30 September - 10 Oktober 2009
Van Esterri d'Aneu/Spanje naar Arinsal/Andorra
Dag 0:
Amsterdam - Barcelona
Het kost weer veel moeite om alle rommel te verzamelen en in rugzakken te proppen: kleding, expeditie maaltijden, éénpersoons tentjes, tarp, slaapzakken, benzinebrander, waterzuiveraar en nog veel meer. Al wordt het elk jaar iets meer (dit jaar de tarp), het past toch nog. Mijn tentje moet wel aan de zijkant van mijn rugzak, maar dat moet dan maar.
We vliegen 's middags vanaf Schiphol naar Barcelona. H heeft een hotel gereserveerd in de stad, vlakbij het busstation waar morgen de bus naar Esterri de Aneu (Ed'A) vertrekt.
Vorig jaar zijn we in Espot gestopt. Dit jaar gaan we in Ed'A verder; we willen uiteindelijk naar Andorra. Het stukje tussen Espot en Ed'A geven we onszelf kado.
Het is wel even zoeken hoe we met trein en metro op de goede plaats uit te komen! Na een kort bezoekje aan de Sagrada Familia en de haven, laten we ons het bier op de Rambla goed smaken, evenals een flinke maaltijd in één van de vele restaurants vlak achter de Rambla.
De bus naar Esterri de Aneu vertrek vanaf het busstation Barcelona-Noord om 7:30 uur. Vroeg opstaan dus en geen ontbijt in het hotel. We kopen een kop espresso, flesje water en een croissant op het busstation. De bus doet er maar liefst ruim 5 uur over. Onderweg dommelen we wat en mogen we er één keer uit voor een sanitaire stop en een kop koffie. Rond 13:00 uur staan we eindelijk in .
Hadden we gedacht daar wel even de benzineflesjes te vullen? Niet dus; geen benzinepomp in het dorp, wel er buiten: 2 km lopen. Lui als we zijn proberen we bij een dame in een winkel nog even een taxi te regelen. Ook niet, geen taxi in dit dorp. Dan maar lopen; daar komen we tenslotte voor.
E gaat op een bankje op de rugzakken passen en H en ik beginnen te lopen en onderwijl te liften. Dat lukt! De benzineflesjes (2 * 0.6L) vullen we voor slechts €1.50. Ook terug lukt het liften weer. Daarna nemen we écht een laatste lunch (met een watertje en geen bier!) en om ca. 14:30 uur gaan we het begin van het pad richting Coll de la Gallina zoeken. Het eerste deel lopen we over een smalle geasfalteerde weg in de richting van enkele berggehuchten: . Daarna gaat de weg over in een jeeppad.
We begonnen met een zonnetje, maar inmiddels is het zwaar bewolkt en begint het zelfs te regenen. Het eerste doel is de Refugi Mont-Roig, maar dan moeten we wel nog even een pas door: Coll de Gallina op 2661m.... niet te halen dus, maar dat was eigenlijk al gepland; een mooie gelegenheid om de tentjes te gebruiken.
We lopen nog wat door en zoeken ondertussen naar een geschikte vlakke plek om de tentjes neer te zetten. De blijkt zo'n geschikte plek, wel vol met koeievlaaien, maar vooruit, je moet wat. De tarp komt goed van pas. We zitten er droog onder en maken onze eerste maaltijd. Het spreekwoordelijke flesje Grappa gaat er 's avonds gretig in.
De volgende ochtend is het weer opgeklaard, de zon schijnt. Het gaat allemaal nog wat sloom, maar het lukt om een expeditie ontbijt klaar te maken en de rugzakken weer op orde te krijgen. Het doel van deze dag is de Coll de la Gallina en de Refugi Mont-Roig.
Als we bij het Estany de la Gola aankomen staat er een spiksplinter nieuwe refuge (of beter: er vlak onder): . De refugi staat niet op
onze kaart en is (nog) niet te vinden op
internet.
Verder omhoog, vlak onder de coll, raken we het spoor een beetje kwijt. Er ligt een wegwijzer op de grond, en als we proberen te interpreteren welke richting de Coll de la Gallina zou zijn worden we wat onzeker. Ook een blik op de kaart en GPS geven geen duidelijk uitsluitsel. Dan maar een gokje, dat overigens goed uitpakt. In de hebben we uitzicht op de gletsjer van de Aneto.
Ergens in de diepte aan het het Estany inferior de la Gallina ligt de volgende bestemming: .
Overigens is de interpretatie van het spaanse refugi anders dan die van de franse refuge. Waar de franse refuges bemande berghutten zijn (of in de wintermaanden onbemand, maar dan met een open winterverblijf), kunnen spaanse refugi's van alles zijn: van bemande berghotels tot (soms primitieve) schuilplaatsen. In franse termen: spaanse refugi = berghotel of franse cabane of franse bivakhut.
Voor deze dag staat de afdaling naar op het programma. Niet erg ingewikkeld en een beetje bedoeld als een rustige dag. Onze planning naar Andorra is aan de krappe kant, dus als we om ca. 14:00 in Noarra staan besluiten we om door te lopen. We hebben tijd genoeg, en een beetje inlopen op het oorspronkelijke schema kan geen kwaad. Het is beter om haast te maken als je tijd hebt, want dan heb je tijd als je haast hebt.
Uiteindelijk belanden we op een mooie, maar drassige, vlakte: . Als we de tentjes opzetten staan we nog in de volle zon, en de beekjes nodigen uit om ons na 3 dagen van inspanning even lekker te wassen. Daarna verzamelen we hout voor een kampvuurtje en maken we een maaltijd. Het is helder en er schijnt een volle maan. Als het kampvuur is opgebrand voelen we onmiddelijk de kou. We liggen vroeg in de slaapzakken.
Het is 's nachts flink koud geweest. De beekjes zijn bevroren. Ik probeer in mijn tentje al zoveel mogelijk kleren aan te trekken, maar verder dan een T-shirt kom ik niet. Dan maar naar buiten en vliegensvlug de rest aan.
Voor vandaag staat de refugi Certascan op het programma. Het is niet al te ver, en als het vlot verloopt willen we verder lopen en weer ergens de tentjes neerzetten. Na anderhalf uur staan we al in de en een klein uur later staan we aan de oever van het . De ligt vlak achter de (natuurlijke) dam.
Het winterverblijf is open en ziet er prima uit. Eigenlijk wel aangenaam om een nachtje te blijven.
Het is nog vroeg (ca. 12:30), dus besluiten we verder te lopen. Vol goede moed gaan we een pad volgen richting Estany de Naorte. Niet te vinden! Het pad lijkt een heel andere kant op te gaan. Na een half uur besluiten we om terug te gaan naar het begin punt. Er staat nergens een aanwijzing waar het echte pad zou moeten beginnen, maar we denken het ditmaal te weten. We beginnen een ander pad af te lopen, om na een half uur te besluiten dat het ook niet het goede pad kan zijn.
Ook de GPS met kaart geeft iets heel anders aan. Dan maar weer terug naar de refugi. Balend gaan we een kop soep maken en besluiten we om dan maar de nacht in deze refugi door te brengen.
Eigenlijk is het ook wel een heel mooie hut. Hij is duidelijk net verlaten door de huttewaard, want alles is keurig schoon en de dekens liggen netjes gevouwen op de matrassen. Niet erg dus om te blijven. We gaan buiten wat liggen doezelen in de zon en genieten van het prachtige uitzicht.
's Avonds gaan we een spelletje spelen: aapje gooien, altijd leuk.
Omdat we gisteren tweemaal een verkeerde richting zijn gaan lopen besluiten we om vandaag via het jeeppad, dat vlak onder de refugi begint, naar beneden te lopen: maken we een beetje vaart en kunnen we het 'verlies' van gisteren goedmaken.
Het jeeppad is snel gevonden. Halverwege is er een afsteek naar beneden; zowel volgens de kaart als volgens de GPS. We beginnen er vol goede moed aan. Na enige tijd gaat het pad over in een paadje, niet veel later in een koeienpad en nog wat later houdt ieder spoor op. Waar gaat dat toch steeds mis? Gaan we terug? Weer een uur verlies? Op zich niet belangrijk als het om veiligheid gaat. Of zoeken we door het bos onze eigen weg naar beneden? Het ziet er niet al te moeilijk uit. Beetje stijl, wat glibberig, lastig met rugzakken. Ietwat gefrusteerd besluiten we tot het laatste. Eenmaal beneden op het knikken te knieën en tellen we de krassen en schrammen op benen en armen. Goed, het heeft dan uiteindelijk wel veel tijd gekost, maar we staan er.
Na een kwartiertje rust gaan we het Vall de Selente in. Hoever? We zien wel. Het weer is goed en we kunnen als we het zat zijn de tentjes op een vlakke plek neer zetten.
Onderweg komen we een schaapherder tegen die zijn schapen verzameld. We voelen ons een storende factor. De schapen vliegen alle kanten op en de herdershond doet zijn uiterste best om alle schapen weer bijelkaar te krijgen.
Een eindje verder moeten we een behoorlijk ruige beek oversteken: . Aan de overkant liggen op een klein vlak stukje een aantal koeien ons nieuwsgierig (met onmiskenbaar leedvermaak) gade te slaan. Ja ja, dat doen die viervoeters vast veel beter ... Wij staan te balanceren met zware rugzakken en glibberen van steen naar steen.
Vlak voor de Collada de Becero, rond 16:00 uur, zijn we het zat. We hebben inmiddels al weer 700m geklommen en het was erg warm in de zon. Op het gooien we onder het toeziend oog van een stel koeien de rugzakken af. Als we onze tentjes opzetten komen ze nieuwsgierig steeds wat dichterbij. Gelukkig inspecteren ze onze tentjes niet aan de binnenkant :0)
's Nachts heeft het hard gestormd. De hele nacht heeft de wind aan mijn tentje gesjord en heeft het tentdoek geklapperd in de wind. Niet echt goed geslapen dus.
We willen vandaag de door en dan naar de Refugi Baborte. Onderweg zou nog een
geo-cach moeten liggen (hobby van E). In de col stormt het geweldig. In de diepte zien we een bivakhut (Refugi Baborte?) en snel dalen we af, tot E roept dat binnen enkele meters (GPS coördinaten!) de cach moet liggen. We wensen hem veel zoek-plezier en gaan onze veldflessen vullen met water. Na een juichkreet ga ik wel even een foto maken.
Als we even bij de bivakhut een kijkje nemen staat er een andere naam op: Refugi del Cinquanenari . De
heeft een dubbele naam, blijkt later als ik de refuge op internet opzoek. Handig hoor. (Noot: dubbele namen voor hutten komen vaak voor!, zowel aan de franse als spaanse kant van de Pyreneeën.) Het is nog vroeg, zodat we deze hut kunnen overslaan.
Het volgende doel wordt de Refugi de Vall Ferrera. Op een smal pad langs een steile helling komen we alweer een stel koeien tegen. Erg veel zin om haast te maken hebben ze niet, wel vervaarlijk uitziende horens. Proberen we er langs te komen? Lijkt een beetje riskant op dit paadje. We manen ze aan door te lopen, maar ze maken niet echt veel haast. Als het pad een puinhelling oversteekt klauteren we vliegensvlug bovenlangs langs de koeien.
De ligt ca. 10 minuten van het pad (hier de GR11) dat we willen volgen richting Andorra. De refugi zelf is weer gesloten, maar een winterverblijf is open. Prima. In de beek gaan we ons andermaal eens flink wassen. Heel koud!
Als we ons 's avonds klaar maken om in de slaapzakken te kruipen denk ik stemmen te horen. Te lang in de eenzaamheid? We liggen al een uur in de slaapzakken als E plotseling meldt dat hij ook stemmen hoort, ditmaal inclusief een lampje in de verte. En inderdaad, een paar minuten later komen 2 spanjaarden binnen. Ze hebben uren in het donker gelopen, zeggen ze, en zijn van plan om morgen de Pica d'Estats te beklimmen, het hoogste punt van Catalonië. Zal best, maar hun voorbereiding en uitrusting zien er niet erg professioneel uit....
De volgende ochtend is het zwaar bewolkt en het lijkt ieder moment te gaan regenen. De 2 spanjaarden liggen nog te snurken als wij ons ontbijt verorberen. Ook als we de rugzakken weer volgooien en gedag zeggen maken ze geen enkele aanstalte om op te staan. Ze vinden het wel best zo.
Onderweg naar de Refugi de Baiau begint het af en toe te regenen. (Deze refugi staat ook vermeld onder de naam Refugi Josep Maria Montfort.) Wel of niet regenkleding aan? Op het gaat het ook weer stormen. Ik moet regelmatig even stil staan om het evenwicht te bewaren. De regenkleding mag aan, is het niet voor de regen, dan wel voor de wind en kou.
In de verte zien we de bivakhut liggen. Het is net als de Refugi Mont-Roig een echte bivakhut, bovenop een rots (weer 50-70m op en neer om water uit een meertje te halen!), klein, maar ook heel gezellig. Er staat zowaar een restje Pastis. Het spijt ons voor de volgende gasten, maar die gaat 's avonds wel op :O)
Later in de middag gaat het flink regenen. De hele nacht door klettert de regen tegen de (metalen) wand van de hut en loeit de wind. Lekker voor morgen!
's Ochtends is het inderdaad niet al te best weer. Wel is het droog, maar de wolken hangen laag en de col waar we doorheen willen (Portella de Baiau) is niet te zien. Maakt niet uit; we zijn al een aantal keren mis gelopen, en dat zal ons niet weer gebeuren. Dachten we.
Als we het Estany de Baiau rond lopen denken we te weten waar we omhoog moeten. We zien immers de bekende rood-witte markeringen, zo af en toe. Als we eenmaal in de col staan beginnen we te twijfelen. Toch weer een 'verkeerde afslag' genomen? Ja hoor, als we verder naar beneden gaan krijgen we zicht op Andorra en kunnen we niet anders konkluderen dat we door de
(ook wel: Port de Metacorba) zijn gelopen. En dat is nou pech, denken we, want zo missen we onze laatste refugi, en zullen we in één keer naar beneden, naar Arinsal op 1500m, moeten lopen. Wel een beetje veel voor één dag, bovendien zijn we dan een dag 'te vroeg'. En om weer een nachtje in de tentjes te slapen hebben we niet zo heel veel zin meer.
Gelukkig komen we verder naar beneden een refugi tegen die alweer niet op onze kaart staat: (ook bekend als Refugi Joan Canut). Ziet er prima uit, met een mooi uitzicht op een vlakte waar een kudde paarden staat. We blijven er.
Er zijn ook 2 poolse jongens. Op onze vraag of ze blijven antwoorden ze ontkennend. Als we vragen waar ze heen gaan weten ze dat niet goed. Ze vertellen dat ze in Carcasonne zijn begonnen met door de Pyreneeën te trekken, wel met trein en bus, tot zover. Nu willen ze lopen. Ik kijk naar hun rugzakken, en bedenk me dat daar vast geen slaapzakken in kunnen zitten: te klein. Op onze vraag of ze ook een kaart hebben, komen ze niet verder dan aan te geven dat ze de kaart(en) in C hadden willen kopen, maar dat alles uitverkocht was. Ze hebben wel een kaart, maar die is op een schaal van 1:veel. Als ze vertrekken in de richting waar wij vandaan kwamen, vinden we dat maar bedenkelijk. Later in de middag zien we ze weer terugkeren en verder naar beneden lopen. Gelukkig maar!
's Avonds zien we het achter de bergen (in het volgende dal?) het flink weerlichten. Aan onze kant is de lucht helemaal opgeklaard.
's Nacht word ik wakker van geluid voor de deur van de refugi. Als ik ga kijken staat er een stel nieuwsgierige paarden voor de deur.
Voor vandaag staat er alleen nog de afdaling naar de bewoonde wereld op het programma. We hebben geen zin meer in een expeditie ontbijt en eten al het overgebleven snoep op: muesli repen en snickers. Daarna pakken we de rugzakken voor de laatste keer in en vertrekken.
In anderhalf uur zijn we in het eerste dorpje: . Ook hier ligt een
geo-cach, die E nog graag even meeneemt.
De dienstregeling van de bus (op de bushalte) geeft aan dat er slechts 3 bussen per dag van en naar Andorra la Vella (stad) rijden. Als we een stukje langs de weg naar beneden lopen, komt de bus juist omhoog. Blijft hij uren op zijn eindpunt staan? H denkt van niet en gaat alvast klaar staan op de weg. En inderdaad; even later komt hij terug naar beneden. Een half uur later staan we in Andorra la Vella. Daarna is het een hotel zoeken, een uitgebreide lunch eten en 's avonds nog een flinke maaltijd. De volgende ochtend brengt een bus ons direct van Andorra naar Barcelona airport en staan we vroeg in de avond weer op Schiphol.
(c) Rob Udo
Oktober 2009
Carte de Randonnées, Pyrénées No 22: Pica d'Estats - Aneto, 1:50000; Institut Cartogràfic de Catalunya
Carte de Randonnées, Pyrénées No 21: Andorra - Cadí, 1:50000; Institut Cartogràfic de Catalunya
(Volgens GPS-ontvanger log file)
|
Dag |
Plaats |
Δ [m] |
Δ [m] / dag |
|---|
| 1 |
|
- |
+840
(+2051 -1199m
13.5km
3:45hr) |
|
840 |
| 2 |
|
- |
+861-371
(+2276 -1786m
11.1km
5:52hr) |
|
861 |
|
-371 |
| 3 |
|
- |
+421-711
(+1743 -1901m
13.2km
6:00hr) |
|
-711 |
|
421 |
| 4 |
|
- |
+610-370
(+1438 -1188m
6.9km
3:47hr) |
|
610 |
|
-370 |
| 5 |
|
- |
+697-843
(+1967 -2215m
17.1km
6:24hr) |
|
-843 |
|
697 |
| 6 |
|
- |
+417-571
(+1684 -1782m
13.2km
6:00hr) |
|
417 |
|
-571 |
| 7 |
|
- |
+577
(+948 -418m
7.1km
2:47hr) |
|
577 |
| 8 |
|
- |
+221-494
(+643 -927m
5.1km
3:00hr) |
|
221 |
|
-494 |
| 9 |
|
- |
-744
(+588 -846m
5.3km
1:25hr) |
|
-744 |
|
Totaal |
Δ [m] volgens de kaart:
Δ [m], afstand[km] en [hh:mm] volgens GPS data: |
|
+4644m -4104m
(+13339m -12262m;
92.7km;
39:00hr) |