H a r r y -- v a n -- d e r -- V e n

s c h i l d e r
------ s c h r i j v e r


    Home -------- Informatie -------- Schilderen -------- Schrijven -------- Nieuw
     

 

 

'Tararaboemdijee' (2014)
ISBN: 978-90-818253-2-0, paperback met stofomslag, 224 pagina's.
V
erkrijgbaar via de boekhandel en bij de auteur (zie Informatie).
Verkoopprijs € 17,00 (incl. verzendkosten).
Ook als e-book verkrijgbaar. Prijs eBook verzie (epub formaat) € 3,99 (€ 2,00 via deze website).
Het eBook is gratis voor degenen die het boek aangeschaft hebben.

 

 

Passages uit Tararaboemdijee

'Dat schilderen van mij is al vroeg begonnen' zei Anselm Tieme, beeldig kunstenaar en gekend voortrekker van goede verhoudingen tussen de mannelijke kunne onderling. Hij zat ietwat onvast op een stoel in de Blokhut, maar had zich redelijk verankerd door zwaar met zijn ellebogen op het tafeltje te leunen. Met de rode ogen en zilveren stoppelbaard in primitieve saamhorigheid was hij een treffend icoon van de oorspronkelijke natuur van de kunstenaar: rood met witte stippen. Kijk aan, dacht Michel, wedden dat ie ook een rimpelsteeltje heeft. Vreemd, zoals mannen zich er af en toe uit laten zien. Zie die dunne wenkbrauwen, die dunne lippen, dat dunne haar. Wedden dat ie ook een dunne darm heeft.
Tieme keek hem aan met zijn waterige ogen en wachtte er kennelijk op dat Michel in vervoering van zijn stoel zou vallen of dat zich tenminste een blinde aanbidding in zijn ogen zou openbaren. Anselm Tieme was ook de mening toegedaan dat kunstschilderen het hoogste goed is, en bestemd voor slechts weinig uitverkorenen, zoals bij uitstek voor hemzelf. Michel deed het voor de lol. Ook verder waren ze zeer verschillend in hun opvattingen. Het zou niet in Michels hoofd opkomen om een marterharen penseel in zijn kont te steken en dan een limbo te dansen tegen het linnen. Ook niet al was het van canvas of zelfs van goudbrokaat. Tieme deed dat gerust, volgens Tieme zelf, ondanks de buikkrampen die het veroorzaakte. Joodse kunstenaars zijn expres zionistisch, concludeerde Michel.
'Ik moet wel schilderen' zei Tieme, 'het is een dans, een goddelijke dans die ik niet kan ontspringen, Deo gracias.'
'Kun jij dansen? De polonaise zeker. Of de polka, de vogeltjesdans, of de limbo misschien?'
'Dat is niet bekend' verklaarde Tieme, 'ik heb er wel een jaar op geoefend. Maar kan hem niet onder de knie krijgen.'
   
lees hier verder...

 

Ha, ja, de PostKloterij! Michels vader had meegedaan omdat hij de goede postcode had gewonnen, en hij kwam in de finale vanwege de vraag hoeveel salmiakknotsen een Nederlander eet die al vier jaar in hongerstaking is. Hij had het precies goed. Dus mocht hij een koffer uitkiezen.
'Nummer 43.'
'Ho, nee' zei Linda de Mol, 'er zijn maar 26 koffers. Noem een ander getal.'
'Oh, okee, doe maar 37.'
'Nee u begrijpt het niet, het gaat om een getal van 1 tot 27.'
'Ah, op die fiets... eh... 27.'
'Godsamme.' Linda viel een beetje uit haar rol. 'Nee, een getal TOT 27!!'
'Dat zei ik toch, 27.'
'Nee, eronder!!!! ONDERRRRR de 27, simpele.'
'Ah ik snap het... doe maar... eh... eh...'
Michels vader dacht diep na. In elke koffer kon dus een grandioos bedrag zitten, maar ook een flut bedrag en banken en notarissen kennende zat in verreweg de meeste koffers een grandioos flut bedrag. Kortom ik moet gewoon de koffer met het grootste bedrag eruit halen, nee, laten zitten. Jezus, wat 'n gedoe.
'Neem rustig de tijd' beet Linda hem met trillende stem toe.
'Fijn.'
Linda wachtte nog een minuut en trok toen haar waffel open om hem verbaal te slachten.
'25' zei de oude Fontanel, die nog niet overleden was toen.
Ze klapte haar mond toe en even was Linda stil, toen zei ze: 'Hèhè, het kind is er...'
Michels vader keek zoekend om zich heen. Wat bazelt dat mens nou, zag je hem denken.
'U krijgt koffer 25.'
'Mooi' zei Fontanel en bekeek het meisje dat met de koffer kwam aangewaggeld met vergaande belangstelling. Linda keek naar zijn ogen, het angstzweet brak haar uit toen Fontanel zijn mond opende. Maar dat viel mee, Fontanel veegde slechts het speeksel van zijn kin.
'Maak maar open' zei Fontanel, 'ik ben benieuwd.'
'Nee dat kan niet. Die moet dicht blijven. In deze koffer zit uw prijs die de notaris erin heeft gedaan.'
'Ja, dat is mooi gezegd. Maar bedenk wel dat het een notaris is! Ik wil zien dat het echt zo is.'
'Nee, nee, dat kan niet. Het is echt zo, geloof mij maar, de notaris heeft er een bedrag in gedaan, dat is uw prijs.'
'Hoeveel dan? Zeker een poedelprijs, of een troostprijsje.' Hij keek Linda argwanend aan. 'Was dat een troostmeisje, die van daarnet?' vroeg hij fluisterend.
'Dat... eh... Whaaaah!!... Dat moeten we gaan zien. Kiest u maar een koffer van een van de andere meisjes.'
'Okee, leuk man. Ik snap het. Doe maar meisje 25.. eh.. koffer 25.'
Hij veegde andermaal het speeksel van zijn kin.
'Nee nee nee!' Linda werd lijkbleek. Wat een ontzettende knuppel. 'Nee, u heeft koffer 25 al. Hansworst! Koffer 25 is uw prijs. Snap het nou 'ns 'n keer. Nou moet u een andere koffer kiezen.'
'Krijg ik 2 prijzen dan?'
   
lees hier verder...

 

terug naar Schrijven

 

 

    © Harry van der Ven 2015
Alle afbeeldingen en (delen van de) boeken zijn eigendom van de kunstenaar en mogen niet worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt op welke wijze dan ook,
zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur en/of de uitgever.