Juli 2004.

De vloer moet klaar!

Aangezien we vrij laat besloten tot deze vakantie, was er voor ons geen plaats meer in het logement van de familie Ferre. Mevrouw Ferre kon wel regelen, dat we in een van de 'gemeente-gîtes' konden verblijven. Dat zag er prima uit en het uitzicht was ook perfect.

Maar er moest natuurlijk ook gewerkt worden. We wilden tenslotte de vloer klaar hebben, d.w.z. op de juiste hoogte voor het storten van de betonvloer. Daarvoor hadden we 2 dagen uitgetrokken om met de 'marteau-piqueur' aan de slag te gaan. Het werden er tenslotte toch weer 4, maar van leuk werk krijg je nooit genoeg.

De buis voor de drainage van de 'natte' noord-muur en de leidingen voor de electriciteit en het water voor de 'buanderie' moeten naar buiten. We dachten dat het maken van het gat in de muur (50 cm) het veiligst kon gebeuren onder de voordeur door. Het maken van het gat viel alles mee, maar voor de deur lag een steen van 'substantieel' gewicht. Sylvia en ik hebben hem zelfs m.b.v. een ijzeren staaf van 3 meter lengte (kracht x arm) niet verder kunnen schuiven dan hier op de foto is te zien. We zijn tenslotte maar stadswatjes. Maar het was genoeg. Dat vond de ijzeren staaf ook.

Effe zitten in de schaduw, want het was warm, warm!

Wat er ook warmpjes bij stond was het onkruid: metershoge distels, brandnetels en wilgenroosjes. Met de bosmaaier (débroussailleuse) hebben we een gedeelte van het terrein gemaaid. Sylvia heeft hierbij bergen werk en groenafval verzet. Al zou je dat aan deze lege kruiwagen niet zeggen...

Uiteindelijk is de stortplaats voor groen- en bouwafval door ons redelijk bijgevuld (foto-montage).

Nog een klus, die gedaan moest worden: de 'cheminée'. Die moet worden gerenoveerd, voordat de betonvloer kan worden gestort. De rechterkant van de 'cheminee' is m.b.v. 2 stempels (étais) 7 cm. opgekrikt. Nu konden de oude vermolmde eiken dwarsbalk en staander worden verwijderd. Deze zijn naar de 'Constructions Espinasse' gebracht als voorbeeld voor een nieuw eiken dwarsbalk en staander.

Bij het opkrikken vielen alle stenen aan de rechterzijkant uit de 'cheminée'. Geen probleem, daar was op gerekend. De stenen zijn bewaard om -na het plaatsen van de dwarsbalk en staander- weer te worden teruggezet. Na het nemen van deze foto hebben we nog een staaldraad (hier grijs in foto-montage) gespannen om de -gestempelde- balk en de plafondbalk. Hierdoor zou het in principe mogelijk moeten zijn om na het plaatsen van de nieuwe dwarsbalk de vloer vrij te maken voor het storten van het beton. Spannend!

De 'chemin rural'. Rechts hiervan ligt ons bos.

Ons bos.

In het bos groeien bosaardbeitjes (Fragaria vesca). 5 millimeter groot en ongelofelijk zoet.

De nacht van 24 op 25 juli hebben we voor het eerst overnacht in ons Franse huis. Het was eigenlijk meer kamperen. We hadden zongewarmd en kraankoud water.

We sliepen op luchtbedden op een heerlijke vloer, die horizontaal en op hoogte is voor het storten van de betonvloer.

Eigenlijk wilden we eerst in de 'buanderie' slapen, maar we kwamen er achter, dat daar een gezin relmuizen (Glis Glis) was ingetrokken. Ze zaten tussen de pannen en de plastic folie en daar zitten ze nog steeds!

De relmuis is een diertje, dat 7 maanden per jaar winterslaap houdt en daarom ook wel zevenslaper wordt genoemd. Het is een soort kruising tussen een muis en een eekhoorn. Ze maken nogal veel lawaai, terwijl ze aan het zoeken zijn naar eten en een partner. Daarom zijn het eigenlijk relschoppers. We besloten in het huis te overnachten en wilden net gaan slapen, toen we zagen, dat ze ook daar over de balken liepen.

Benieuwd, wat we nog met deze diertjes te stellen krijgen...

En dan zit er aan de buitenkant van het huis ook nog een nest van Franse veldwespen of wel papierwespen (Polistes Dominulus). Gelukkig zijn ze niet aggressief. Ze bouwen een leuk klein nestje van papier in de openlucht.

De keizersmantel (Argynnis Paphia) en de koninginnepage (Papilio Machaon) vliegen vorstelijk rond ons huis.

Sylvia's dagboek 17 t/m 25 juli 2004.

Zaterdag, 17 juli 2004

We mochten weer naar Frankrijk. Vroeg op, want bij Antwerpen kan het nog weleens moeilijk worden, en Parijs tijdens de zomervakantie zorgt zeker voor het nodige oponthoud. Antwerpen viel wel mee, maar Parijs kostte ons dik 2 uur. Ongeveer 17.30 uur kwamen we aan. We zouden dan wel in een gîte van de burgemeester verblijven, maar de sleutel zouden we halen bij Mme. Ferre. Mme. Ferre was nergens te bekennen dus geen sleutel. In Singles zagen we Mr. Daniel Espinasse die wel wist waar we ongeveer moesten zijn. Trappetje op, deurtje open, deurtje dicht, 'Excusez', trappetje af, maar nog steeds geen sleutel. Die Daniel ook niet mis, hij wist wel waar de burgemeester woont en die had reservesleutels. Mr. Bruel, de burgemeester dus, was niet thuis. Misschien in z'n tuin? Jawel hoor. Mr. Espinasse werd vriendelijk bedankt en wij met le maire naar de mairie , sleutel gevonden (een soort loper, 'passe') en wij naar het appartement. Daar zat de sleutel die wij zochten gewoon in de deur aan de binnenkant. Mme. Ferre kwam even later haar excuses aanbieden. 'Maar waarvoor', vraag je je af. Iedereen had ons geholpen en we zaten er toch? Maar zo zijn de mensen hier in Frankrijk. Morgen komt Mr. Bruel even langs (op zondag!) voor de terras-bakken. Het appartement valt heel niet tegen. Prachtig uitzicht, alles erop en eraan, maar de volgende keer weer bij Mme. Ferre. Gezelliger!

Zondag, 18 juli 2004

Om deze dag is het allemaal zo'n beetje begonnen. Frans viert z'n verjaardag in Frankrijk. Wij komen dus ook, als extra verrassing! (Achteraf wist hij er al van). 's Morgens eerst nog wat in de tuin gewerkt. Johan heeft al een stukje gebikt. Maaien zat er niet in, want het regende. Mr. Bruel kwam langs met dochter, vriendin van die dochter en z'n hond. Het volgende terras, dat tot aan de 'buanderie' loopt, wordt gemaakt van 12 meter lang en 1 meter hoog aan bakken. We krijgen de offerte nog. Ben benieuwd. Eén bak weegt ± 68 kg. Uiteraard blijft de boom staan. Die staat dan zo'n beetje midden op het terras. Wij denken dat die boom een 'gewone es' is. Na verloop van tijd moesten we onze werkzaamheden toch beëindigen om naar Frans en Marijke te gaan. Stukje omgereden, maar we kwamen er wel. Er was flink gemaaid, zodat er enorm veel parkeerplaatsen waren. Dat was nodig, want er waren heel wat gasten. ± 30. Thomas en Margot kregen de 'Rouverol 2004'-beker uitgereikt. Zij hadden het traject Tilburg-Rouverol (dik duizend kilometer) per fiets afgelegd. Ruud en Milou (ook op dat feest) hadden een huis in de Auvergne. In La Mine. Nu zitten ze in de Dordogne bij Genis. Johan heeft ze gevraagd om ons op de hoogte te houden van hun wel of niet lukkende werkzaamheden.

Maandag, 19 juli 2004

Niet al te vroeg opgestaan, maar ook niet zo vreselijk laat. Ergens tussen 09.00 en 09.30 uur. Kattewasje gedaan en met z'n allen ontbeten. Frans & Marijke, Thomas & Margot, Steven & Esther, Irene & Remco en wij. Op de terugweg even langs Mr. Bricolage. Er was geen regenjas. Wel een pomp die de boel van het toilet, wastafel e.d. omhoog pompt richting septic-tank. Zoiets opent perspectieven; kunnen we ook 'iets' doen in de 'forge'. Mocht de 'buanderie' niet hoog genoeg liggen, dan biedt zo'n pomp daar zeker uitkomst. Thuis weer verder met maaien en de bakken. Alles tiert welig, ook het onkruid. Morgen nog tijd zien te vinden om de lavendel en de kruiden een leuk plekje te geven. We hadden Geert en Bernardine beloofd dat die lavendel in Frankrijk zou komen te staan. Er moet weer flink gehakt worden!!!!!!!!! Oh ja, het asfalteren wordt uitgesteld tot de herfst. Volgens de ANWB Natuurgids hebben we vandaag een 'keizersmantel' gezien. Da's een vlinder. Oranje met donkere vlekken. Het beestje was niet bij de sproeier met Round-up weg te slaan. Die sproeier was net zo oranje als die vlinder.

Dinsdag, 20 juli 2004

Terwijl ik de vaat deed, reed Johan naar Bourg-Lastic om de marteau piqueur op te halen. Na de vaat ging ik te voet naar beneden. Makkie! Johan zou het wagen om met die compressor achter Dobby naar boven te rijden. Geen makkie! Het lukte. Wat is het toch een geweldige auto! Wij weer flink aan de slag met trillen, herrie maken, graven, kruien en plaveien. Johan had voor mij een paar 'lady' werkhandschoenen gekocht. Heel fleurig: rood met geel. Die 'lady' maat was perfect. Het werkt immers een stuk prettiger met handschoenen die passen. Toen ik ze uitdeed om een versnapering tot mij te nemen bleken mijn handen net zo rood als die handschoenen. Duidelijk een geval van afgeven. Echter niet getreurd hoor, dat slijt wel weer. Na de lunch ging Johan ons inschrijven (i.v.m. de gîte) in de mairie. Toen hij terug kwam kon hij me van alles over iedereen vertellen. O.a. dat het Ferré is en niet Ferre. We zijn helemaal op de hoogte van het wel en wee van die en gene. De werkzaamheden beginnen te vlotten! Waarschijnlijk morgen voor het laatst met die marteau piqueur aan de slag. Johan kan echt goed met dat ding overweg! Ik raap de brokken steen op, doe ze in de kruiwagen en plavei met die stenen het pad. Meters! Het vogelhuisje is nog steeds onbewoond. Het vliegend spul prefereert blijkbaar de ruimschoots aanwezige bomen. Maar de 'buanderie' heeft wel een bewoner. Een eekhoorntje. Grote ogen, lichte wangen en een lange pluizige staart.

Woensdag, 21 juli 2004

Weer keihard gewerkt. Er zijn weer heel wat ladingen keien naar beneden gegaan. Maar dat niet alleen. Allereerst zijn we gaan betalen voor het appartement. Aangezien de mevrouw die ons hielp geen geld terug had, kregen we een envelop mee. Dan konden we eerst boodschappen doen en zo de resterende € 14,20 in de envelop doen en door de brievenbus deponeren. Gelukkig moesten we toch brood hebben. Dus ik naar Tauves. Echter eerst aan Mr. Ferré gevraagd of hij vandaag langs kon komen om te beoordelen of er voldoende was afgegraven. Mr. Ferré zou Mr. Ferré niet zijn als hij niet aan dat verzoek voldeed. Na ± 1 uur was hij ter plaatse samen met z'n vrouw. De hele boel werd afgemeten met geweldig simpel materieel. Tuinslang met 2 doorzichtige pijpjes. En iets vernuftiger, een draad met gekleurd poeder. De eekhoorn bleek geen eekhoorn maar een relmuis. Het beestje woont er overigens niet alleen! We hebben nog die giga-grote steen bij de voordeur opzij geschoven! Dat is nodig voor de drainage-buis. Helaas redden we het niet om vandaag klaar te komen met de marteau piqueur werkzaamheden. We konden dat ding heel gemakkelijk nog een extra dag huren. Bloemen determineren is echt nog zo eenvoudig niet.

Donderdag, 22 juli 2004

Eerst even wachten op de bakker en daarna met brood naar beneden waar Johan al even aan het werk was. We hebben keihard gewerkt, maar nog is er niet genoeg af; zo hier en daar. En dat zijn natuurlijk de rotste stukken. Dat spreekt voor zich! De schoorsteen is inmiddels gestut. De stempels hebben we bij Espinasse vandaan. Hoe de schoorsteen ook gerestaureerd zal worden, 't blijft een scheve. Ik weet echt niet meer waar ik met die keien naar toe moet. De betonnen bakken zitten ook al vol. Niet alle natuurlijk. Die, die vorige keer al waren leeggehaald. We hopen dat het onkruid op die manier mooi weg blijft. Het staat best grappig en we maken er gewoon een rotstuin van. De relmuizen trekken zich weing van ons aan. Nieuwsgierig kijken ze over het randje naar beneden. Waarschijnlijk vragen ze zich af wat voor rare beesten wij toch zijn. De nacht van zaterdag op zondag slapen we toch maar niet in de 'buanderie'. Aangezien relmuizen nachtdieren zijn. We zetten de tent wel op. De compressor houden we nog één dag. Daarna gaan we leuke dingen doen. Ik kan me niet voorstellen dat ons nog zoiets zwaars te wachten staat. Maar het moet gezegd: Elke steen die we neerleggen is onze steen op ons pad, in onze bak………Zo eigen als het allemaal wordt! Klein stukje getourd. Even op een prachtig stukje Frankrijk vertoefd. Pootje baden, steentje gooien, bloemetje determineren….Echt vakantie; zeker na zo'n dag werken.

Vrijdag, 23 juli 2004

Johan heeft nog staan hakken en trillen op het allerrotste stuk! De cheminée wordt nu ook ondersteund d.m.v. een spandraad. Als je iets wilt kopen bij de Bricodôme, moet je wel geduld hebben. Terwijl Johan daar zijn ding deed, kocht ik brood bij de bakker, wijn en ander spul bij de Casino, kaarten bij de Tabac en die heb ik geschreven en op de post gedaan ook! Nog was Johan niet klaar. De meneer van de Tabac zegt: 'Prettige vakantie in ons mooie Auvergne.' Verder ook 'Goedendag' en 'Tot ziens.' Hoe hardnekkig je ook je best staat te doen om in het Frans te praten, hij antwoordt in het Engels. Uiteraard met een zwaar Frans accent. Maar het is wel heel lief. De marteau piqueur kon dus terug. Keurig afgetankt deze keer. De man zelf was niet aanwezig, maar we hebben betaald in het café bij z'n moeder. Het gaat hier allemaal zo soepel. Iedereen is zo goed van vertrouwen. Gelukkig maar. Aan Mr. Espinasse het verzoek of hij één legger en één staander van de schoorsteen (cheminée) wil maken. De oude zijn te kort en ietwat rot. Voordat de firma met vakantie gaat (in augustus) leggen ze het spul buiten, zodat wij het eind augustus zo mee kunnen nemen. Om te vieren dat het gehak af is hebben we fikkie gestookt en een biertje gedronken voor ons eigen huis. Pinda'tje, worstje, kaasje erbij……. Genieten! En morgen gaan we lekker eten in de auberge.

Zaterdag, 24 juli 2004

Om 10.00 uur moesten we uit de gîte zijn. Terwijl Johan van alles in de auto stouwde, maakte ik de gîte een beetje schoon. Wie weet mogen we dan nog eens komen. Toen lekker naar ons eigen huisje. Eigenlijk hadden we ook niet zoveel zin om de tent op te zetten. We besloten om gewoon in het huis te kamperen. Op de tafel werd een afwasteiltje gezet. Zo werd het meteen een heuse wastafel. In de jarrycan zat zonverwarmd water. Eventueel konden we ook nog water koken hoor. Een zeil op de grond, luchtbedden erop en klaar is Kees. In Tauves was er brocante. We hebben een best leuk nachtkastje op de kop getikt. Nog een tochtje gemaakt door de mooie Auvergne. We zouden er een echte vakantiedag van maken, maar eigenlijk hadden we veel meer zin om nog wat te maaien enzo. Aldus geschiedde. Drie keer hebben we de auto volgepropt met maaisel! Er lag dan ook een flinke berg bij de groenafvaldump. Heerlijk gegeten in 'onze' auberge. Vol en zoet konden we onze slaapplaatsen opzoeken. Zoals al eerder vermeld, zitten er relmuizen in de 'buanderie'. Daarom besloten we om in het huis te slapen. Wel, doe ik m'n avondplas zegt Johan: 'Kijk eens daar!' En wat denk je? Precies: relmuizen. Maar die maakten niet zo'n herrie. Die liepen over de balken, die in de 'buanderie' liepen over het plastic. Maar al met al vond ik het best spannend in het huis slapen. De volgende keer nemen we een klamboe mee!

Zondag, 25 juli 2004

Eigenlijk viel het allemaal best mee. Het was een heldere nacht, dus echt donker werd het niet, de relmuizen hebben niet gereld, en van het kruipend, zoemend of ander insectenspul hebben we weinig waargenomen. Water opgezet om ons te wassen. Het heeft wel wat hoor, om in zo'n enorme ruimte (6 X 11 meter) in je blootje te staan, deuren open en niemand die het ziet! Alles in de auto, Mme. Ferré dagzeggen. Ze had koffie voor ons. Mr. Ferré was klussen in hun huis aan de kust. De reis verliep prima. Parijs had iets oponthoud omdat het de finish was van de Tour de France. Antwerpen ging lekker vlot. De Kennedy-tunnel was gewoon open voor voertuigen smaller dan 2 meter. Heerlijk dat we over slechts 4 weken weer gaan!!!!!!!!!! Dan gaan we de 'buanderie' doen.