Nieuwsbrieven oktober 2008
Lokale tijd: 2,5 uur later
NOS Journaal: dossier Aghanistan

NRC Handelsblad: Uruzgan

Volkskrant: dossier Afghanistan

Vrij Nederland: dossier Afghanistan

Uruzgan weblog

Ministerie van defensie: Afghanistan

Ministerie van defensie: foto's missie Uruzgan

Nieuwsbrief 15 oktober 2008


Hey allemaal! Nog weer even een stukje van mij. Alles goed hier. Was even een beetje ziek, er heerst een venijnig snotter- en hoestvirus op het kamp. Ik bleef er af en toe in, maar nu gaat het weer goed.


Wat heb ik de afgelopen tijd gedaan? Aantal dagen in het veld met een eenheid die al het een en ander achter de kiezen heeft. Was goed. Slapen onder de sterrenhemel (begint behoorlijk fris te worden ‘s nachts), voertuig-geklooi, tosti’s maken (ze hadden in een voertuig een tosti-apparaat mee!) en heel veel kletsen.

Soms gericht, even een zachte steen opzoeken met iemand die wel heel veel achter elkaar op zijn bordje krijgt. Vaak ook spontaan, over alles wat deze missie met zich meebrengt. De dreiging (het besef dat je leven in een oogwenk afgelopen kan zijn lijkt soms de grondtoon van alles), de zin van de missie, hoe de dingen hier gaan en waarom en wat er anders zou moeten.

Mooie gesprekken. Sommige jongens zijn nog zo jong en toch…soldatenwijsheden zijn soms echt wijsheden. Verpakt in een argeloos zinnetje zitten de mooiste inzichten die je maar kunt bedenken.

Voeren we constant filosofische gesprekken? Echt niet. Soms gaat het gewoon lekker sloom over helemaal niks en dat is dan nog leuk ook. Soms draaien we muziek, achterover hangend op de klep van een voertuig. Of je zit zwijgend tegen elkaar aan geleund omdat je anders omvalt van de moeheid.

En dan heb ik het natuurlijk over de momenten waarop dat even kan. Alle andere momenten is iedereen alleen maar superscherp en bezig. Dat lukt ze gelukkig nog goed maar je merkt dat de voortdurende druk van hard werken en dreiging zijn tol beginnen te eisen. Iedereen droomt van woeste plannen als ze straks weer in Nederland zullen zijn maar ik gok er op dat er een hoop zullen zijn die ook dagenlang op de bank en in hun bed zullen doorbrengen ;-)


Komend weekend zijn er voor veel eenheden de thuisfrontdagen in Nederland. Ook bij het thuisfront merk je dat het niet altijd makkelijk is om het maar zacht uit te drukken. En dan heb ik het niet alleen over vaders, moeders en vriendinnen of echtgenoten. Soms lijkt het een vergeten categorie maar er zijn zoveel broers en zusjes die het er moeilijk mee hebben. Ik hoor het zo vaak. Het gaat de jongens aan het hart. Zo’n jonger zusje dat worstelt met de consequenties van het vak waarvoor jij hebt gekozen. Die zich zorgen maakt en zo verlangt naar de dag dat je er weer bent dat ze zich even wat minder op alle andere dingen van het leven kan concentreren.

Op de kampen in TK en Deh Rawod kun je tijdens de thuisfrontdagen kort gebruik maken van een live-verbinding met Nederland maar dat geldt natuurlijk niet voor degenen die buiten zijn.

Ach, later is er altijd weer de mail, de post en de telefoon. Vooral post blijft heerlijk. Pakketjes, brieven, allemaal aandacht, liefde, of het nou in de vorm van woorden, eten of andere zaken gegoten wordt. (Dank je wel trouwens voor alle lekkere dingen die jullie stuurden!!! Ben er echt heel blij mee.)


Op het kamp op TK lijkt de rust weer enigszins hersteld t.a.v. een aantal zaken. Ongetwijfeld hebben jullie gehoord dat er twee mensen van het verkennerspeloton naar huis gaan. De rest blijft hier en er lijkt ruimte te zijn voor nieuwe positieve ervaringen. Ik hoop het erg. Ik ga het binnenkort zien als we weer dingen gaan doen.

Is daarmee alles goed en over? Nee natuurlijk niet. Er zijn mensen met diepe krassen op hun ziel. Er zitten mensen thuis die nog niet thuis hadden moeten zijn. Dat is niet zomaar over. Dat blijft zeer doen.


Voor mijzelf zijn de afgelopen dagen op het kamp redelijk relaxed geweest. Heb me zelf geloof ik even wat low-ops gegund. Tuurlijk was er werk. Altijd. Maar soms bleef ik wel héél lang hangen bij de Echo’s. Nog een kop koffie, en nog een en nog een ijsje. Heb zelfs eindelijk getekend. Had houtskool en papier meegenomen maar nog niet aangeraakt. Nu wel. Ging voor geen meter maar het was wel heel ontspannend. Even iets anders.


Dat was het wel weer geloof ik. Dank voor al jullie mail (zo heerlijk om de computer op te starten en er is mail) en post en alle lieve en bemoedigende woorden. Doet me goed.





Nieuwsbrief 9 oktober 2008


Even een middag ‘gestolen tijd’. Actie waarmee ik mee zou gaan is gerolexed. Dus even tijd voor weer een stukje nieuwsbrief, beetje mijn fab opruimen (het is hier een klerezooi aan het worden) en ander persoonlijk getut (straks even lekker rustig douchen en het stof eens echt uit mijn haren proberen te wassen).


De meeste eenheden zitten nu ergens halverwege de uitzendtermijn. Ik ook. De eerste maanden zijn omgevlogen. Tegelijkertijd heb ik het gevoel dat ik al een eeuwigheid hier zit. Er is zoveel gebeurd, dat kan nooit allemaal in die paar maanden… toch wel dus.


De laatste dagen zijn er NATO-medailles uitgereikt. Voor de Charlie Tijger Compagnie en haar enabelers op Chora. (Was leuk om erbij te zijn. BBQ en veel gezelligheid. En eindelijk het mineurslied horen zingen bij een feestelijke aanleiding!) Andere eenheden kregen hun medaille op TK.  

Dan voer je altijd weer gesprekken over waar die medailles (de medaille vredesoperaties krijgen we na terugkeer in Nederland) nu voor staan. Zoveel verschillende mensen, zoveel verschillende functies en taken: één medaille.

Er is vaak discussie over wie nou het zwaarste werk heeft. Nog los van individuele factoren die het werk voor jou zwaar of juist licht kunnen maken is dat een ingewikkeld iets. Ja, je werk buiten de poort doen is risicovol. Fysiek is het vaak ook een stuk zwaarder dan het leven op de base. Maar ook op de base is het leven niet voor iedereen gelijk. Sommigen hebben inderdaad een soepele functie maar anderen hebben zware functies waarbij veel mensen van hen afhankelijk zijn en waarbij alles ook nog liefst gister klaar moet zijn. De mensen in het hospitaal maar ook bijvoorbeeld de jongens van herstel werken zich echt een behoorlijke slag in het rond om maar eens wat voorbeelden te noemen. Niet iedereen heeft werk dat even zichtbaar en bekend is. Op de werkvloer ziet niet iedereen altijd hoe hard sommige mensen bij een staf werken en wat voor voortdurende druk er op hun schouders ligt. Tuurlijk kunnen die ’s avonds lekker hun pantserfabje opzoeken om te slapen, alleen zijn er ook waarbij het even mag duren voor de slaap komt omdat het zachte bedje het maar niet wil winnen van alle vragen die nog in hun hoofd om een antwoord schreeuwen.


Maar goed. Terug naar de medailles. Over enige tijd komt er binnen de Nederlandse Krijgsmacht iets dat in het buitenland al langer bestaat: een soort combat-badge die je krijg na vuurcontact geloof ik. Ik weet niet wat precies de criteria zullen gaan worden (hoe zit het met de mensen die IED’s opsporen en onschadelijk maken?) maar de bedoeling is dat het recht zal doen aan in ieder geval één verschil dat wel degelijk gevoeld wordt: heeft je leven op het spel gestaan of niet. Voor veel mensen is dat toch echt heftig. Niet alleen in de zin van angst ofzo. Maar het besef, het onmiskenbaar vóelen in plaats van het abstracte weten, dat het afgelopen had kunnen zijn, dat is iets met een duidelijke impact. Iets wat ook heel erg met zingeving te maken heeft. Op TK aankomen en al die post en pakjes zien van jouw geliefden. En dan bedenken dat je er voor hetzelfde geld niet meer was geweest om ze uit te pakken. “Het idee raadsvrouw, dat ze dat dan allemaal voor niks hadden gedaan…..” In zo’n zinnetje zit een hele wereld aan besef. Dat soort ervaringen brengen veel essentiële hoe, wat en waarom-vragen met zich mee.


Een zeer ontroerend en zo hoopvol moment dat me nog lang bij zal blijven vond plaats tijdens een debrief-gesprek met een Afghaanse tolk die ook (weer eens) met zijn neus op de eindigheid van het menselijk bestaan was gedrukt. Dat had er best behoorlijk ingehakt. Op mijn vraag of het mogelijke prijskaartje hem wel eens liet twijfelen aan zijn keuze om dit werk te doen rechtte hij zijn hoofd, keek me diep in de ogen en zei: “Ik was onderweg met schoolboeken voor de kinderen van Afghanistan”. ……… Wie een waarom heeft waarvoor hij kan leven, kan bijna elk hoe verdragen……

Ik wens iedereen zo toe dat ze voor zichzelf een goed ‘waarom’ kunnen vinden want het ‘hoe’ wordt altijd zwaarder naarmate de missie vordert.

In die gesprekken over medailles maar natuurlijk ook natuurlijk op andere manieren wordt duidelijk dat veel mensen hun werk buiten de poort in die zin ook echt wel zwaar vinden hoe graag ze het ook doen. Typerend verschijnsel zijn de dromen. Zoals je altijd droomt over dingen die je dagen kleuren, zo zijn er toch wel erg veel mensen die regelmatig dromen hebben waarin het mis gaat bij hun werk buiten, waarin ze ergens voor vluchten of de controle verliezen. (“Oh man, had vanochtend even echt geen zin om er uit te gaan vandaag. Vannacht gedroomd dat het fout ging.”)

Dat wil absoluut niet zeggen dat ze het niet trekken ofzo; dat wil wel zeggen hoe groot de mentale slijtageslag is.

Wel mooi dat daaraan dan ook een soort van ‘recht’ op GV-aandacht wordt gekoppeld. Iedereen snapt heel goed dat er op elke plek mensen zijn die het om persoonlijke redenen zeer moeilijk kunnen hebben. “Maar raadsvrouw, wij hebben het eigenlijk continu zwaar ook al hebben we geen problemen.” Mooi gezegd vond ik dat. Dat is inderdaad hoe het is. Het is niet per definitie problematisch, het is wel vaak zwaar.


“Hoe is dat dan voor u?” wordt me regelmatig gevraagd. Wie helpt u eigenlijk? Antwoord: Jullie. Maar ook mijn collega’s van het SMT. Is ook zo.

Tuurlijk is het werk soms zwaar maar dat wordt heel ruim gecompenseerd door de voldoening die het geeft, het plezier en de verbondenheid die ik voel op zoveel momenten.

Wil dat altijd zeggen dat het makkelijk is? Nee. Soms val ik –net als zovelen- bijna om al voordat ik in de buurt van mijn bed ben en dan is er toch echt iets wat nog even moet. Af en toe knarsen mijn tanden bij de frustratie als je dingen mis ziet gaan en je kunt het niet stoppen. Laatst was ik echt verdrietig omdat het me niet was gelukt iets aan iemand goed duidelijk te maken waardoor het een averechts effect had dat iemand anders op zijn bord kreeg. En wat me altijd weer moeite kost is het schakelen van de ene groep naar de andere. In die rugzak die steeds maar van hot naar her gaat, zit niet alleen mijn slaapzak, daar zit ook mijn hart in dat steeds maar mee moet reizen.

En toch…. het blijft werk waar ik zo ontzettend gelukkig van wordt.




Post verzenden naar Uruzgan Kaart Uruzgan

Amnesty International: dossier Afghanistan

Human Rights Watch: Afghanistan

Humanistische geestelijke verzorging in de krijgsmacht

Raadsman in Uruzgan: Weblog Norbert de Kooter

Raadsman op Curacao: Weblog van Erwin Kamp

Universiteit voor Humanistiek

Humanistisch Verbond

Human.nl