Archief augustus 2008
Lokale tijd: 2,5 uur later
NOS Journaal: dossier Aghanistan

NRC Handelsblad: Uruzgan

Volkskrant: dossier Afghanistan

Vrij Nederland: dossier Afghanistan

Uruzgan weblog

Ministerie van defensie: Afghanistan

Ministerie van defensie: foto's missie Uruzgan

Nieuwsbrief 28 augustus 2008


Donderdagmiddag, 15.00 uur locale tijd, bij jullie 12.30 uur. Ik stel me Nederland voor. Lunchtijd, regen (gok ik zo), de vakantie voorbij, het weekend bijna voor de deur. Doen we hier ook wel eens, elkaar prettig weekend wensen op vrijdag, grinnik, die enkeling die er aan denkt dat er op sommige plekken op de wereld zoiets als weekend bestaat. Ach, barbecue-weer hebben we in ieder geval wel en dat gebeurt ook wel eens.

Het is hier zo’n 35 graden. Heel acceptabel maar als je moet sjouwen is het toch wel warm merkte ik net.

De avonden zijn heerlijk. Soms zitten we aan de tafel voor onze fabs met wat kaarsjes en komen er zo wat passanten aanwaaien en kletsen. Sterren kijken, beetje filosoferen en heel veel lachen. Als je niet beter wist lijkt TK op zo’n moment absoluut the place to be maar dat wordt natuurlijk gecompenseerd door hard werken en thuis missen om maar eens iets te noemen. Dat harde werken daar zit niet zo veel verschil in hoe mensen daarmee om gaan.

Post verzenden naar Uruzgan

Dat missen van thuis wel. Van helemaal niet, via best wel behoorlijk tot echte heimwee.  Tegen echte heimwee is geen kruit gewassen. Dat vreet je letterlijk op. Ooit heb ik een theorie over heimwee gelezen van een Amerikaanse psychiater. De enige waar ik wat mee kon. Hij stelde dat het vooral de dingen en mensen in je omgeving zijn door wie je kunt zijn wie je bent.

Je bent die jongen die zo goed voetbalt, die graag sleutelt aan brommers, dingen maakt, je bent moeder, vader, vriend. Maar wat moet je dan als er geen voetbalclub is, geen kapotte brommer en geen kinderen en geen vrienden in de kroeg? Wie ben je dan? Hoe kun je jezelf zijn, hoe kun je jezelf ‘thuis’ voelen waar je bent?

In die vragen ligt de enige vorm van hulp besloten die ik mensen met heimwee kan geven: laten we zoeken naar vervangingen. Hard werken is niet genoeg. Aan de slag gaan wel. Iets doen, iets zoeken: dingen, mensen. Maak dit rare stukje van de wereld een beetje van jou, in plaats van er verloren en verdwaald je werk te doen.


Gelukkig kan ik zelf zeggen dat dit stukje van de wereld ook een beetje mijn stukje is geworden. Ook al mis ik Rob en de kids en al die mensen die me dierbaar zijn natuurlijk, toch voel ik me hier ook thuis. Bij mij zit ‘m dat vooral in het samenzijn met mensen. Het hangt niet zo van plekken af en al helemaal niet van dingen doen (thuis ben ik ook een lui monster).

En natuurlijk helpt het dan dat er veel mensen hier zijn die ik al kende en dat het kamp ook niet nieuw is.

Ik betrap me er ook op dat ik toch minder dan ik verwachtte de vergelijking trek met TFU 1.

Dat doe je wel, je vorige uitzending is toch altijd een referentiekader, maar het is niet altijd even zinnig en het is toch vooral het hier en nu dat bepaalt. Het dreigingsniveau bijvoorbeeld. TFU 1 meer TIC’s, deze keer meer IED’s. Dat constateer je dan, punt. Het is hoe het is, daar moet je het toch mee doen. Hoopvol is wel dat ik zie dat er vooruitgang zit in wat we uiteindelijk willen. Klinkt lekker politiek correct natuurlijk maar ik ben er oprecht blij mee. Ik was toch een tijdje best wel cynisch hoor. Maar als ik nu zie hoeveel burgers van de diverse ministeries er op het kamp lopen die met echte opbouwdingen bezig zijn, hoeveel meer ANA (afghaans leger) er nu is die uiteindelijk de militaire taak geheel zelf zal moeten gaan waarmaken, dan is dat mooi. Gaat niet met sprongen hoor, maar als ik het met het hele prille begin vergelijk dan is er absoluut hoop.


Maar dat is het hele grote plaatje. Mijn dagen worden toch vooral gekleurd door het verhaal van de enkele vent of vrouw of van groepen. Het hier en nu waaruit je niet kunt wegvluchten. Geen deur die je om vijf uur dichttrekt om in je autootje naar huis te stappen. Geen weekend dus. 24 Uur per dag, zeven dagen per week, samen werken en samen leven. Dat levert heel veel mooie momenten op en soms op absolute kut-momenten. Als het goed is komen mensen daar doorheen en kunnen ze weer genieten.


Zo, beetje beschouwend stukje geworden. Zal misschien komen door de start van de dag. Er was iemand jarig werd op de stafbriefing gezegd. “Zal maar niet zeggen hoeveel jaar hij wordt want dan voelen jullie je allemaal zo oud”, was het begeleidende commentaar. Het werd toch gezegd: 25 jaar. Ik realiseerde me ineens dat ik in november het dubbele wordt en ik kreunde. Iedereen lachen.

Nou ja, de volgende keer weer meer verhalen en beleving.Volgend stukje zal wel even duren. Ik ga even tijdje buiten de poort. Ja, ik zal voorzichtig zijn.





Nieuwsbrief 22 augustus 2008


Als ik dit stukje schrijf is het bij ons 21.00 uur ’s avonds. Ik zit buiten voor mijn fab, dan heb ik wat beter ontvangst van het draadloos netwerk op mijn PC. Het kamp is donker, er staat een aangenaam briesje en het is rustig in deze hoek. De jongens die tegenover mij slapen zijn de poort uit. Ben benieuwd hoe ze het hebben. De vooruitgeschoven posten zijn populair vanwege hun intieme karakter (lekker met je eigen club weg van de duizend regeltjes op het hoofdkamp) maar soms berucht vanwege de omstandigheden (hard werken onder primitieve condities). Ik ga binnenkort met een club mee. De meeste posten waren er tijdens mijn vorige uitzending nog niet. Ben benieuwd. Maar nu zit ik dus buiten te genieten in een lekker klapstoeltje met m’n PC.

Mijn ogen tranen een beetje van de slaap maar ik heb geen zin om al zo vroeg naar bed te gaan. Heb ik de laatste dagen meer last van. Ik maak het te laat en de dag begon vandaag toen het nog lang geen ochtend was. Eigen schuld dus en ja maak je geen zorgen, ik ga vanavond vroeg slapen maar eerst nog even genieten van de rust en straks nog wat drinken. Nou ja……in de Echo’s (een soort van kantine/café kun je al dagen niks anders meer krijgen dan koffie, water en slushpuppie want de bevoorrading is problematisch. Maar toch, gezellig nog even een afzakkertje nemen in de vorm van een flesje water is natuurlijk nooit weg

Naast me rommelt de maatschappelijk werker in zijn prefab die hij persoonlijk geheel heeft verfraaid met behulp van gevonden hout en gebruikte spijkers. Plankjes, kastjes, een bureau en een wapenrek, tafeltjes en complete wandmeubels, hij draait er zijn hand niet voor om. Bob de bouwer wordt hij al genoemd en we verwachten binnenkort toch wel uitbouwserres en wenteltrappen. Het is mooi om zoiets te zien ontstaan inclusief het plezier dat hij er in heeft.

Het was vandaag een mooie dag. Vannacht mee naar de heavy-weaponrange om de jongens en Casimir uit te zwaaien, daarna even naar de ops, beetje het eerste stukje van hun route volgen, koffie zetten voor de watchkeepers. Toen een lekker ontbijtje (het eten is hier echt ronduit fantastisch geworden!) en daarna de ochtendbriefing ook wel morningprayer genoemd en de dagelijkse SMT-meeting (Sociaal Medisch Team). De rest van de dag en een stukje avond werden gekenmerkt door gesprekken.  Sommigen mooi zuiver in hun eenvoud, sommigen meer complex, maar allemaal zo rakend aan essenties van het leven en ons bestaan hier. Soms is het er meteen. Iemand klopt op je deur. “Kan ik even met u praten?” en bij het binnenstappen is het gesprek al begonnen en de toon al gezet zonder dat er nog echt iets is gezegd.

Een beeld blijft me bij: een man, groot, sterk, klemt zijn kaken op elkaar terwijl hij naar woorden zoekt. Maar zijn schouders vertellen al lang voordat we de woorden vinden.

Praten is goed, een arm om een schouder soms ook.


Liefs,

Ingeborg





Nieuwsbrief 12 augustus 2008


Hey lieverds,
Hier een eerste bericht van mij. Het lijkt al weer lang geleden maar ik zal toch maar even bij het begin beginnen.
Afscheid op de kazerne was anders dan anders omdat voor het eerst Rob en de kinderen mee waren. Was eerst bang dat ik toch al erg met mijn hoofd ergens anders zou zijn maar dat viel mee. Als je Radbouds lieve hand de jouwe voelt zoeken in de auto op weg naar Schaarsbergen, dan zijn dat van die fijne afscheidscadeautjes, het lieve snoetje van Lidewij nog even kunnen knuffelen.... zelfs het nog even verdrinken in Robs ogen had een mooie intimiteit. En Marijke was er bij zoals altijd, precies goed.
De reis naar Minhad was prima. Het vliegtuig zat lang niet vol dus ik kon heerlijk languit slapen.
Bij aankomst in Minhad wist ik weer hoe warm het kon zijn (50 graden in de schaduw) en vooral hoe vochtig (80%) welkom in de sauna. Daar moesten we dus acclimatiseren: met een voorzichtige opbouw sporten en lopen. E n daarnaasst erg veel hangen en kletsen. Dat was mooi want ik had door de korte opwerktijd weinig kans gezien de andere SMT-leden te leren kennen. Daar had ik nu alle gelegenheid toe. Was fijn.
Tot onze tevredenheid vlogen we vanuit Minhad soepel en zonder veel vertragingen door naar Tarin Kowt.


Toen ik het kamp terugzag was ik blij. Gek gevoel. Hoezo ben je nou blij om weer op TK te zijn? Het is toch het goede gevoel van de vorige uitzending dat boven kwam drijven. Geen idee hoe deze gaat worden maar ik kende het kamp nog, wist de weg en zag al snel veel bekende gezichten. Sietse, de collega die ik kom aflossen stond me al bij de poort op te wachten, leuk! Maar al snel zag ik zoveel bekenden dat Sietse steeds even moest wachten. Dat vind ik altijd leuk dat weerzien in een uitzendgebied. Dat is anders dan op de kazerne. Hier weet je dat je met z'n allen de komende maanden het zult moeten gaan maken.
Dat bleek ook al snel. De volgende ochtend reed een van de voertuigen bij een patrouille op een IED en hadden we vier gewonden. Al snel bleek dat het om mensen van de nieuwe (onze) club ging en dat we er dus voor kozen het nieuwe SMT aan de slag te laten gaan (normaal heb je eerst een paar dagen om in tre dribbelen).
Ik ben in de role 2 (het ziekenhuis) naar de gewonden  gegaan. Het was goed om te merken dat er veel mensen waren die ik nog van TFU 1 of zelfs een stukje 2 kende. Voorstellen onder dat soort omstandigheden is lastig en een manier van werken afspreken al helemaal. Nu ging alles soepel. Men was met vier gewonden tegelijk bezig maar soms even met minder en dan kon ik er voor ze zijn. Ik vond mijn weg in een drukke OK waar het geen heksenketel was omdat iedereen feilloos wist wat hij of zij moest doen. 
Drie van de jongens waren bij bewustzijn en legden een verbluffende veerkracht aan de dag. Eigenlijk vanaf het begin. De klap was heftig in iedere vorm, voor henzelf (shit ik ben gewond) maar ook om hun maatjes gewond te zien (ik kan niet helpen). Maar steeds was er ook humor (wat is dat toch een eerste levensbehoefte) en de wil om te vechten. Tekenend voor de gewonden was dat de grootse zorg naar elkaar uitging, uiteraard het meest naar degene die echt zeer zwaar gewond was.
Terwijl ik me in de tijd en de dagen erna met de gewonden bezighield, vlogen Casimir en paul (aalmozenier en psych) naar de rest van de club toe om te praten. Casimir krijgt wel een heftige start!  Eerste uitzending, eerste dag....
Gister waren we weer bij elkaar en vandaag konden we aan onze HOTO (Hand over/take over) beginnen  want onze voorgangers gaan nu echt bier drinken op Kreta. Ze hebben het verdient.
 
liefs Ing


 


Kaart Uruzgan

Amnesty International: dossier Afghanistan

Human Rights Watch: Afghanistan

Humanistische geestelijke verzorging in de krijgsmacht

Raadsman in Uruzgan: Weblog Norbert de Kooter

Raadsman op Curacao: Weblog van Erwin Kamp

Universiteit voor Humanistiek

Humanistisch Verbond

Human.nl