De “bemanning” van atelier de Kijker

 

Naast een belangrijke groep van mensen die ons omringen en op tal van manieren bijdragen aan de kwaliteit en haalbaarheid, of dat nu is door te participeren in een denktank of in een meer praktische vorm, presenteren wij u enthousiast de eigenaresse van atelier de Kijker.

Lydia zag de hoeveelheid schilderijen groeien, zag beelden ontstaan uit verschillende stukken steen en dacht,

hier moet iets mee gedaan worden. Haar ondernemers geest werd

geprikkeld en op 20 maart 1997 stapte zij overtuigd van het feit dat

deze kunstwerken niet verloren mochten gaan, naar de Kamer van

Koophandel, om zich daar in te laten schrijven.

 

Lydia groeide op in Arnhem en na een aantal jaren gewerkt te hebben

als gediplomeerd groepshoofd van ‘s Konings Jacht, hield Lydia het werk

voor gezien en investeerde haar tijd in het stichten van haar huidige gezin.

Ze werd moeder van drie kinderen, twee zonen en een dochter.

 

Lydia opende in begin jaren ’90 een zeer succesvol eigen bedrijf in

waterbedden, in Noord-Holland onder de naam Nautique.

 

Nu na enige jaren op de Veluwe te wonen is Lydia de trotse eigenaresse

van atelier de Kijker. De eerste jaren heeft ze zich nog bezig gehouden

met neven activiteiten als het begeleiden van ondernemers, maar nu richt

ze zich volkomen op de kern taken. Ze geeft op haar eigen wijze vorm aan

de omgang met de mensen die interesse hebben in onze kunstwerken,

net zoals zij vorm geeft aan de gehele uitstraling van atelier de Kijker.

 

Creativiteit kwam als talent naar boven bij een algemeen comsuptieve basisopleiding, waarna Willem Carstens zich specialiseerde tot pâtissier via opleidingen in Amsterdam en Wageningen. Marsepein en chocolade bewerkingen, suiker gieten, bruidstaarten en andere ingewikkelde bouwsels van gebak, droegen bij aan de ontwikkeling van de creativiteit. Tekenen deed je voor het maken van ontwerpen. Maar ook ging je tekenen in dierentuinen om de anatomie te leren kennen. Regelmatig waren er ook later wel periodes naast het werk met tekenen en schilderen. Toen er in 1994 een periode intensief geschilderd was op therapeutische basis en ook de eerste beelden van mergel gezien konden worden waren de reacties van familie en vrienden een stimulans om over een serieuzere invulling na te gaan denken. Beeldhouwen in mergel en albast brengen therapeutisch andere dingen teweeg dan schilderen. Wat is kwaliteit in kunstobjecten en hoe wil ik daartoe verhouden. Mede om de toch al nauwelijks te begrijpen bron van inspiratie bij me zelf te houden besloot ik volledig autodidact mijn grenzen te verkennen.

 

 
                                                                                                                                      Lydia K. Carstens

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Naast de ontwikkeling zoals hierboven omschreven, diende ook het vraagstuk van mijn houding naar buiten, naar andere zich aan. Hoe moet mijn maatschappelijke plekje er uit zien, hoe zal ik mijn steen verleggen in de rivier op aarde?

Hoe vul je een leegte met iets dat ruimte schept?

 

Inmiddels is er een vorm van een “handschrift” ontstaan en zijn de belangrijkste materiaal keuzes gemaakt. Zo blijkt beeldhouwen voor mij het prettigst in zachte natuursteen soorten en wordt er dus hoofdzakelijk gewerkt in mergel en albast.

Bij schilderen gaat de voorkeur uit naar het gevecht met water, daar komen dus acryl- en vooral aquarel verven bij kijken.

 

Over het algemeen kijkt men vaker naar een bewegend beeld dan naar een stilstaand object. Men kijkt vaker opnieuw

naar dezelfde film, dan naar die ene foto. Ik zie het als een uitdaging stilstaande kunstobjecten te maken die mee gaan

in de ontwikkelingen van de ander. Steeds zie je weer iets, ontdek je weer iets, zoals bij dat beeld steeds een andere schaduw……..

 

           

   Wij zitten “Carstens” vol ideeën!

 

            Naar Index

 

            Naar contact met de Kijker

           

            Naar volgende pagina