Dag 11 Donderdag 7 Oktober 2004

De treinreis naar Cairo is erg voorspoedig verlopen. Eigenlijk hebben we alleen maar geslapen. Gelukkig maar, want het wordt een heel lange dag vandaag. De trein kwam rond 6.30 uur aan op station Ramses. Daarvandaan wilden we met de metro richting het busstation, maar de ochtendspits is niet berekend op onze backpacks. We nemen een taxi, die ons om 6.50 uur afzet bij het busstation. Helaas is de bus naar Dahab van 7.15 uur al vol. We kunnen om 13.00 uur mee, maar kiezen ervoor om de bus naar Nuweiba van 9.30 uur te nemen. Dan hoeven we niet zo lang te wachten.
De bus vertrekt om 9.30 uur, maar er zijn in Cairo nog 2 plekken waar hij mensen op moet pikken, dus het duurt heel lang voordat we goed en wel op weg zijn. De busreis duurt wat langer dan aangegeven, maar het is verder wel OK. Het zijn goede stoelen en er wordt zelfs een film vertoond. We hebben in totaal 3 keer paspoortcontrole, maar er waren meer checkpoints.
Het uitzicht vanuit de bus is verbluffend. Het woestijn- en berglandschap is werkelijk prachtig.
We rijden eerst naar Taba, alwaar we een stop maken en dan doorrijden naar Nuweiba. Hier denken we even heel makkelijk naar "Big Duna" te loop, maar dat valt flink tegen. Het is hier donker en een havenstadje, dus het komt op ons ook niet heel veilig over. We besluiten een taxi te nemen. Hij vroeg 25 pond pp!! We gaan mee voor 15 pond samen. Het is een verschrikkelijke chauffeur, hij zucht en steunt, enz. Een badattitude zoals dit, hebben we nog niet eerder bij een Egyptenaar meegemaakt. Hij brengt ons met wat omwegen uiteindelijk toch naar het goede strand.
"Big Duna" blijkt dus een soort hippiekamp te zijn, waar iedereen op de grond zit, op kleedjes, kussens, aan lage tafeltjes. Er is een soort "sjeik" die de boel bestierd. We moeten gaan zitten en na lang wachten komt er een jongetje die ons de hutjes laat zien. Het is pikkedonker en er is geen verlichting. Alles werkt met kaarsen. We nemen de bungalow. Dit betekent dat de bodem van beton en de wanden van hout zijn. Dit alles voor 20 LE pp. Het jongetje zegt dat hij matrassen neer zal leggen, maar eerst bied hij ons nog 'gras' aan.
We gaan een hapje eten, maar er is geen menukaart. Het engels van de man is beroerd, dus gaan we maar voor een peperdure(20LE) pizza. We hebben het niet naar onze zin. We voelen ons opgesloten, er zijn geen vriendelijke mensen en eigenlijk hebben we ons niet eerder zo ongelukkig gevoeld.
De pizza is wel lekker, maar we krijgen hem niet weg. We gaan naar onze 'bungalow'. Daar blijkt dat de matrassen nog geen 2 cm dik zijn en er geen kussens bij zitten. Ook hebben we geen idee waar de toiletten zijn. Dan blijkt dat de meeste gasten hier IsraŽli's zijn en die spreken godzijdank engels. Ons laten wijzen waar de toiletten zijn. Deze zijn gelukkig niet zo vies, maar we moeten wel over een zandduin om er te komen.
Het zou allemaal heel romantisch kunnen zijn; het geluid van de zee, een heldere sterrenhemel, maar we kunnen geen kant op, we moeten op de grond slapen en niemand verstaat ons.

Terug naar de beginpagina

 

Verder naar dag 12