27 Mei - 4 Juni 2004
Van Gedre naar Hourquette de Héas en Cauterets
Voor deze keer hebben we een ambitieus wandelplan gemaakt: we willen starten in Gèdre om vervolgens via de Hourquette de Héas, Col de Campieil, Hourquette de Cap de Long en via Réserve Naturelle de Néouvielle uiteindelijk te eindigen in Barèges. Het is nog vroeg in het seizoen, dus zijn we voorbereid op sneeuw: we hebben sneeuwschoenen en wandelstokken bij ons.
Met de Thalys gaan we van Amsterdam naar Parijs. Routinematig nemen we de metro (lijn 5) om vervolgens al slapend richting Lourdes te treinen.
Vanaf station Lourdes zien we sneeuw op de toppen van de Pyreneeën liggen. Een wonderlijk gezicht: een stationsplein met hier en daar wat palmbomen en besneeuwde bergtoppen in het zuiden.
Vanuit Lourdes nemen we de bus naar Luz-St. Saveur. Met de taxi in Luz hebben we weer geen succes: de taxi in Luz is deze keer 'en panne', en de dame van het Syndicat d'Initiative heeft geen andere oplossing dan dat de taxi 'ergens in de middag weer terug is'. Besluiteloos staan we een moment buiten, tot Edwin voorstelt om eens bij de Intersport sportwinkel te informeren. De verkoper begrijpt het probleem en is wat assertiever dan de dame van het Syndicat d'Initiative. Hij belt wat rond en komt met het voorstel dat een taxi uit Gavarnie ons ophaalt en voor €25 in Gèdre afzet. Doen we! Een groepje van 4 Fransen dat naar Gavarnie wil wordt later door de taxi opgehaald.
Eenmaal in beginnen we rond 11 uur door het Bois de Coumély omhoog te lopen tot een vlakte onder het .
Er staan veel vervallen schuren, schapen en koeien, en er is een prachtig uitzicht op het Cirque de Troumouse. Eerst maar even een kwartiertje op de rug liggen en genieten. Daarna trekken we verder langs het en door de Cave d'Estaubé naar de gelijknamige cabane.
Het is een hernieuwd bezoek aan de :
vorig jaar lag deze ook op de route. We liggen alweer lekker in de zon van de eerste wandeldag bij te komen, als we bezoek van een viertal heren krijgen. Eerst denken we dat zij ook in de cabane willen overnachten, maar het blijken parkwachters te zijn die de cabane slechts aan een korte inspectie onderwerpen.
In de verte zien we het Cirque d'Estaubé. Er ligt nog veel sneeuw. We proberen de refuge Tuquerouye te ontdekken, maar deze is niet te zien. Wel zien we duidelijk de Borne de Tuquerouye.
Later op de avond passeert een kudde gemzen. Ik maak wat foto's en probeer telkens wat dichterbij te sluipen, maar de wind staat ongunstig en uiteindelijk vluchten ze naar boven.
Na het ontbijt beginnen we met terug lopen richting . Daar steken we de beek over en klimmen via naar boven richting Cirque de Troumouse. Gezien de hoeveelheid sneeuw in het cirque en de ambitieuze planning besluiten we om niet door het Cirque de Troumouse te lopen, maar het dal (Cave de Héas) over te steken. We dalen af naar het gehucht . De verleiding om een biertje te gaan drinken op een terrasje is groot, maar (nog) te weerstaan.
Aan de andere kant van het dal klimmen we weer omhoog; eerst naar Cabane de l'Aguila. Hier bevindt zich een bron (Font. et Orat. de la Sainte Famille), waarvan een legende vertelt dat twee krijgsheren na uit de bron te hebben gedronken een veldslag hebben gewonnen. Een goed teken?
Omdat we de volgende dag veel geploeter door sneeuw verwachten, besluiten we om alvast door te lopen naar Cabane des Aguilous, 370m extra omhoog. Onderweg komen we de eerste uitgebreide sneeuwvelden tegen en binden we de sneeuwschoenen onder. Dat valt dus tegen. De sneeuw is te zacht en op de steile flanken van het hebben de sneeuwschoenen geen grip. Na een hoop geploeter doen we ze weer af.
is een prachtige hut (gebouwd in 1951) van natuursteen met een houten/leistenen dak. Er is een plaats om een vuur te maken, alleen het hout ontbreekt. De cabane biedt onderdak voor 8 personen. Terwijl we een maaltijd maken en de avond afwachten horen en zien we verschillende (kleine) lawines naar beneden komen... Oppassen dus de volgende dag!
De volgende morgen is het mistig. 's Nachts heeft het af en toe geregend. Er hangen wat wolken laag in het dal en rondom de toppen om ons heen. Hier en daar is echter ook wat blauwe lucht te zien. Als we ons hoofd uit de cabane steken, komen twee Fransen aanlopen. Kleine rugzakjes, lichte bergschoenen, gympjes bungelend achter op de rugzak. Ze vertellen dat ze ook de Hourquette de Héas over willen en verder gaan naar Refuge de Barroude. Na het ontbijt volgen we zoveel mogelijk hun spoor in de sneeuw; op een rotsig stuk raken we het echter kwijt. Dan maar om de beurt zelf sporen; da's hard werken! De sneeuwschoenen gebruiken we niet meer. De sneeuw is (nog) wel hard genoeg, maar de hellingen te steil. We doen er 2.5 uur over om boven te komen, slechts 338m!
Als we in de Hourquette de Héas aankomen is het weer volledig omgeslagen. Het regent al een tijdje en inmiddels is het ook gaan stormen. Er vallen een paar flinke onweersklappen uit een wolk die tegen de bergtop naast de hourquette hangt. De sneeuw hangt zwaar over de hourquette heen, we zien de scheuren in de overhang lopen. Sporen van de twee Fransen zien we niet. We hoeven nauwelijks te overleggen. Niet doen!, te gevaarlijk. Enigszins teleurgesteld lopen we in no-time terug (ca. 40 min.).
(Noot: later zal blijken dat we niet in de Hourquette de Héas hebben gestaan, maar in de )
Weer aangekomen bij de Cabane des Aguilous pakken we de kaarten en kijken wat de alternatieven zijn. Enig speur- en rekenwerk levert al snel een aardig alternatief op: terug naar Gèdre en via Col de Culaus naar Refuge Russell en Cauterets. De Col de Culaus is weliswaar 2564m hoog, maar minder steil en waarschijnlijk wel te doen. Om niet een tweede nacht in dezelfde cabane te slapen dalen we verder af naar de . Gelukkig vinden we de cabane. Het is af en toe zo mistig, dat het zicht niet meer dan 30-50m bedraagt. En dat terwijl de cabane aan de overkant van de rivier staat....
Dit wordt onze 'rustdag'. Het weer is opgeknapt en na het ontbijt lopen we op ons gemak terug , waar we nu wel een biertje (en ook wel twee voor de teleurstelling) mogen drinken. Vanaf Héas lopen we over de weg terug naar Gèdre met een rugzak die opeens veel zwaarder lijkt en benen die wat loom aanvoelen. We hadden gehoopt dat er een Gite d'Etape in Gèdre zou zijn, maar de dame van het Syndicate d'Initiative stuurt ons naar ; , 280m boven Gèdre. En dat valt toch niet mee aan het eind van de dag.
Maar de gite is prachtig! Iedere kamer met een 'eigen' karakter (gele kamer, rode kamer, paarse kamer, ...). We gaan eerst douchen, een biertje drinken en 'eten met de pot mee': karbonade in een sausje van crême freche, uien, sinaasappelschilletjes, cayenne peper en gebakken krieltjes. Lekker!
Dit wordt dus de alternatieve route die we eergisteren bedacht hebben. We krijgen een naar frans begrip uitgebreid ontbijt voorgeschoteld: geroosterd stokbrood, jam, yoghurt, jus d'orange en koffie.
Het eerste deel gaat langs de weg terug naar beneden, richting Gèdre. Vlak boven Gèdre gaan we (nog steeds) een smalle weg volgen richting Ayrues. De weg, en later het pad, is eenvoudig.
Vlak onder het Lac de Cestrède rusten we wat en zien twee roofvogels (steenarenden?) rondcirkelen. Eén van hen komt zelfs een 'kijkje' nemen en maakt een aantal rondjes boven ons hoofd. Een lichte jaloezie steekt de kop op: zo makkelijk rondzweven op de turbulentie in de lucht! Daarna lopen we in één keer door naar het , een schitterend bergmeer aan de voet van besneeuwde hellingen.
Het doel van vandaag, de , ligt slechts 47m hoger. Helaas contrasteert deze cabane met alle voorgaande cabanes en de prachtige omgeving. Er staat één metalen stapelbed en twee éénpersoonsbedden. De matrassen zijn te vies om vast te pakken, en er ligt veel afval in de cabane (en nog meer er buiten), en het stinkt er. In één van de matrassen zit (weer) een muizenholletje; de muis is echter niet thuis.
Ik stel voor om óf buiten te slapen, óf door te lopen. Dat laatste is natuurlijk niet echt een alternatief (te veel, te ver), het eerste ook niet als er weer mist komt opzetten. De matrassen worden derhalve op één van de éénpersoonsbedden opgestapeld, zodat de andere bedden (spiralen) gebruikt kunnen worden (alsnog eerst de bivakzak, en dan het slaapmatje). Onder het eten houdt Edwin nog maar eens zijn pleidooi voor een tentje. Te veel, te zwaar, vind ik. Onze rugzakken waren bij vertrek al ca. 22kg!
Later in de middag verkennen we alvast het eerste deel van de route voor de volgende dag. We lopen om de Crête de Hèche heen, en belanden aan de oever van het . Alweer een prachtig meertje; aan de overkant hebben we zicht op Pic Long.
Terug bij de cabane maken we een maaltijd en willen de 'bedden' opmaken. De muis is nu thuis. Hij zit op een van de bedden en kijkt rond waar zijn holletje is gebleven.
We staan vroeg op vandaag. Om 7 uur loopt Michel z'n horlogealarm af. We willen wegens de sneeuw conditie vroeg vertrekken. Buiten staat de zon al aan een strak blauwe hemel. We eten snel een ontbijt en gaan op stap. Bij de eerste passage bovenlangs het Lac d'Antarrouyes is de sneeuw nog erg hard. Daarna komen we in het . Het is doodstil in een schitterende omgeving. We ploegen door de sneeuw omhoog. Het kost veel tijd en geen van drieën hebben we animo om een uitstapje naar het Lac Noir te maken.
We sporen om de beurt en staan 3 uur later in de . Er is deze keer geen sneeuwoverhang in de col. We blijven er ruim een uur en willen eigenlijk niet meer weg: de zon schijnt, de lucht is fris, het uitzicht werelds.
Tegen onze zin beginnen we de afdaling naar refuge Russell. De eerste paar honderd meter afdaling door het Cirque des Culaus vliegt voorbij. Half skiënd op de schoenen, soms struikelend, zijn we in een half uur aan de rand van het bos. Daarna is het even zoeken naar het pad dat ergens moet lopen.
is onbewaakt en is weer een mooie hut. Als we aankomen zien we dat de waterbevoorading (nog) niet werkt. Er komt geen water uit de 'pomp'. Dan maar op zoek naar water. We horen echter nergens water stromen en een nadere speurtocht levert ook niets op. Probleem dus. Met wat inventiviteit komen we echter een heel eind. Onder een grote sneeuwplak komt een klein straaltje water tevoorschijn.
We laten het over een steen stromen en zetten er een pan onder. Het water ziet er bruin uit (zand, klei), maar het waterfilter doet wonderen. Later op de avond is deze watervoorraad opgevroren en gaan we over op het smelten van sneeuw.
De laatste dag. We hebben heerlijk geslapen. Het maken van een ontbijt vinden we te veel werk: sneeuw smelten, water filteren, koken ... We besluiten om alle resterende 'snacks' als ontbijt te eten en beloven onszelf een omelet au jambon ou fromage als we in zijn. Voor we vertrekken maken we de refuge nog even schoon. Te veel dagjesmensen komen hier. Overal liggen oneetbare resten eten, papier, en zooi. We laten een vuilniszak vol achter in het portaal.
Onderweg naar beneden gaan we vlak voor Cauterets uitgebreid in een beek baden, voeten verzorgen en de laatste schone kleren aantrekken. Even later vallen we tevreden op het dorpsplein van Cauteret aan op de omelet en het bier.
(c) Rob Udo
Juni 2004
Parc National des Pyrénées No 3: Gavarnie, 1:25000;
Carte de Randonnées, Parc National des Pyrénées No 4: Bigorre, 1:50000; Institut Géographique National
(Reconstructie volgens Google Earth)
|
Dag |
Plaats |
Δ [m] |
Δ [m] / dag |
|---|
|
1 |
|
|
+735 |
|
|
+735 |
|
2 |
|
-84
+255
-396 |
+995-480 |
|
|
+740 |
|
3 |
|
+426 |
+426-806 |
|
|
-806 |
|
4 |
|
-360 |
-870+278 |
|
-510
+278 |
|
5 |
|
-278
+979 |
-278 +979 |
|
6 |
|
+556 |
+556-585 |
|
|
-585 |
|
7 |
|
-1080 |
-1080 |
|
Totaal |
|
|
+3969 4099 |