Kop

Home page, Het , Gebruikte kaarten, Overzicht in tabel, Hoogte profiel

1 - 10 Oktober 2008

Van Arties naar Espot/Spanje
Dag 0: Amsterdam - Toulouse -
De planning voor dit jaar is duidelijk. Vorig jaar wilden we van Bagneres-de-Luchon (F) via het Parc Nacional d'Aigüestortes i Estany de Sant Maurici naar Espot (Sp). We strandden echter halverwege in Arties (Sp). Dus voor dit jaar staat de route van Arties naar Espot op de planning.
We starten weer in Bagnères-de-Luchon (BdL): per KLM naar Toulouse, per trein naar Montréjeau en verder per bus naar BdL.
Vorig jaar konden we in de sportwinkels van BdL geen brandstof voor de benzinebrander krijgen, dus lopen we dit keer gelijk door naar het plaatselijke tankstation en 'tanken' de benzine flessen voor €1.50 vol. Niet ideaal die benzine, het roet nogal, maar verder prima.
Het CDAJ is niet op slot. Na een half uurtje komt de beheerder, en ja, we zijn weer welkom. Geen ontbijt, maar slapen is prima. We melden dat we volgende week op de terugweg weer langs willen komen. Ook prima. Daarna gaan we 'down town' BdL voorlopig de laatste biertjes drinken en een confit d'canard cq. entrecôt plus flesje wijn wegwerken. Heerlijk.

Dag 1: Bagnères-de-Luchon (F) - -
Mooi weer! Blauwe lucht!
Eerste punt van orde voor deze dag is het regelen van vervoer richting Arties (Sp). Bij gebrek aan openbaar vervoer tussen BdL (F) en de spaanse kant van de grens (Bossost, Sp) zullen we voor dit deel een taxi moeten regelen.
We zijn vroeg, deze ochtend. Het taxi-buro in de hoofdstraat van BdL is nog gesloten en het duurt nog zeker een uur voor het open gaat. Aan de overkant van de straat zien we de taxibus van vorig jaar parkeren en de bestuurder een woning binnen gaan. Hij heeft ons blijkbaar zien staan en herkend, want even later komt zijn vrouw naar buiten. We vragen of het mogelijk is om ons naar Bossost te brengen. En ja, dat kan. Vijf minuten later zitten we uiterst tevreden in het busje en worden we voor €40 naar Bossost vervoerd.
Aangekomen in Bossost blijkt de bus richting Vielha en Arties (en verder) over 10 minuten te komen. Prima! Voor €0.90 per persoon worden we naar gebracht. Onderweg gaat het weer er helaas steeds somberder uitzien. Eenmaal in Arties gaan we eerst een ontbijt en veel koffie verorberen. Ondertussen klaart het weer gelukkig helemaal op. Een mooiere start kunnen we ons nauwelijks wensen. Het is ca. 11:00 uur en we zij helemaal 'up and running'. We gaan van start. Waar we vorig jaar naar beneden kwamen, lopen we nu terug omhoog. Slechts één vraag rest voor deze dag: lopen we naar Refugi Restanca, waar we vorig jaar eindigden? Of lopen we meteen door naar de volgende refugi in de route: Refugi de Colomers? We besluiten tot de laatste. Iets verder, maar moet kunnen.
Op de splitsing vlak na de P bij besluiten we definitief om direct naar Refugi de Colomers te lopen, langs de Arriu de Rencules richting . Het is ca. 16:30 als we boven zijn. Het weer is inmiddels aan het omslaan, van een brandende zon naar wind met mist en regen. Snel doorlopen dus. Tijdens de afdaling naar de Refugi de Colomers komen we in dikke mist en ijzige wind terecht. H meldt dat het 'kaarsje' wel zo ongeveer opgebrand is. Geen nood, het is slechts een korte afdaling naar de refugi op 2130m. Dachten we.
Aangekomen by de refugi blijkt alles op slot. En dat terwijl op internet staat aangegeven: "GUARDAT: Sí; PLACES: 40; PLACES EN ABSÈNCIA DE GUARDA: 40". Dat komt dus niet goed uit.
Enig onderzoek levert een pijl op naar een 'andere' refugi de Colomers? We gaan de aangegeven richting volgen, we weten het anders ook niet. En ja hoor, een poosje later doemt een splinter nieuwe op uit de mist. Pfoe, dat viel niet mee.
Deze refugi is kleiner (ca. 12 plaatsen), maar wel open en H gaat onmiddelijk onder een deken liggen klappertanden en wordt door ons verwend met een kop soep. Vermoeidheid? Eerste (te lange) dag met ruim 1200m klimmen met zware rugzakken en ruim 7 uur op de benen? Of koutje gevat? We weten het niet.
's Avonds wordt het echt slecht weer. Het waait hard en de regen is overgegaan in een mix van hagel en sneeuw, maar H is gelukkig weer opgeknapt zodat we geheel volgens traditie een flesje Grappa kunnen legen.

Dag 2:
We maken vandaag zeker geen haast, als we al vertrekken. Buiten stormt het, er is sneeuw gevallen en aan de lucht te zien zal er nog veel meer regen/hagel/sneeuw vallen.
Gelukkig heeft E een nieuwe hobby: geo caching. En er ligt een cache vlak bij deze refugio, aan de overkant van het meer (Lac Major de Colomers). Als het weer 's middags iets opklaart gaan we met de GPS ontvanger op pad. Eenmaal in de buurt van de juiste plek is het zoeken in alle gaten en spleten, maar de cache wordt gevonden (R)! Het blijkt bovendien een 'First to Find' te zijn (nog niet eerder gevonden), inclusief certificaat. E dus extra trots! We moeten er mee op de foto.
's Avonds wordt het druk in de refugio. Het is vrijdagavond, en 300m lager ligt een parkeerplaats. In het winterverblijf zijn slechts 12 slaapplaatsen. Wij zijn er (3), er zijn 5 Tjechen, 4 Spanjaarden, en 2 Israëlies. Wat later komen nog 2 Spanjaarden binnen. Zij blijven niet en de 2 Israëlies besluiten om met hen mee te liften naar het dorp. Dat scheelt!

Dag 3: -
De dag begint met veel zon. De wind is gaan liggen en het ziet er buiten prachtig uit. We gaan snel op pad en zullen de GR11 tot in de Port de Ratèra volgen. Onderweg passeren we een aantal prachtige meertjes: , en Lac Obago. Daarna is het even klimmen naar de . Onderweg is het stil en sereen. De vers gevallen sneeuw geeft de lang gerekte pas een prachtig aanzicht. Volop genieten dus.
In de port moeten we beslissen. Nemen we de omweg via refugio Saboredo en Matarò, of lopen we de korte weg direct naar refugio d'Amitges? Ik weet van internet dat de oversteek van refugio Matarò naar refugio d'Amitges een lastige is die met de vers gevallen sneeuw zeker niet makkelijker is geworden. We nemen de gok. Terug kunnen we altijd nog.
De afdaling naar de is prachtig maar gaat via een niet gemarkeerd pad. Na een goed uur afdalen zien we de hut liggen. De refugi is open, inmiddels onbewaakt en biedt 18 plaatsen. We besluiten om hier te blijven. Van het alternatief om eventueel in één keer door te lopen naar de Refugi Matarò zien we af. Vooralsnog zijn we alleen, maar omdat het zaterdag is verwachten we meer wandelaars.
Rondom de hut ligt veel hout. We beginnen het te verzamelen en een grote stam wordt met de aanwezige bijl in stukken gehakt. Dat belooft voor de avond een aangenaam vuurtje te worden.
Laat in de middag komen nog 2 Spanjaarden aan. Ze genieten 's avonds mee van ons vuurtje.

Dag 4: -
Ook vandaag is het prachtig weer, blauwe lucht en een lekkere zon. We willen verder via de Còth der Lac Glacat naar de Refugi Matarò. Deze refugi schijnt bijzonder mooi te zijn, en biedt (volgens internet) plaats aan 16 personen.
De klim naar de Coth der Lac Glacet valt wat tegen. Ondanks het feit dat het pad gemarkeerd zou moeten zijn, beginnen we met het verkeerde pad vanuit de refugi te volgen. Pas als we 100m lager staan hebben we definitief in de gaten dat we in de verkeerde richting lopen. Goed, we keren terug naar de refugi en proberen het opnieuw.
3.5 uur later staan we in de . Na enig speuren zien we de Refugi Matarò in de diepte liggen. Komt goed, denken we.
De afdaling gaat door een veld met enorme rotsblokken. Het is puzzelen, klauteren, balanceren en vooral niet misstappen!
Aangekomen in de vlakte waar de refugi hoort te liggen zien we niets meer van de refugi. Volgens de GPS ontvanger moeten we er ongeveer bovenop staan. We lopen rond en klimmen uiteindelijk op een heuvel om overzicht te krijgen. Ja, daar staat hij. Op een volgende heuvel. Ondanks dat we nu weten waar de refugi staat blijft het lastig om hem te vinden. Het blijkt uiteindelijk een heel klein paadje te zijn dat steil een heuvel op loopt.
De is eigenlijk een metalen bivakhut. Het is klein en er zijn zeker geen 16 plaatsen zoals internet meldt, maar slechts 2x3 slaapplaatsen. Het halen van water (met waterzuiveraar!) uit het meerje beneden (Estany Llong) is een hele klus. Klauteren naar beneden, en weer terug naar boven klauteren.
's Avonds meldt H weer dat hij niet lekker is, hoofdpijn, misselijk, en niet willen eten. Gelukkig komt hij zelf met de oplossing. Te veel zon! We hebben de hele dag in een felle zon gelopen en daarna met de rug tegen de bivakhut in de zon liggen dommelen. En die zon kan dan behoorlijk branden!
Ondertussen zitten we ook te puzzelen op de doorsteek vanaf hier naar de refugi d'Amitges. Er zijn drie mogelijkheden: Coll de Basseiro, een smal poortje in de spitsenrij tussen de Pics Basseiro, Collada de Bassiero ten noorden van de Pics Bassieroen en een doorsteek bij Pic d’Amitges.

Dag 5: -
ALs we opstaan is het weer mooi weer. Heerlijk! We klauteren eerst naar beneden om water voor de overheerlijke expeditie ontbijten te halen. Je moet toch wat. Daarna besluiten we, gezien de hoeveelheid sneeuw die er nog steeds ligt, om terug via de Còth der Lac Glacet de doorsteek naar de refugi d'Amitges te maken.
We klauteren door het rotsveld terug de in en gaan in de pas linksaf richting Col d'Amitges. Onderweg zien we een steenbok in een rotsveld staan. We staan doodstil. Heeft ie ons gezien?
Als we bovenkomen slaat de schrik ons even om het hart. Een heel steile afdaling naar beneden? Als we de omgeving bestuderen zien we een paadje vlak onder de graat verder lopen. Al glibberend in de sneeuw volgen we het. Na ca. 100m komen we in een volgende col, waar een beter pad (gemarkeerd met steenmannetjes) ons naar beneden voert. De bestaat dus eigenlijk uit twee delen. Goed opletten dus!
De verdere afdaling naar het Estany Gran d'Amitges is eenvoudig. Wel rotsveld na rotsveld; het evenwichtsgevoel (met zware rugzak) wordt flink op de proef gesteld.
Beneden aangekomen lopen we rondom het meer richting de refugi. De luiken van de zijn open en we hopen dat hij open is. Helaas. De refugi is gesloten; er zijn alleen onderhoudsmensen aan het werk. Het winterverblijf staat 50m verder en is wel open. Ook goed, het ziet er prima uit en snel maken we kwartier. Want: volgens E ligt ook hier een cache!
Als we op de bewuste cache coördinaten aankomen klauteren we de hele omgeving af. We kijken in alle spleten en gaten. Niets te vinden! De volgende ochtend zullen we van de hele omgeving een serie foto's maken om de oplossing op internet op te zoeken.
Het is zeer mooi. De Agulles d'Amitges steekt hoog boven het meer uit, wat een prachtig gezicht over het meer heen oplevert. Achter het Gran d'Amitges ligt een zo mogelijk nog mooier meer, het . Helaas ligt dit meer inmiddels in de schaduw van de omliggende bergen. Maar..., wat is het er sereen stil. De volgende ochtend ren ik even terug om toch nog een foto te maken. Ik heb er de halve nacht van wakker gelegen...
Als we 's avonds in de slaapzak liggen horen we geritsel, en even later geknaag. Er zit een flinke muis aan ons eten te knabbelen. Als we een zaklantaarn aanklikken verdwijnt hij door een spleet onder het dak. Mooi, die zijn we kwijt. Licht uit.
Vijf minuten later herhaalt de muis zijn streek. Dan maar de slaapzak uit en het eten terug in de rugzak. Mooi, die zijn we kwijt. Licht uit.
Vijf minuten later herhaalt de muis zijn streek, maar knabbelt dit keer aan het schuursponsje. Okay, laat maar. Straks gaat hij nog aan de rugzakken knabbelen. Dan maar het schuursponsje. Freak.

Dag 6: -
's Ochtends ziet het weer er minder goed uit. De geplande route via Refugio de Estany Llong en Refugio de Colomina is niet meer haalbaar. Maar er is een alternatief via het dal van de Rio de Monestero. Alleen, daar is geen refugi of cabaña. We hebben dan wel onze bivakzakken voor éénpersoons tentjes ingeruild, maar toch...
We dalen eerst maar af naar het en lopen verder naar de . Ook hier weet E een cache te liggen. En omdat het weer neigt naar regen, wordt eerst de cache gezocht en gevonden (H). Ook deze cache is weer een 'First to Find', inclusief het bijbehorende certificaat. Dus: op de foto!
Daarna moeten we even overleggen wat ons te doen staat. Of hier blijven en morgen afdalen naar Espot (maar dan houden we een dag over), of verder het dal van de Rio Monestero in richting refugi Josep Maria Blanc. We werpen nog één blik op de wolken en nemen de gok maar. We hangen de rugzakken om en gaan op pad.
Halverwege het dal besluiten we om de tentjes op te zetten. We zoeken een geschikte plek en zetten de tentjes op: 'Camp site ' is gevestigd! Het is flink koud, het waait hard en af en toe vallen er grote druppels. We gaan dus maar weer hout verzamelen. Na het eten (zelfs de benzinebrander heeft moeite met de wind en temperatuur) gaat de fik er in.
's Nachts loeit de wind om mijn tentje en een aantal keren hoor ik het regenen.

Dag 7: -
Het valt 's ochtends niet mee om de slaapzak uit te komen. Het is nog steeds flink koud (gevroren 's nachts?) en het waait nog steeds hard. Ik probeer in mijn tentje al zoveel mogelijk kleren aan te trekken, maar handig gaat dat niet in zo'n klein tentje. Dan maar naar buiten en vliegensvlug de rest aan. Brrr...
Voor het ontbijt zoeken we een plekje achter een rots, zoveel mogelijk uit de wind, maar toch staan we nog te klappertanden. Daarna is het snel de tentjes afbreken, zooi inpakken en rugzak omhangen (lekker warm). Al om 10:15 zijn we op pad. Een opmerkelijk record voor ons :-)
Twee uur later staan we in de . Het laatste deel in de collada was flink lastig. Veel klein gruis vermengd met wat sneeuw. Iedere twee stappen omhoog resulteerde in weer één stap naar beneden glijden. Aan de andere kant van de collada ligt een goed pad en een kleine twee uur later staan we voor onze bestemming voor vandaag.
ligt prachtig aan het . En ook hier weet E een cache te liggen aan het naast gelegen . Deze blijkt wel erg lastig te vinden. We zoeken ruim een uur in alle gaten en spleten, maar E (in eigen persoon) weet hem ditmaal zelf te vinden. En weer is het een 'First to Find', inclusief certificaat. Extra trots dus!
De rest van de middag hangen we wat rond de refugi, laten de tentjes goed drogen in de wind en en bellen naar huis. We hebben zowaar ´bereik´, maar moeten er wel voor op het hoogste rotspuntje klimmen. Daarna maken we de laatste warme avondhap klaar.

Dag 8: - - Bagnères-de-Luchon (F)
Laatste dag. Laatste ontbijt. We hebben één warme avond maaltijd over: pasta ham/kaas. Omdat H en ik genoeg hebben van de expeditie ontbijten maken we deze laatste warme hap klaar. E neemt genoegen met de laatste repen, maar wil wel solidair zijn en één hapje proeven. Daarna is het opruimen, inpakken en op pad. Het is ruim 1000m dalen, maar een probleem is dat niet. Het is spijtig weer afscheid te moeten nemen van de bergen, van de stilte en de serene schoonheid.
We zijn helemaal ingelopen en iets meer dan 2 uur later vallen we op een terrasje in neer. We nemen een biertje. En daarna nog één, met gebakken eieren met spek. Hmmm, heerlijk.
Volgend punt van aandacht is: hoe komen we hier weg? Er rijdt geen bus, en de provinciale weg in het grote dal beneden is 7km over de weg lopen. Overigens rijd daar geen bus richting Vielha of Bossost. Wat te doen? Er staan wel jeep-taxi's voor toeristen die per jeep de bergen in willen.
We gaan maar eens informeren bij het taxi buro. We kunnen ons naar Salardu laten brengen, het eindpunt van de bus die naar Bossost rijdt. Maar dan moeten we met de bus van Salardu naar Bossost en daar een taxi regelen die ons ophaalt en naar Bagnères-de-Luchon (BdL) brengt. Óf direct naar Bossost en overstappen in een andere taxi. Óf ons direct vanuit Espot naar BdL laten brengen. We gaan voor deze laatste optie. De dame achter het loket vraagt €200. Te onderhandelen over de prijs valt er niet. Het luikje gaat gewoon weer dicht en de dame verdwijnt. Ach, €200/3 = €70 per man. We doen het. Maar dan blijkt de enige weg door het dal wegens wegreconstructie nog afgesloten tot 17:00 uur. Zijn we helemaal blij dat we niet een deel met de bus doen!
We melden ons om 16:30 aan het loket. De jeep-taxi staat klaar en brengt ons in precies 2 uur (het geld dus waard!) naar BdL.
Als we in BdL het CDAJ inlopen is er niemand, maar dat zijn we langzamerhand wel gewend. Er ligt een briefje, drie lakensetjes en een sleutel klaar. Prachtig toch? We duiken snel onder de douche en gaan 'down town' BdL een paar biertjes drinken en een confit d'canard cq. entrecôt plus flesje wijn wegwerken. Heerlijk na al dat saaie expeditie voer.

(c) Rob Udo
Oktober 2008


Gebruikte kaarten
Carte de Randonnées, Pyrénées No 22: Pica d'Estats - Aneto, 1:50000; Institut Cartogràfic de Catalunya

Hoogte profiel
(Volgens GPS-ontvanger log file)
Profiel

Voor de statistieken
Dag Plaats Δ [m] Δ [m] / dag
1 - +1154 -197
(+2753 -1785m
17.60km
7:09hr)
+1154
-197
2 - 0
3 - +454 -274
(+1065 -922m
8.46km
4:01hr)
+454
-274
4 - +470 -320
(+814 -644m
5.58km
4:20hr)
Down to ? (2203m) -107
+422
Plan de Gerber (2412m) -213
+48
5 - +395 -475
(+674 -776m
4.67km
3:42hr)
Plan de Gerber (2412m) -48
+395
-427
6 - +257 - 501
(+860 -1060m
9.20km
3:14hr)
-501
+257
7 - +579 -365
(+905 -803m
6.65km
3:29hr)
+579
-365
8 - +0 -1045
(+315 -1336m
8.04km
2:17hr)
-1045
Totaal Δ [m] volgens de kaart:
Δ [m], afstand[km] en [hh:mm] volgens GPS data:		   +3309 -3177
(+7386 -7326;
60.2km;
 28:12hr)