John Mayall concert in Lerouge Gorge, Avignon, 26 maart 2006

Op zakenreis
Het is zondagmiddag 26 maart 2006. Normaal gesproken zou ik nu, net na de brunch, in mijn luie stoel zitten, bakkie koffie, krantje lezen, lekker niks doen. Maar nu brengen Saskia en de kids mij naar Schiphol, om mijn  tweedaagse zakenreis naar Avignon te starten. De vlucht gaat geheel volgens schema en om ca 18.00 uur arriveer ik in de heerlijke Franse voorjaarszon bij mijn hotel in Les Anges, een klein plaatsje bij Avignon. Romain, mijn franse collega, staat me al ongeduldig op te wachten. En niet onbelangrijk, met de kaartjes voor het concert van vanavond. “We moeten gelijk weer door, want het begint om 19.00 uur”, zegt hij ietwat ongeduldig. Hij had het me al eerder gemaild, maar ik dacht nog dat 'ie dat verkeerd had begrepen. Maar goed, nadat ik mijn koffer in mijn kamer heb gebracht gaan we gelijk door naar Avignon.

Nauwe middeleeuwse straatjes
Avignon heeft een oude middeleeuwse binnenstad. Een van de Pausen heeft daar ooit domicilie gehad (kerkscheuring of zo iets). Romain rijdt met zijn -gelukkig kleine- auto door de smalle straatjes alsof 't een fiets is. Maar hij woont er dan ook. Opeens slaat hij linksaf in een doorgang waarvan de deur automatisch opengaat. Dan komt hij een een onderaardse parkeergarage. Met een tweebaansweg er door heen!! Hij parkeert zijn auto in een parkeerbox waar zijn vader toevallig de motoren (ze hebben er drie!) tegen de kant van de box aan het zetten is. Ik begroet hem in mijn beste frans en meld nog dat zijn zoon (Romain is midden 20) een uitstekende gastheer is. Daarna lopen we snel weer naar buiten en even later staan we opeens  voor het kleine theater waar het straks allemaal gaat gebeuren: Le Rouge Gorge!

“With Autograph”
We maken wat foto's voor de deur en gaan snel naar binnen. De zaal zit al helemaal vol. We zoeken naar een goeie plek. Het lijkt beetje op Paradiso, met aan zijkanten balustrades/balkons. Aan de achterkant van de zaal, tegenover de stage is een trap naar de balkons. Maar de trappen zitten al vol met mensen. We banen ons een weg naar boven, maar daar is het zicht niet echt goed te noemen. Wij dus weer naar beneden. Naast de trappen staat een grijze man aan een klein tafeltje en daarop wat cd's en dvd's in een kartonnen standje met de tekst: “with autograph”. Tot mijn grote verbazing blijkt dit John Mayall zelf te zijn.

De Fan verbleekt bij zijn Ster
Beetje verlegen koop ik de cd “Padlock for the Blues”. John Mayall zet automatisch zijn handtekening en handelt een en ander zakelijk af. Ik ga terug naar Romain en leg ietwat verbouwereerd uit wie 'die man' is. Ik vraag of Romain of hij een foto van Mayall en mij samen wilt nemen. Ondertussen hebben al veel mensen het “tafeltje” gevonden en John Mayall tekent hoesjes, oude lp's, enzovoorts. Ik stap weer op hem af en enigszins verlegen vraag ik 'm of 'ie met me op de foto wil. Hij kijkt naar een jongeman naast hem met zo'n securitybadge op zijn brede borst en mompelt tegen hem “I think that's OK”. Alsof ik even snel wordt beoordeeld op terroristisch gedrag. We gaan wat onbeholpen naast elkaar staan. Hij staat er ook een beetje bij met zo'n houding van “wat moet ik nou?”. Nadat Romain de foto heeft gemaakt, bedank ik John en vertel ik hem nog dat ik een fan van hem ben sinds 1968. Hij weet duidelijk geen raad met zijn houding en al die aandacht. Het verbaast mij dat zo'n grote ster zo verlegen is en gewoon daar zijn eigen merchandise staat te verkopen. Het verbaasd mij ook dat ik zoveel had voorgesteld van deze ontmoeting en ik dit zo stuntelig afwerk. Ik voel mij net een schooljongen. Ik had nog zoveel willen vragen en een gesprek met hem willen aangaan. Maar de drukte in de zaal, zijn en mijn verlegen houding doen mij dat allemaal op dat moment vergeten.

Een Blueslegende
Even voor diegenen die niet weten waarom ik mij zo druk maak: John Mayall is een 73 jaar oude blues legende. In de zestiger jaren treedde hij in Engeland veelvuldig op met zijn Bluesbreakers. Die zelfde Bluesbreakers liet hij vaak van samenstelling veranderen wanneer hij dat nodig vond. Zo recruteerde en “versleet” hij latere grootheden als John McVie, Mick Fleetwood, Peter Green (allen later Fleetwood Mac), Jeff Beck, Jack Bruce,, Eric Clapton, Mick Taylor, Harvey Mandel, Walter Trout en Coco Montoya. Hij was ook een trendsetter: hij was het die eind jaren 60 een akoestische band begon tegen de -toen gebruikelijke- stroom van het elektrisch gitaar geweld in, de eerste “unplugged” concerten!. Later schoof hij nog meer op naar Jazz-Rock. Na een letterlijke depressie-periode midden 70-er jaren krabbelde hij weer terug met de Bluesbreakers in de tachtiger jaren en is tot op de dag van vandaag actief met bluesconcerten en bijbehorende cd- en dvd-releases, zo'n 50 titels in totaal. Een echte Blues-grootheid, ook al haalt ie niet meer de publieksaantallen van toen.

The Father of British Blues
Romain en ik banen ons een weg naar voren. Al snel begint het concert. Eerst spelen de bluesbreakers drie nummers met Buddy Whittington als zanger. Al snel laat hij zijn virtuositeit blijken op de gitaar. Hij past duidelijk in het rijtje Beck, Clapton, Green, Taylor. Hij is alleen 30 jaar te laat geboren! Buddy Whittington is een zware 'vierkante' Texaan bij wie de gitaar als een soort kinderspeelgoed afsteekt tegen zijn grote lichaam. Na de solo-act van The Bluesbreakers introduceert Buddy “the Father of the british blues”. En gelijk als John Mayall opkomt beginnen ze met “Road Dogs”, het titelnummer van hun laatste CD. John Mayall is nu veel duidelijker in zijn element. Hij geniet zichtbaar, zo ook de andere bandleden. Zo verlegen als hij achter dat “tafeltje” was, zo vol met energie is hij nu. En dat met 73 jaar! Het openingsnummer gaat vloeiend over in een ander nummer van de laatste CD: “Chaos in the Neighbourhood”. Tijd om de 'Bluesbreakers' voor te stellen, vindt Mayall: Joe Yuele achter het drumstel (al vanaf 1985); Hank Van Sickle (bas) en Buddy Whittington (gitaar, backing vocals). De vierde Bluesbreaker Tom Canning (keyboard) is er tijdens deze tour niet bij, Mayall speelt naast zang, harmonica en gitaar, ook op het keyboard.
 Daarna volgen ook wat meer bekendere en oudere nummers zoals: “Walking on Sunset” en “Congo Square”. Voor 'Walking On Sunset' uit zijn '70th Birthday' DVD wisselt multi-instrumentalist Mayall het keyboard voor een gitaar met een kleine, maar mooi uitgehouwen body.

Op een gegeven moment realiseer ik mij waarom ik zijn meest recente muziek niet meer 'je dat' vindt. Hij zingt dan meestal in de 'lage octaven' . En dat klinkt wat kunstmatig, alsof 'ie zijn tekst spreekt. De wat oudere nummers zingt John Mayall in de 'hoge octaven'. En dan wordt het opeens een stuk aantrekkelijker (althans ... voor mij !). Dan is hij voor mij het wezen van een blues-zanger. Beetje huilende, dwepende stem. In ieder geval blijven de 'oude' nummers het dus stukken beter doen dan de nieuwe voor mij. Ze spelen “Burned Bridges” van de nieuwe cd. John's zakelijk instinct laat hem niet in de steek, bij elk nummer informeert hij het publiek van welke cd of dvd het betreffende nummer afkomstig is. En of de titel verkrijgbaar is in de stand. Geeft niks, deze manier van merchandising spreekt mij vele malen beter aan dan die van bijv. de Stones. Ze spelen “Hideaway”. “To Heal The Pain”, “Somebody Is Acting Like A Child”, “Have You Heard” en het mooie “All Your Love” van Otis Rush. De enige echte warhorse uit John Mayall's lange muziekcarriere, “Room To Move” wordt overgeslagen, ondanks de vele geschreeuwde verzoeken uit het publiek. Wel wordt het rythmische thema eruit, “chik-a-chik-er” op zijn mondharmonica, begeleid door de drums in een van de nummers (ben vergeten welke) als improvisatie gespeeld. In een aantal nummers krijgt ook Buddy Whittington de gelegenheid om zijn virtuositeit op de gitaar nog meer te demonstreren. Hij jammed er lustig op los. Een waar genot om naar te luisteren, zo'n vakman.

De Toegift
Iets over negenen verdwijnen Mayall & The Bluesbreakers onder een daverend, niet aflatend applaus van het podium. Voor zoveel appreciatie krijgen we twee toegift-nummers erbovenop. Eerst speelt de band de meezinger “Mama Talk To Your Daughter” van John Mayall's idool J.B. Lenoir. Daarna wil Mayall de avond solo afsluiten met een heuse boogie-woogie op het keyboard. Helaas laat het geluid te wensen over (althans naar John's mening) en schakelt hij moeiteloos over op de mondharmonica en speelt een weergaloze solo-improvisatie. Iets later is Mayall alweer druk bezig met het signeren van CD's en DVD's aan zijn tafeltje bij de trappen. Romain en ik gaan weer snel naar buiten om ons aan een welverdiende pizza te laven. Ondertussen napratend en nagenietend van het concert van een man die voor minstens 100% achter zijn muziek staat. Een heerlijke show om nog jaren over na te mijmeren en te koesteren. Hopend dat 'ie nog een keer besluit om in Nederland op te treden. Dan kun je wel raden wie er weer bij is!!


Arjan Vermeer