niets aan gedaan.
Tijdens onze reis zijn we Ruben tegengekomen,
een jongen van 27 jaar. Hij heeft vanaf zijn 16e meegevochten in de oorlog
tegen de Guerillas, waar zijn 5 broers vochten. Zijn broers zijn naar Amerika
gevlucht en hij zit met de nodige littekens van mishandeling nog in Guatemala.
Hij heeft archeologie gestudeerd. Hij vertelde ons dat hij nu 2 manieren
heeft om te overleven in Guatemala: " In mijn ene hand heb ik een boek
en in mijn andere een wapen om dingen voor elkaar te krijgen" . Dit zegt
genoeg over de situatie nu in Guatemala denk ik.
Kort samengevat een land in ontwikkeling.
Er zullen generaties overheen gaan het volk dusdanig ontwikkeld is dat
ze kunnen opkomen voor hun rechten en normen en waarden kennen zoals wij
ze gewend zijn (alhoewel ik vind de situatie in Kollum en met het (zinloze)
geweld in Nederland ook een vorm van normvervaging die eigenlijk nog erger
is en erg Guatemalteeks aandoet)
We hebben na 2 nachten Guatemala
city de tocht voortgezet naar Panajachel, prachtig aan het meer van Atitlan.Vandaaruit
hebben we de markt in Solola bezocht en aan de andere kant van het meer
Santiago de Atitlan. We hebben het schema omgegooid
en zijn 5 december naar Quetzaltenango vertrokken en 6 december voor het
eerst het tehuis
bezocht voor ons de meest indrukwekkende gebeurtenis van de reis. Vanuit
Quetzaltenango zijn we naar Zunil geweest en hebben de Santiaguito (actieve
vulkaan) beklommen, zijn naar Momostenango, Totonicapan, San Fransisco
el Alto(de grootste markt van midden amerika) geweest, van San Andres de
Xecul via mooie landweggetjes naar Olintepeque gelopen, naar de Fuentas
Georginas paradijselijke warmwaterbronnen en nog3 keer naar het tehuis
geweest. 's avonds verbleven we zeer regelmatig bij onze Belgische vriend;
Patrick
in bar Tecun.
13 december zijn we vertrokken naar
Antigua, een prachtige koloniale stad en van daaruit naar een koffieplantage
in de buurt, San Antonio Aguas calientes een beroemd weefdorp en 17 december
op weg naar bijna op de grens van Honduras het fantastische
Isla
de Gaia. De werkelijkheid overtreft de plaatjes. Een ruizende
zee, zon wandelen op een verlaten strand, cocktailtjes met verse cocosmelk,
fantastische cuisine door de Franse Letitia, vis zo vers uit de zee of
rivier, samen met Frederique en Pedro zeeschildpaddeneieren op het terrein
begraven ter bescherming van de lokale bevolking die er veel geld voor
krijgen en varen door de mangrovebossen.
Onvergetelijk en een plaats om weer
terug te komen.
Definitely de leukste vakantiefoto
samen met een inwoonster
van Panajachel, die voor het eerst kennismaakte met cyberspace, bij mayanet
internetcafe.
Definitely onze beste vakantievriend
Dit is Domingo, hij is
van beroep schoenpoetser in Quetzaltenango. Gedurende de tijd dat wij in
Xela waren kreeg hij drinken en wat geld. Op zijn schoenpoetsdoos heeft
hij een sticker van Ajax die hij van ons heeft gekregen dus mocht je ooit
in Xela zijn laat je schoenen dan poetsen door onze vriend.
Definitely de mooiste kerk in
Guatemala
Dit is een kerkje uit
het midden van de 16e eeuw beschilderd in de kleuren van de huipil (klederdracht)
van het dorpje San Andrés Xecul
Klik
hier voor andere mooie kerken in Guatemala
Definitely de mooiste mensenfoto
van Erik
