Trektochten in de Pyreneeën, Oktober 2006

Home page, Het , Gebruikte kaarten, Hoogte profiel

5 - 13 Oktober 2006

Van St. Lary via Spanje naar Bagnères-de-Luchon

Dag 0: Amsterdam; Toulouse;

Voor dit jaar is St. Lary een mooi startpunt; daar zijn we vorig jaar vlak langs gelopen ( Aragnouet-Fabian). Met de als vertrekpunt is het efficiënter om van Amsterdam naar Toulouse (i.p.v. Lourdes) te reizen. Een retourtje per vliegtuig blijkt net zo duur te zijn als een retourtje per (Thalys + slaap-)trein, dus gaan we door de lucht. Vanuit Toulouse gaan we per trein naar Lannemezan en vandaar verder per bus naar St. Lary. We zijn er laat in de middag.
In de plaatselijke InterSport kopen we brandstof voor de benzinebrander. (We zijn weer volledig self-supporting en die benzinebrander moest natuurlijk leeg mee het vliegtuig in.) We vinden een slaapplaats in de Gite d'Etape (alleen wij zijn er) en een Pizzeria voor een laatste hap.

Dag 1: -

De volgende morgen kunnen we vroeg van start. Op de kaart zien we, dat we eerst zo'n 13 km over de weg zouden moeten lopen om op een redelijk startpunt te komen: een in de . Bij het Syndicat d'Initiative regelen we een taxi. Voor 20€ brengt deze ons naar de P. Vandaar is het nog steeds een flinke eerste wandeling, ruim 1000m omhoog naar de .
Het bos waar we door lopen ziet er mooi uit, de herfstkleuren hebben al de overhand.
Vanuit de Puerto de Urdizeto is het nog een klein uurtje naar de Paso de los Caballos en de . Op internet ( refuges et cabanes des Pyrénées) staat deze cabaña vermeldt met een capacitéé été/hiver: 2/2. Klopt helemaal. Er is een piepklein dagverblijf en een zo mogelijk nog kleiner slaapvertrek. Er kunnen net 2 man naast elkaar liggen. Daar moeten we eerst maar even over nadenken...
We maken een eerste maaltijd. Na de maaltijd is er als goed gebruik voor de eerste avond een flesje drank (deze keer een flesje Grappa). We maken een houtvuurtje (er is wel een 'open haard') en bedenken wat te doen.
Buiten staat een volle maan en is het sereen stil en zacht. Ik besluit om buiten te gaan slapen: warme slaapzak met bivakzak er overheen, matje eronder. Moet kunnen! En zowaar, het lukt om Edwin over te halen om ook buiten te slapen. Michel gaat binnen slapen .... (watje!).
Eenmaal buiten in de slaapzak grappen we nog wat over het licht uit doen. Daar krijgen we spijt van. 's Nacht word ik wakker. De maan is verdwenen achter een dik pak wolken, het mist, er staat een loei harde wind en de regen slaat in m'n gezicht. Wat te doen? Snel de slaapzak uit en naar binnen stormen, dwars over Edwin heen en me op Michel storten? Dan maar liever diep wegkruipen in de bivakzak. Wel benauwd hoor, zo'n bivakzak! Ennèh, toch ook een beetje jaloers op

Dag 2: ;

Als Edwin en ik eindelijk uit onze bivakzakken kruipen is het weer droog. De slaapzakken daarentegen zijn klam. We hangen ze een tijdje in de cabaña te drogen, maar rollen ze uiteindelijk toch maar klam op.
De volgende halte is . Van deze refugio was op internet geen informatie te vinden. Een risico dus. Het pad volgt de HRP/GR11 route en is goed begaanbaar. Na ruim 4 uur staan we voor de refugio.
De refugio zelf (groot!) is gesloten, maar een winterverblijf (bijgebouw) is open. Er zijn 3 stapelbedden.
Gelukkig zijn we redelijk vroeg. Er blijkt een jeeppad met parkeerplaats onder aan de refugio te zijn en er komen diverse groepjes (Zondag-wandelaars) kijken of er nog plaats over is. (Het is Zaterdagavond!). Samen met een Duitse einzelgänger en een Spaans stel is het vol. Geen plaats dus....

Dag 3: -

De route voor vandaag voert ons door de naar de Puerto de Gistaín. Op de splitsing, waar de HRP de GR11/HRP verlaat en via de Puerto de Augus Tuertas weer terug Frankrijk in gaat, twijfelen we. Gaan we de HRP volgen en terug Frankrijk in? We lopen dan ook op een heel mooie route. De Puerto de Gistaín en Refugio de Estós trekken echter meer. We gaan dus rechtsaf.
In de waait het weer als van ouds hard. We eten wat, maken een enkele foto en dalen vervolgens snel af. Het eerste deel van het pad is stijl, volledig geërodeerd en nauwelijks te herkennen.
Als we in de buurt van de refugio komen zijn er weer vele paadjes. Welke is de juiste? Beneden langs de rivier, of boven langs de helling? Michel vindt de refugio als hij na enige tijd naar boven klautert om een beter overzicht te krijgen.
is open en redelijk druk.
We melden ons aan voor een biertje, het avondeten (met een flesje wijn) en een slaapplaats. Geslapen wordt er op een kamer met lager in 3 verdiepingen; totaal 24 man! Brrr...
De refugio beschikt over 2 douches. (De Spaanse hutten zijn over het algemeen beter toegerust dan de Franse!) Je staat je wel buiten uit- en aan te kleden, but who cares? Lekker!
Als ik 's nachts weer eens niet kan slapen, glip ik even naar buiten. De volle maan staat aan een heldere hemel. De refugio-hond vindt het allemaal prima en komt een uitgebreide knuffel halen.

Dag 4: -

Vandaag wordt het spannend. De geplande route gaat via de Valle de Lliterola door de Cuello de Perdiguero naar de Cabaña de Lliterola. Ook van de Cabaña de Lliterola is op internet niets te vinden: open of op slot en dus buiten een bivak opslaan? (Update 2010: de Cabaña is inmiddels toegevoegd aan internet!)
Na het ontbijt met veel thee en koffie dalen we eerst af tot de . Daarna proberen we het pad te vinden dat naar de voert. Niet te vinden dus! Het pad staat op de Spaanse kaart dan ook ingetekend als een gestreept pad, dus niet of slecht aangegeven. Waar we heen willen is duidelijk, dus beginnen we dwars door het bos stijl naar boven te klimmen. Als we uit het bos komen is er nog steeds geen pad. Maar ook hier is het duidelijk waar we heen willen. Na 3 uur ploeteren staan we eindelijk in de cuello. Het uitzicht op de Maladeta is mooi. Met kompas en kaart in de hand weten we na enig puzzelen de Pic de Aneto aan te wijzen.
Daarna is het slechts een uurtje afdalen naar de .
De cabaña is gelukkig open, maar weer verschrikkelijk klein. Er is een dagverblijf en een slaapvertrek waar niet meer dan 2 man in kunnen liggen. Met een beetje passen en meten ga ik dwars op de ingang liggen. Gaat net!
De cabaña ligt overigens vol muizenkeutels. Met wat improvisatie maken we van wat graspollen en een stukje touw een vegertje om de zaak wat schoner te maken.

Dag 5: -

's Ochtends is het voor het eerst stralend mooi weer: de zon staat aan een strak blauwe hemel. We twijfelen. Blijven we een paar uurtjes rondhangen in de zon? Of gaan we snel verder? De volgende geplande stopplaats staat op de kaart als een refugio aangegeven, maar er is ook een Hotel en een P. Het gehele complex staat op de kaart als Hospital de Bénasque. Ook van deze refugio was geen informatie te vinden op internet.Ik heb er weinig vertrouwen in...
Michel heeft inmiddels last van een knie (verdraaid?) en wil liever snel weg. We stoppen M onder de Ibuprofen en gaan snel op pad!
De afdaling tot op de weg () gaat snel. Daarna is het door een mooie omgeving (maar wel over de weg) anderhalf uur lopen naar . Het is inderdaad een heel complex met een *** hotel. Informeren naar de refugio de Bénasque levert op, dat deze al enkele jaren geleden in het hotel is opgegaan.
We overwegen onze opties. Het hotel in? Doorlopen naar Refugio de la Renclusa (2130m)? Dit is weer een grote refugio (capacitéé été/hiver 110/110) en ligt bovendien niet echt op de route. Voor M betekent dat 250m extra op en neer. Een laatste alternatief dient zich aan: in één keer doorlopen naar onze laatste stop Refuge de Vénasque. Voor M levert dat een rustdag op voor de laatste lange afdaling naar Bagnères de Luchon. Doen we!
Het eerste deel gaat nog steeds over de weg die doorloopt tot een P onder aan de Refugio de la Renclusa. Gelukkig kunnen we al na een uurtje de weg af en beginnen we aan de klim naar de Portillon de Bénasque (Port de Vénasque). En dat gaat lekker, de rugzakken zijn lichter (het eten is bijna op) en we hebben inmiddels het ritme aardig te pakken. We zijn in een uurtje boven. (Onderweg passeren we 100m onder de Port de Vénasque de . Dit zou een optie zijn geweest voor een overnachting, ware het niet dat de cabaña een totaal vervallen ruïne is.)
De is één van de mooiste die we ooit hebben gezien. Heel smal en met een fantastisch uitzicht op de Spaanse Maladeta (met de Pic de Aneto) en een cascade van meertjes () aan de Franse kant.
Daarna is het snel (heel stijl!, maar over een prima pad) afdalen richting . De refuge is open en onbewaakt. Precies wat we willen.

Dag 6:

Dit is dus onze (enige) rustdag. Ik had het idee om, als het mooi weer zou zijn, nog een keer terug de Port de Vénasque in en de Pic de Sauvegarde op te klimmen. Het weer is echter slecht. De hele nacht heeft het gestormd en kletterde de regen op het dak van de refuge. Bij vlagen regent het nog steeds en mist wordt vanuit de Spaanse kant door de port heen geblazen. Dat wordt dus niets.
Als we aan de koffie/thee zitten komt er plotseling een man binnen. Hij schrikt, had niemand verwacht... Het blijkt een berggids/instructeur te zijn. Deze week wordt van 15 aspirant gidsen een examen (8 maanden full-time opleiding: cartografie, flora, fauna, ...) afgenomen. Vandaag is het conditie-examen: vanaf een P 400m lager worden de aspiranten geacht om in totaal 4 uur naar boven te lopen (10kg rugzak), een handje te geven en weer af te dalen. Hij rent voortdurend naar buiten (regen en mist in) om te kijken of er al iemand in aantocht is. Uiteindelijk komen er slechts 8 boven. De bezemwagen (de tweede instructeur) meldt dat de anderen hebben opgegeven. Bij het afscheid vertelt hij ons dat we in Bagnères de Luchon welkom zijn in de 'jeugdherberg' (van de CDAJ) waar zij ook verblijven en schudden we handjes.
De rest van de dag brengen we in ledigheid door.
's Avonds laat komen er nog twee Fransen binnen. Toch altijd weer knap dat mensen dit soort paden in het donker weten te belopen...

Dag 7: ;

Als we wakker worden sneeuwt het. Het waait nog steeds hard en het is ontzettend koud. We ontbijten en maken ons klaar voor de laatste afdaling naar Bagnères de Luchon. We stoppen M weer flink onder de Ibuprofen.
De eerste 400m afdaling doen we in 1:05 uur. En, ook al herhalen we steeds dat we niet op prestatie lopen, we kunnen het toch niet laten om even een vergelijking te trekken met de aspirant berggidsen.
Het eerste deel van de afdaling gaat door een prachtig besneeuwd landschap. Onderweg passeren we de . Deze cabane is inmiddels een ruïne en niet geschikt voor een overnachting. Verder naar beneden gaat de sneeuw langzaam over in regen en lopen we de laatste 2,5 uur door de stromende regen langs de weg naar Bagnères-de-Luchon.
In is de 'jeugdherberg' (van de CDAJ) op aanwijzingen van de berggids/instructeur snel gevonden. Als we druipend van de regen binnen vallen staat de 'bezemwagen' van de vorige dag achter de bar. We schudden weer handjes, lachen wat en krijgen snel koffie van hem. Daarna wijst hij ons douches waar we ons alvast wat kunnen wassen en drogen. Later krijgen we een kamer toegewezen en gaan we in Luchon lunchen en bier drinken.
Voor we de volgende dag vertrekken moeten we de benzinebrander nog leeg maken. Dit jaar hadden we een grotere tank (1L) mee ( de laatste druppels brandstof). Deze is nog niet leeg, en staat op het balkon van de kamer nog zeker een uur te branden. Daarna spoelen we de fles flink na met zeep. Geen benzineluchtjes uit de rugzak in het vliegtuig!
En 's avonds gaan we in een restaurant in de hoofdstraat de lekkerste entrecôte ooit eten...

Gebruikte kaarten

Carte de Randonnées, Pyrénées N^o 5: Luchon, 1:50000; Institut Géographique National
Carte de Randonnées, Pyrénées N^o 23: Aneto - Posets, 1:50000; Institut Cartogràfic de Catalunya

Hoogte profiel

(Reconstructie volgens Google Earth)
Profiel

Voor de statistieken

Dag	Plaats	Δ [m]	Δ [m] / dag
1			+1486 -89 (+1115 -175m 05:23hr)
		+1486
		-89
2		-585	-585 (+350 -925m 04:26hr)
3		+327	+858 -740 (+950 -780m 06:04hr)
		+531
		-740
4		-97	+682 -509 (+715 -585m 04:59hr)
		+682
		-412
5		-411	+835 -607 (+960 -720m 06:32hr)
		+835
		-196
6			(+0 -0m 00:00hr)
7		-1631	-1631 (+30 -1690m 03:40hr)
Totaal	Δ [m] volgens de kaart: Δ [m] en [hh:mm] volgens digitale hoogtemeter:		+3861 –4161 (+4120 -4875m 31:04hr)