Hoe de Bijlmerramp voor mij begon.
Ik zal het mijn leven niet meer vergeten, 4 oktober 1992. Ik zat eind van die middag achter mijn Yeasu FT221 transceiver op 145 MHz te praten met een aantal mede radioamateurs. Er zat op dat ogenblik een groep van onze radioamateurs op het eiland Pampus om het fort Pampus te promoten over de hele wereld in het kader van de Stelling van Amsterdam. Een aantal van onze radioamateurs hebben indertijd maandenlang geholpen om het fort schoon te maken en het een netter aanzien te geven. De groep was per boot vanuit Muiden naar Pampus gegaan.
Op 4 oktober stond er veel wind en was de dag dat zij eigenlijk weer naar het vastland zouden vertrekken. Dat vertrek werd uitgesteld vanwege de harde wind en de kleine boot op dat moment door de harde wind niet mocht uitvaren. Ze zaten daar min of meer vast op het eiland. Ze hadden daar wel televisie en communicatieapparatuur. Tijdens de radioverbinding waar ik ook aan deelnam zei een van de mensen die de transceiver bediende dat er een vliegtuig overvloog en brandstof aan de vleugeltippen loosde. Ze zagen ook dat het toestel maar twee motoren had.
Na enige tijd meldde een radioamateur in Weesp dat het toestel een Boeing 747 van El-Al vlak boven zijn flat overvloog en van de twee motoren er 1 in brand stond. Het is niet moeilijk te raden dat dit toestel in grote nood is en meldde ik mij uit in die verbinding met de woorden dat ik in de auto stap en mijn portofoon meeneem om de groep op Pampus op de hoogte te houden. Het toestel vloog dus nog. Een buurman van mij zag dat ik weg wilde rijden in de auto en zei ik hem in het kort wat er was gebeurd en reed weg. Ik wist toen nog niet waar het toestel zou crashen en wist ik alleen de richting naar de Bijlmermeer.
Onwillekeurig reed ik precies de goede kant op en terwijl ik aan over het eind van de Langbroekdreef reed zag ik net een zwarte paddestoel met lichte rook omhoog komen. Dat moest in de buurt van Kikkenstein zijn. Ik heb 10 jaar gewoond in de lage flat van Klieverink en ken de omgeving als mijn broekzak. Ik parkeerde mijn auto op het platform van Klieverink en stak de weg schuin over richting Kikkenstein en liep door naar de rampplek. Daar aangekomen aan de zuidkant van de rampplek zag ik dat er een groot gat geslagen was in de hoek van klein Kruitberg en de flat Groeneveen.
Daar sta je aan de grond genageld wat je daar ziet en dat moet je dat wel even verwerken. Ik nam via mijn portofoon contact op met de radiogroep op Pampus en meldde wat ik wat er was gebeurd en wat ik zag. Twee personen op Pampus woonde in de buurt en kon ik hun melden dat hun flat niet getroffen was. zij konden gerust zijn na deze mededeling. Zij waren flink geschrokken van mijn melding en hadden zij nog niets op televisie gezien. Zij kregen het nieuws van deze ramp uit eerste hand van mij.
Ik meldde hun dat ik de verbinding zou verbreken om mensen te gaan helpen. Er waren nog geen hulpverleners te zien, die zouden pas veel later komen. Daar stond ik dan en bedacht ik mij hoe aan te vangen zonder een EHBO opleiding. Daar kreeg ik geen tijd voor want de mensen stroomden al toe. Ik zal u beperkt een paar voorbeelden geven hoe je dan te werk gaat. Er meldde een vrouw bij mij met een jongentje met een zwaar gewond been. Die jongen had snel medische hulp nodig. Ik wist dat aan de buitenkant van de onderdoorgang van de flat een stel ramptoeristen liepen.
Ik ging liep de onderdoorgang met mijn portofoon in de hand door en riep, wie heeft er een auto? Gelijk gingen een stel handen omhoog en wees ik iemand aan en zei, dan gaat u nu meteen met deze vrouw en jongen naar het AMC. Wegwezen. Zo geschiedde. Er vervoegde zich een compleet radeloze vrouw bij mij en wilde de brandende flat in. Dat kon ik haar in deze toestand natuurlijk niet toestaan want dat was veel te gevaarlijk. Ze was compleet de kluts kwijt en wist niet meer wat zij deed en huilde met haar hoofd op mijn schouder, een wildvreemde voor haar.
Ik kalmeerde haar dat helemaal niet gemakkelijk was en bleef maar op haar inpraten. Toen ik haar in de realiteit had terug gehaald zei ik haar naar de commandopost buitenom de rampplek te lopen en wees haar de weg en wees tevens een buitenstaander aan met haar mee te lopen. Dat die post er net was had ik gehoord van een der omstanders. Zo ben ik die avond doorgegaan om mensen te helpen en weet ik dat ik het goed heb gedaan. Tussen half en kwart voor negen meldde zich pas iemand van de politie die uit Rotterdam of den Haag kwam. Hij was net als vele andere agenten uit andere steden opgeroepen om te helpen in de Bijlmermeer.
Deze agent had afzetlint bij zich en begonnen wij meteen de rampplek af te zetten. De inmiddels in grote getale toegestroomde mensen liepen langs de buitenkant van de flat en probeerden velen onder de onderdoorgang op de rampplek te komen. Die hielden wij tegen maar gingen zij verderop een andere onderdoorgang door en kropen onder het afzetlint door. De chaos op de rampplek, de getroffen brandende flat en de gewonden die je ziet vergeet je je leven niet meer. Toch ben ik dankbaar dat ik precies op het goede tijdstip daar was en ik op mijn manier mensen in nood heb kunnen helpen.
http://home.planet.nl/~steur196/hoe de bijlmerramp voor mij begon
email: e.i.m.steur add planet.nl