September 2005.

Winterklaar: Licht en Warmte

Johan was nogal kieskeurig v.w.b. de te nemen buitenlampen. Ze moesten een beetje 'simple' zijn en niet te veel tierelantijnen hebben. Uiteindelijk hebben we ze in Nederland gevonden en gelijk 4 stuks gekocht.

Op de foto is Johan de eerste aan het ophangen bij de 'buanderie'. Als, door regen en wind, de 'glim' er af is, hebben ze de perfecte 'rurale' uitstraling.

Daar hangt hij ! De draad weggewerkt in de ruimte tussen de stenen. Later wordt dit weer aangesmeerd.

En hij doet't. Beleef het mee:

We hadden 'weer mooi weer'. Dat kwam goed van pas tijdens de voorbereidende werkzaamheden.

Het ventilatie-systeem van de douche heeft nu ook een plekje gevonden. De uitlaat zit op een niet te opvallende plek onder de dakrand.

Sylvia geeft de schroten een kleurtje met 'Brou de noix'. Dat is een bruine kleurstof gemaakt van walnoten, ook wel genoemd 'van Dyks bruin'.

Johan timmert ze er tegen aan. Uiteraard is er eerst een isolatielaag aangebracht van platen glaswol.

Sylvia heeft de schroten met een mengsel van lijnolie en terpentijn behandeld. Het ziet er geweldig uit....

...maar het was wel vermoeiend.

Het wandje achter de WC wordt op maat gemaakt. Het luikje om later bij de aansluitingen (water, electriciteit en riool) te komen wordt er vast uitgezaagd.

Even tegelen en: klaar ! Sylvia draait er haar hand niet meer voor om.

Leermoment: Ons mooie 'zelf nivellerende' betonnen vloertje voor onder de WC heeft het niet gehouden. Op de verpakking stond ook, dat de maximale dikte voor dit beton 1,5 cm is. Dat blijkt dus waar te zijn: 3,5 cm is echt te veel. Misschien is het beter om eerst wat van de oude vloer weg te bikken en dan met 'normaal' beton en betonijzer een vloertje te maken.

De 'forge'. Hieraan gaan we pas klussen als het grote huis klaar is.

Bij het openen van de deksel van de 'fosse septique' ontdekte Johan, dat de vuursalamander (Salamandra Salamandra Terrestris) bezoek had gekregen van een 6-tal hagedissen (Lacerta Vivipara). Zij waren waarschijnlijk via de afvoer naar binnen gekropen en daar 'vast' komen te zitten. De trage vuursalamander liet zich niet meer zien. Waarschijnlijk had hij last van de concurentie van deze 'snelle jongens'.

Johan plaatste een 'ontsnappings-lat' en alle (?) hagedissen waren de volgende dag ontsnapt en hadden lekker de zon opgezocht.

De vuursalamander had zijn 'fosse' weer voor zichzelf.

Sylvia was begonnen met bikken aan de laatste van de 3 muren op de benedenverdieping. Hier staat ook de 'cheminee'.

Dikke lagen roet en derrie.

De vouwladder kwam ook hier goed van pas.

Het is klaar en opgeruimd...

..en kan van de lijst worden geschrapt. Beleef het mee:

Johan heeft een werkblad gemaakt, waaronder later de wasmachine en de droger komen te staan.

Enigszins horizontaal.

En als je zo kijkt helemaal !

Deze slang werkt Johan nog wel weg. Toch ?

Iets voor marktplaats.nl ?

We hebben zó veel spullen.

Als je voor de 'apentis' gaat staan en je neemt 3 foto's en die foto's plak je aan elkaar, dan krijg je dit.

Sylvia's dagboek 14 september t/m 25 september 2005.

Woensdag, 14 september 2005

De verjaardag van Emma! Ze is heerlijk verwend. Toen ook nog even op kraamvisite bij de buren. Albert-Jan heeft een zusje. Willemijn heet ze, maar Albert-Jan zegt WilleNijn. En dan is het toch weer sneller laat dan je dacht. Het inpakken en wegwezen ging erg gehaast. Dat wil niet zeggen dat het ook sneller gaat. Wel chaotischer. In Parijs waren er diverse omleidingen. Ik sliep, Johan reed. Waarschijnlijk een bordje gemist en ineens reden we langs de Seine. Noch de buiten-Periferique, noch de binnen-Periferique konden we op. Maar zoals zo vaak als je het niet meer ziet zitten, mocht het ineens wel, en als klap op de vuurpijl zagen we ook nog een bord 'Orleans'. Yippie! Dan is het nog best zwaar dat 's nachts rijden. Toch maar even aan de kant voor een powernap. Toen we eenmaal bij ons huis waren, was het meteen genieten. Weet je gelijk weer waarom je het op je neemt om zo'n eind te rijden.

Donderdag, 15 september 2005

Zo duf als een pak watten, maar dolgelukkig dat we er weer zijn. Familie Rel is er nog, de tegeltjes zitten nog tegen de wanden en het dal ligt er weer prachtig bij. Onze vakantie kan nu al niet meer stuk. We zijn begonnen met maaien. Eens per jaar moet dat, en er worden ons (nog) 2 mooie dagen beloofd. Het is een raar idee te weten dat het zaterdag gewoon koud is. Nu lopen we nog in een T-shirt en een korte broek rond. 's Avonds hadden we het beste vuur ooit. Voor ons dan wel te verstaan. Wijntje erbij en genieten maar. Om ook nog iets nuttigs te doen, hebben we een hele hoop gras verbrand.

Vrijdag, 16 september 2005

Na het boodschappen doen (ik heb o.a. een leuke fruittest gekocht) weer verder met het maaien. Het hanteren van zo'n bosmaaier is best zwaar. Het naar boven halen van het maaisel met de regge, valt ook zeker niet onder 'licht huishoudelijk werk'. Gelukkig hebben we er voor gekozen om maar 1X per jaar te maaien. En toen we zo bezig waren stopte er een bruine auto naast de forge en er stapte een oud baasje uit. Die groette ik vriendelijk en hij groette terug, maar liet toen duidelijk merken dat hij Johan moest hebben. Le patron! De goede man wilde weten wat wij met de McCormick van plan zijn. Dat is dus een van die karren. Nou, die staat er alleen maar te staan. Nu leek het die meneer een leuk idee om 'm op te knappen. Het apparaat is weliswaar een jaar of 60 oud, maar het heeft maar 8 dagen gelopen. De oude man, hij woont tegenover de camping, kende de oude eigenaar. Nou, zeg dan maar eens 'Nee'. Vergeet niet dat we hiermee een aardig portie credits scoren. Niet aanstaand weekend, maar het weekend daarop wordt de McCormick opgehaald. Mr. Monac zal gaan helpen. Dan gaat de hooiwagen misschien wel naar beneden, zodat we een zee van ruimte hebben op de cour. We zijn maar niet te laat naar bed gegaan. Onze ruggen protesteerden in alle talen en mijn billen waren het er niet mee eens dat ik de hele dag bergje op, bergje af gegaan was. Maar…. net voordat het ging regenen was de boel verbrand!! Opgeruimd staat netjes.

Zaterdag, 17 september 2005

Naar Clermont Ferrand voor isoleermateriaal, voegmiddel, hout om af te timmeren en nog wat frutsels. Het was nog een heel gedoe om alles op en in de auto te krijgen. De afmetingen van het spul waren 'te'. Het hout te lang, het aanrechtblad dito, isolatiemateriaal te hoog en te dik, de spanband iets te kort en dus de bagageruimte van de auto toch nog iets te klein. Maar ook deze klus hebben we geklaard. Met Rens gebeld. Alles ging goed. Toen met Marijke. Ze hebben het best naar hun zin en ze blijven nog 2 dagen langer. Meteen het recept voor Van Dijks bruin gevraagd en thuis lekker aan de slag gegaan met die planken. Drie pakken van die planken heb ik een kleurtje gegeven. In de tussentijd heeft Johan een buitenlamp opgehangen bij de buanderie. De andere komen nog. Mijn pols doet zeer. Als variant op 'teveel hooi op je vork', was er bij mij sprake van 'teveel maaisel op je regge'. De kachel doet het niet. Dan is overdag niet zo'n ramp, maar 's ochtends en 's avonds is het ECHT koud. Morgen moet Johan het apparaat maar eens goed bekijken. Dat zou ik natuurlijk ook wel kunnen doen, maar dan ben ik bang dat het bij bekijken blijft.

Zondag, 18 september 2005

De Euonymussen (zelf gestekt!) hebben een plekje in de bakken gekregen. Je zou kunnen zeggen dat de tuin winterklaar is. Het plafond in de buanderie is voorzien van isolatiemateriaal. De planken zijn allemaal op kleur gebracht met 'brou de noix'. Tot zover gaat het goed. De verwarming doet het nog steeds niet. Die blijft E-8 aangeven. Nergens is te bekennen wat dat betekent. Morgen met Marijke bellen. Wie weet hebben zij dit ook al eens aan de hand gehad. Wat best vreemd is, is dat het ene lampje na het andere het begeeft. Eigenlijk ook weer niet zo heel vreemd, want er wordt flink tegenaan gemept. Met een plank of zo. Of het lampje moet toch maar net aan de andere kant; dus duw en trek en buig die draad. Nog een poging gedaan om de spiegel en het planchet op te hangen. Helaas bleken de pluggen niet de juiste. Het boortje is wel goed, dus we gaan vooruit! Het is koud maar de zon schijnt. 's Middags hoef je je trui niet aan. 's Avonds als de zon onder gaat, kleuren de toppen van de bergen oranje. Alweer zo'n natuurverschijnsel dat me doet verbazen en genieten!

Maandag, 19 september 2005

Vroeg op, want Mr. Espinasse is er maar tot ±08.30 uur. De étaits moeten (na ruim een jaar) weer eens terug, we willen een nieuwe offerte en we hebben hout, dat nog niet is betaald. Reden genoeg dus om eens even langs te gaan. En dat was snel voor elkaar. 'Hallo, vanmiddag om ±16.00 uur kom ik langs. Dag.' Bij de bakker en de Petit Casino hebben we onze boodschappen gedaan en zijn toen nog een stukje rond gereden. Genieten hoor! Tja, dan moet je toch weer eens wat gaan doen. Allereerst maar eens die verwarming. Frans vertelde dat zij er nog nooit iets mee hadden gehad en dat we er maar een schop tegen moesten geven. Dat hebben we nog net niet gedaan. Wel alle schroeven losgedraaaid en dat ding eens aan de binnenkant bekeken. Een hoop electrinica en een berg stof. Maar wat we ook probeerden, geen verwarming. Jammer. Dan maar het plafond erin. Dat ging beter. De helft zit er nu in, morgen de andere helft. Mr. Espinasse is de boel komen opmeten. Die man is altijd vrolijk en hij ziet er nog goed uit ook. Maar…..ik hou het bij Johan!!! En 's avonds liet de techniek ons in de steek. De elektriciteit viel uit. Bij kaarslicht gekookt en gegeten. Heel romantisch, maar toch niet zo handig. Ik heb liever de keuze. Of koken bij kaarslicht of op andere wijze…. Toen wilde Johan de crème brulée branden en was zomaar het gastankje leeg. We moesten het doen met de crème met weinig brulée. Raad eens wat er morgen op het programma staat?! Oh ja, de spiegel en het planchet hangen. Mooi hoor!

Dinsdag, 20 september 2005

Het elektra doet het weer. Knopje naar de ene kant, knopje naar de andere kant en er was licht. Gisteravond had Johan dat knopje natuurlijk nooit gevonden. Op een ladder in het pikke-donker, met de vraag in je achterhoofd: 'Welk knopje zoek ik eigenlijk?' In ieder geval kunnen we vanavond weer gewoon koken als we dat willen. Het plafond zit erin. Dat knapt op! Het begint al echt op een appartementje te lijken. Zowel Johan als ik hebben iets uitgevonden. Natuurlijk zijn duizenden ons voorgegaan, maar wij zijn er wel een beetje trots op. Ik ging voor het eerst met een decoupeerzaag aan de slag. Eerst maar wat geoefend. Toen kwam ik erachter dat de bovenkant zo gesplinterd was, maar de onderkant niet. Dus hebben we de planken ondersteboven gezaagd en hadden we een mooie gladde zaagsnede! Volgens de geleerden zou de de één na laatste en de laatste plank samen kunnen plaatsen. Dat zal zo zijn bij een strak wandje, maar niet bij een keienwand zoals die van de buanderie. Johan bedacht iets supers met de laatste plank. Gewoon de onderste helft van de groef eraf gehaald. Het plaatsen was verder een eitje. Nu hoeven er alleen nog sierplanken tegen en klaar is-ie. Een lekker vuur gemaakt. Hadden we toch verwarming. En het is nog gezellig ook.

Woensdag, 21 september 2005

Het plafond is bewerkt met lijnolie/terpentijn. Johan heeft een schot achter de WC gemaakt. Met een luikje! Achter dat luikje zit het aftapkraantje en de stekker van de WC. Er moest flink worden gefiguurzaagd! Tja, met passen en meten is de meeste tijd versleten. Alweer zo'n tijdrovend klusje. Nu nog het werkblad en dan kan er weer getegeld worden. Onder het wekblad komen de wasmachine en de droger. Kastje hier, kwastje daar, en de buanderie is helemaal klaar! En gij geleuf dâ? Echt niet! Het betonvloertje dat we hadden gemaakt is gescheurd en ligt los. Dat moet opnieuw. En de echte elektriciteit moet nog. Dat is Johan wel toevertrouwd. Hij moet zich alleen nog even verdiepen in de Franse manier van. Maar wij weten inmiddels wel dat over geen enkele klus te licht mag worden gedacht.

Donderdag, 22 september 2005

Ik ben maar weer eens aan het bikken geslagen. Als het even mee zit, krijg ik deze vakantie de hele benedenverdieping klaar. Dat geeft een goed gevoel. Het stuk dat ik vandaag gedaan heb was zo'n vochtig stuk. Natte grond zat er tussen de stenen, met wortels en al. De stenen zijn door al die weersinvloeden beduidend in kwaliteit afgenomen.'s Middags om ±16.00 uur kon ik de achterwand gaan tegelen. Een klein stukje met een hoop kunstwerkjes. We hadden een tegelsnijmachine gekocht. Niet zo'n succes. De gewone tegelsnijder en de haakse slijper doen het stukken beter. Sneller en precieser. Morgen voegen en dan kan de WC weer op z'n plaats. Kunnen we ook weer douchen. Toen nog de dorpel. Dat knapte echt op! Inmiddels was het al laat geworden. We hebben de koelkast geplunderd en al dat lekkers bij ons kampvuur genuttigd. Wij vonden ons weer echte bofbillen.

Vrijdag, 23 september 2005

Bij de Brico-Depôt hadden we een WC-rolhouder en een WC-borstel gekocht. Het hout vond ik te licht. Met 'brou de noix' dus! Helaas is dat met voorbehandeld hout niet zo'n succes. Vlekkerig. Nog eens schuren en nog eens met 'brou de noix' mocht niet baten. Dat weten we dus ook weer. We zijn slechte wespenkillers. We konden het niet aanzien dat zo'n beestje ruim 1½ uur is te verdrinken. Hup, de vrijheid in. 's Avonds hadden we een best vuur. Klein maar fijn. Gezellig met z'n tweetjes onder de sterren. Dicht tegen elkaar aan. We zeggen tegen de kou, maar daar hebben we dat vuurtje voor? Het is gewoon lekker knus.

Zaterdag, 24 september 2005

Een beetje een vakantiedag. Beetje touren. We kwamen bij een afslag met de prachtige naam: Montagne de St Sulplice. Even gekeken wat dat was. Een vervallen boerderijtje met dite schuur, maar met een eindeloos uitzicht. Werkelijk zo'n naam waardig. Na de rit zijn we even bij Jacqueline langs gegaan. Michel was jagen. Het jachtseizoen is pas een week geopend, dus al die jagers jagen nog fanatiek. Volgens Jacqueline was er nog maar weinig gevangen. Kopje koffie gedronken en toen weer aan het werk. Johan hield zich bezig met het werkblad en ik bikte er vrolijk op los in de cheminée. Na afloop zag ik er uit als een zwarte Piet. Maar daar is het nog helemaal de tijd niet voor. Hier was duidelijk sprake van beetje beunhazerij. Na een heerlijke douchebeurt en een verrukkelijke maaltijd hebben we geprobeerd het vuur van gisteren te evenaren. Dat is ons niet gelukt. Maar wat wil je ook als je de Telegraaf gebruikt. Die brandt toch niet! We hadden bedacht dat de wespenvangers wel te gebruiken zouden zijn als waxinelichtbranders. 'Knap', zei de één. 'Barst', zei de ander. 'Was geen goed idee', zeiden wij.

Zondag, 25 september 2005

Nog even gevoegd, opgeruimd, ingepakt, vergekeken en toen was het echt de hoogste tijd om afscheid te nemen van ons zo geliefde stukje Auvergne. Jammer dat we nog niet weten wanneer we weer terugkomen. Weten we voolopig ook nog niet of de McCormick is opgehaald. Dat hebben wij in ieder geval deze vakantie niet meegemaakt. Maar wat we allemaal wel mochten meemaken, dat neemt niemand ons af. Die zoete herinneringen nemen we mee en bewaren ze goed.