Home
Linda my old live
Linda now
Brainwaves
T.I.M.
Porfyrie
M.E.
Ambulance
Medicijnen

Sorry, your browser doesn't support Java(tm).

Brainwaves van Linda.

  Doodsangst, doodsverlangen en levenslust.

 De Spaanse gitaar danst als een flamingo in mijn hoofd, met snel pijn en scherpe op en neer dansende strijkstokken, en een donkere wijnkelder waarin eeuwenoude herinneringen zich vermengen met de doorgaande prikkels van vervlogen springen, liggend zwijmelen, dansend als een tamboerijn met verweerde belletjes doordrenkt.

Doordrenkt van het bloed waarin la musica druppelt op het bed van mijn onmacht.

Op het bed van mijn dromen.

Op het bed van mijn wil.

Op mijn doodsbed.

Dansen de violen met mijn ogen gesloten. Een Spaans dorpje daar waar de waslijntjes hangen, wit geplaveide trappetjes en een barretje van een man met glimmend lange dunne gekrulde zwarte snor. De hete adem gesprenkeld. Een gitaar met zingende viool, woeste klanken aan mijn voeten gesnoerd, trappelen in een trappelzak op een draad van gesponnen wol, prikken mijn voeten zonder rode schoentjes.

Ik voel me een koorddanseres in een circus ziek. De koorden rood gedanst en ronddansend spettert de rode vloeistof van Bengaals vuur als een cirkel en pijl van simpelweg doorleven.

03-01-2000

 Bijbehorende musica: Willie en Lobo, rockin' gypsies...

 

  Onuitgesproken woorden kunnen doden worden.

Dode woorden.

Woorden als morfemen

nog vier overeind vallen

in een afgrond waar menselijk

onbegrip niet wordt gerijmd.

Het falen is geen falen.

Falen is een gevoel.

Het niet meer kunnen, het alles

overstijgende onvermogen.

De machteloosheid eenzaam

onder gelijkgezinden.

Gelijkgezinden die om wat voor

reden ook uitgesproken, geschreven

of verdorven gesproken teksten,

verbeterende of goedgemaakte

bedorven vertrouwen nieuwe

smaken aanbrengen in een

mengsel vol zogenaamd goed

Geluk.

Breken onuitgesproken woorden

zelfs de levende doden stuk.

30-10-1999

           

Het draaien van (aan) mijn muziekdoosje

weerspiegeld meer dan ik ooit op papier zou kunnen zetten.

Aan mijn oor, ok, ik deed een wens,

dat mijn gekregen muziekdoosje kon spelen.

Spelen, zoals ik zou willen spelen,

maar dan met de kracht.

De kracht van een muzikant die kan draaien aan speeldoosjes.

Die speeldoosjes kan laten draaien.

Wanneer.

Wanneer hij of zij dat uitkomt, op het ritme van de speeldoos.

‘Zo denkt de muzikant’

Ik speel op het mechaniek van mijn lichaam,

de muzikant speelt op het mechaniek van de speeldoos.

Mijn mechaniek bespeeld en klinkt/klonk.

Je zou het moeten horen.

28-05-1998

Wat voel ik?
Frustratie.
Het is moeilijk schrijven omdat mijn hoofd sneller gaat dan mijn pen.
Het is net een soort schaken met je spiegelbeeld.
Je weet welke zetten er gemaakt zijn en anticipeert daarop verder.
Zo kom je steeds verder in je spel maar krijgt nooit schaakmat
aangezien je spiegelbeeld geen zet maakt, of liever gezegd kan maken.
Het gevolg is eindeloos wachten op al je zetten waarvan je weet dat die nog komen gaan, terwijl jij al bijna bij de finish staat te zwaaien met een vlaggetje.
In feite kom je geen stap verder
want je kunt de ander er niet toe bewegen in actie te komen.
Het frustrerende is dat je weet hoe ze denkt maar je weet niet op welk tijdstip het zover is. Ondertussen zit je je ongelofelijk op te winden.
Die zetten wil je voor haar maken en het hopeloos uitschreeuwen:
“Doe dit, of doe dat!!!”.
De spelregels zijn helaas anders bij schaken. Er moet iets gebeuren op dat bord,
en het is moeilijk spelen als de ander niet meewerkt, want je weet dat ze graag wil maar om wat voor reden dan ook niet kán.
Stel dat de uitkomst bepalend is voor het feit of je in de hemel of  hel beland,
en je taak is om precies dát spel te spelen met je niet meewerkende
of traag meewerkende spiegelbeeld en je voelt het leven uit je wegzakken,
je houdt het niet meer uit op die ongemakkelijke stoelen,
het gaat je enorm vervelen, maar als je wegloopt kom je zeker in het vagevuur.
Terwijl je je afvraagt of je daar nu niet net precies inzit.
In werkelijkheid is het een soort schaken in de hel om in de hemel terecht te komen.
En dat laatste is ook nog maar afwachten.
En ik kan niet eens schaken.
Kun je wel winnen van jezelf?
Ik houd het in dit verband liever op overwinnen.
Remise lijkt een aardige uitkomst, maar dat heeft weer de wansmaak van stagnatie.
Met schaakmat zet je je leven stop en dat is volgens mij ook niet de bedoeling.
Het is een kwestie van engelengeduld waarbij ik in dit geval niet achter de feiten aanhol maar moet wachten of zij over mij heenrazen.
 
Iets anders frustries.
Voorheen met schrijven onthield een soort van apart deel in mijn hersenen
de klank en regels van mijn schrijven zodat ik niet in herhaling viel
en alle zinnen op wonderbaarlijke wijze bijna een gedicht vormden.
Dat stuk is gewoon verdwenen.
Ik heb geen onbewust reflectie of aanvoelingsvermogen meer
van datgene wat ik hiervoor schreef waardoor het niet meer loopt.
Ik vergeet ook te veel. Voorheen voelde ik instinctief aan hoe ik verder moest
en dan bleek het vaak ook nog te kloppen en daar kon ik zelf heel verbaasd over zijn.
Mijn vrienden ook:”hoe krijg je het toch voor elkaar?”.
Wist ik ook niet, het kwam gewoon, en nu is het verdwenen.
 Als dat nu ook voor mijn ziekte geldt, komt misschien dat stukje ook weer terug.
Ik heb net dit stukje overgelezen, en blijkt dat ik inderdaad gelijk heb.
Ik heb het gewoon niet meer, foetsie weg.
Ik moet ook veel te lang nadenken over zinnen en woorden.
Heel af en toe pak ik het weer op, maar zo snel is het ook weer verdwenen.
Nu lees ik het weer over en het klopt weer niet. Er is iets mis met het woord "verdwenen" dat klinkt niet met het bovenstaande en voor de rest rammelt het aan alle kanten.
 
 
Tegelijk baal ik want ik vond het wel een leuke vondst. (Hoezo vooruitlopen. Zie  *)
 
Nu herinner ik me in een keer een thriller
waarbij twee identieke personen ook tegen elkaar speelden.
Tenminste qua gedachten.
De een was de kwaaie en de ander de goeie. De goeie heeft gewonnen,
ik weet alleen niet meer hoe dat precies gegaan is.
Tim en ik vonden de oplossing van de scriptschrijver of schrijfster nogal flauw,
dat weet ik wel.

Misschien was dat schaken echt wel mijn eigen idee.
Ik ben die film vergeten, daar zou wel iets van zijn blijven hangen,
wat ik vervolgens op mezelf toepas. Niet origineel dus, maar ook geen opzettelijk plagiaat. Ik weet niet of ze aan het schaken waren, dat doet er ook niet toe. *
Misschien val ik nu wel weer in herhaling.
Even nalezen.
Heb ik dus gedaan en ik ben vergeten waar het me om te doen was,
dan zou ik het nóg een keer moeten lezen en daar heb ik geen zin in.
(Blijkt achteraf dat dit slaat op een heel ander stuk dan dat ik nu heb geschreven).
Oh, nu weet ik ineens weer waar die film over ging.
Het was helemaal geen spel wat die twee deden.
Ze schreven tegen elkaar om het voortbestaan van zichzelf.
Goh dat is nou ook toevallig.
Ik schrijf met mezelf over een spel over het voortbestaan van mezelf.
Tjesus, dus het zou echt wel van die film vandaan komen.
Ik ben natuurlijk wel de goede, mijn tegenspeelster / spiegelbeeld de kwaaie.
Nou ja, kwaad, ze heeft een akelige ziekte, tja en daar ben ik wel kwaad op.
Eigenlijk is ze wel aardig.
Ik ben gewoon schrijfhyper.
 
Nog wat frustries.
Voordat ik ziek werd, en ook nog een lange tijd in deze ziekte,
had ik een soort van verrassende schrijf je blij stijl, zonder dat ik dat bewust deed.
Hoe zwaar ik ook in de put zat, en hoe grimmig het ook begon,
op de een af andere manier werd het zo komisch, tenminste voor mezelf,
dat ik werkelijk mezelf blij had geschreven.
In het slechtste geval een lach op mijn gezicht.
Tegenwoordig schrijf ik mezelf zo de afgrond in, als ik al aan schrijven toekom,
en in mijn hoofd blijf ik doorschrijven.
Als mijn lichaam disfunctioneert, schrijf ik soms de prachtigste zinnen
die ik vervolgens perse wil opschrijven, wat ik dan ook weer probeer,
 en wat vervolgens niet lukt.
Ik ben te krachteloos, of de zinnen zijn weg of komen als een stuk onbenul op papier
of zijn niet of nauwelijks meer te lezen door gebrek / hapering in motoriek,
is nu een beetje het geval.
En om terug te komen op het begin, ik heb teveel zinnen in mijn hoofd,
ik kan nu eenmaal niet met de laatste zin beginnen
als ik die daarvoor niet heb geschreven.
Dat heeft dus werkelijk geen zin.
En zo blijft het terughollen om vervolgens zo snel mogelijk vooruit te sprinten
 om je laatste zin op te schrijven die ondertussen bejaard is.
Ik schrijf nu ook waanzinnig snel voor mijn doen.
Zo zijn er nog wel meer frustraties rondom mijn hele schrijven,
 zoals nu omdat ik de frustraties niet kan opschrijven die ik nog kwijt wil.
Afgezien van het schrijven zijn er nog ZOVEEL andere frustries.
Ik kan niet veel uiten door deze kutziekte en daar kan mijn geest niet tegen.
Op een of andere manier moet ik een manier zien te vinden opdat ik mij kan uiten.
 Ik ben nu eenmaal een expressief geval met een kunstzinnig karakter i
n die zin dat ik vorm wil geven aan mijn gevoelens, hoe dan ook.
Dat op zich is ook weer heel menselijk, ik heb het alleen in extreme mate
en ik kan me nu extreem niet uiten,
alhoewel ik me verbaas over datgene wat ik allemaal nu wel niet geschreven heb.
Is maar goed ook.
Ondertussen is het 12:15 en ik heb mezelf helaas nog niet blij geschreven.
Ik heb geen grap. Dit is ook allemaal niet grappig,
 maar voordat ik mezelf straks werkelijk het ravijn in schrijf ga ik nu een boterham eten.
12:33. Mijn boterham is op.
Ik moet nog bijslapen anders gaat het helemaal mis,
om met de woorden van Frank Ho te spreken,
volgens mij "staat mijn lont nu behoorlijk in de fik" en als ik niet oppas donder ik straks gigantisch in elkaar.
Helaas heb ik geen brood meer en zal ik zelf brood moeten smeren
voor het geval ik toch in slaap val en beroerd wakker word
en dat brood weer mijn reddende engel moet spelen.
Ik krijg een ontzettende hekel aan dat eeuwige zuurdesembrood.
Straks zit ik nog opgescheept met een broodfobie. En een belegfobie.
Wat moet ik nu toch op mijn brood doen?
Misschien is Tim al wakker, ik hoop het. Ik wil hem ook niet wakker maken.
Eerst plassen en dan zie ik wel.
17-08-1998

Schalks met een beetje schaamtelijke

Grinnigheid van gein en pijn

Uit mijn linkerooghoek.

Verbaasd met een venijnig oog

Kon ik ooit maar weer strapatsen

En ik wil het nu helemaal niet

Quelle dubbelzinnigheid.

Schaamte van genieten

Op het hoofdgerecht, la moment suprème

Lachen over het hoofdgerecht.

Genieten van de schotels

Die voorbij zijn gevlogen

Een mooie tijd

Een pijnlijke tijd

Een tijd waarin Tim Pisa

Niet recht kon trekken, de eiffeltoren

Scheef kon laten staan, de muren

Van het huis van Kafka kon

Beschilderen.

En daarom houd ik zo van hem, mijn mannetje. Hij is Hij.

Heeft me laten staan, laten zijn (met tegenzin).

En daar ben ik hem eeuwig dankbaar voor.

05-02-2000

De dromer of realist

Realisme en dromen

De vergane activist

Actie! Actie!, altijd actie!

Het avontuur, mijn avontuur.

Als kind op zoek

Naar het avontuur.

Een vrachtschip gekraakt

De schelpenberg, het autokerkhof.

De ijssalon met gompiehoorntjes

Het avontuur in de tuit

Na veel ijs

Was daar de toverbal

De bal waarvoor ik het ijs opat

Zonder bal geen gompie

Die bal is de bal van mijn dromen

Een verassing en hoop

Een duik in een wak

Zou ik die bal

Zou ik die bal

Zou ik die bal

Kunnen veroveren, na jaren, na jaren,

Kan ik leven met de verzuurde room

Om me heen, inslikkend, doorworstelend

Tot het eind van het ijs

Onderijs?

Moet ik zover gaan dat ik in de

Diepte van mijn toverbal vind of

Kan ik zwemmen naar boven?

Mijn liefde, onze liefde

Maakt ijs tot slagroom en

Dat is heel fijn zwemmen ondanks deze kutziekte

Tim is mijn tuit, mijn gompie

Daarvoor hoef ik helemaal niet

naar het diepe

Mijn lief

Mijn lief heeft een zieke lief die

Helaas van slagroom gemaakte liefde

Tot de bodem zal …..?

Qua liefde niet

Qua ziekte wel

Hemel en hel

05-02-2000