November 2005.

Wie heeft hier nou helemaal de leiding?

Goed gemutst hadden we de oude Godin kachel door het Franse land gereden.

Toen we er wat brandbaar materiaal in gedaan en hem aangestoken hadden vielen ons twee dingen op. Een: de kachel trok -ook zonder schoorsteen- als een lier. Twee: De rook kwan niet alleen uit de daarvoor bedoelde opening, maar ook uit diverse kieren en gaatjes. De kachel is dus in de huidige staat niet te gebruiken. We hebben gehoord, dat er in Tauves een metaalbewerkingsbedrijf is, die hem misschien kan renoveren. Dat zou mooi zijn...

Sylvia ging in de slag met het Beddinghe Bed....

...en ze heeft gewonnen !

Sylvia ontdekte in de oude oven, die we nog steeds niet op marktplaats.nl hebben gezet, een dikke klont ijs.

Een fraai staaltje kristalvorming! Het zou dus 's nachts wel eens koud kunnen gaan worden.

Tijdens een wandeling in de omgeving ontdekten we nog een 'leuk spulletje'. Iets voor de echte 'bricoleur'.

Met een mooie oprijlaan.

In het bos, dáár gaat Sylvia pas helemaal los !

In je eigen beddinge is het goed rusten.

Onze slaap-buanderie is voorzien van alle gemakken: WC, Douche, Wasbak, Bed, Oliekachel, Boiler, Kleding enz. enz. Het enige minpuntje is dat je je 'derrière' niet meer kunt keren.

's Morgens deden we de deur van de 'buanderie' open en ontdekten we een witte wereld.

Op het terras....

Op de brem....

In het dal....

In de boom....

Op het dak....

Op de kachel....

Op de, nou ja...overal

Dus ook op de 'La Trador' waterval.

Sneeuwkettingen omleggen, voor het eerst in je leven....

...zullen je zeker vuile handen geven.

Gelukkig mocht er ook nog geklust worden.

Wie heeft hier nu helemaal de leiding?

Er is geen gebrek aan leiding! Water, Electriciteit, Riool en Ventilatie.

Let op, ik zet de hoofdkraan weer open....

Ondertussen in Gouda. Daar brandde het winkelcentrum de Heester tot de grond toe af. Gelukkig waren er geen slachtoffers te betreuren.

De schoonheid van de winterse natuur...

...Samengebald in de Kerst en Nieuwjaars-kaart.

Sylvia's dagboek 18 november t/m 27 november 2005.

Vrijdag /zaterdag, 18/19 november 2005

±19.30 uur vertrokken we weer. En mensenlief, wat hadden we veel bij ons. Een kachel, een bed + matras, 4 seizoens-dekbed, kussens, lampen…….. En dan natuurlijk nog de normale zooi van gereedschap tot koelbox. Alles paste net in de Inca. Op de snelweg bleek het weinige aerodinamische dat zo’n Inca heeft, geheel verdwenen. Tel daarbij het gewicht van de lading en je begrijpt dat de kilometerteller niet boven de 130 kwam. Menig keer was 120 km al de max en in het gunstigste geval (heuveltje af, windje mee) lukt het om 140 km per uur te rijden. 'Nou, dat schiet niet op', hoor ik je zeggen. Maar dat viel alles mee. De verkeerslichten in Gouda bezorgden ons het meeste oponthoud! Antwerpen is klaar en bij Parijs is ons stukje weg ook voor de bakker. We konden dus lekker doorrijden. In de Auvergne is het berekoud. Na een paar te hebben geslapen werden er weer plannen gemaakt. We zijn reuze nieuwsgierig naar hoe het er inmiddels uitziet bij Frans en Marijke. Misschien kunnen we er even langs gaan. Toen Johan belde waren ze al onderweg naar Nederland. Dat doen we dan wel een volgende keer. We stortten ons op de warmte. ’s Nachts is het namelijk bar! Door onze aderen stroomt echt het bloed van pioniers en ontdekkingsreizigers, maar er zit geen druppel bij van Willem Barentszoon! Da’s wel duidelijk. In het zonnetje is het goed uit te houden. Wanneer het zo rond ±17.00 uur is verdwenen, heeft het mijn goede humeur meegenomen. Gelukkig had ik vandaag het bed in elkaar gezet, zodat we komende nacht van de vloer af liggen. Johan heeft heel wat gaten en kieren gedicht en er is nu de mogelijkheid om de convector-kachel z’n werk te laten doen. We gaan de nacht hoopvol in. Ook nog wat boodschappen gedaan. En de kachel uitgeprobeerd. Die rookt te erg om ‘m binnen te zetten. Langs de deksel lekt het en er zitten een paar gaatjes in.

Zondag, 20 november 2005

Dat scheelde een slok op een borrel. Johan ging vandaag verder met dichten. Ik stortte mij op het krukje. Dat moest nog een stukje in elkaar gezet, in de brou de noix en in de olie. Dat laatste doe ik morgen. Alles droogt slecht omdat het nogal vriest. (De olijfolie is zo dik, dat je het bijna niet meer kunt schenken.) Wat bladeren verbrand. De es heeft er heel wat laten vallen. We kunnen nog wel even voort. Tja, en dan heb ik het nog niet gehad over ons uitzicht. Prachtig weer. De wei beneden in het dal is helemaal wit van de rijp. Zo’n uitzicht maakt hongerig naar meer en dus maakten we een tourtje. Genieten! De Auvergne is altijd mooi, ongeacht het jaargetij. Een weggetje hier en een pad daar…. Heel leuk allemaal. Zaten we ineens in Ussel. Het zag oranje van de jagers. Nog steeds geen sneeuw dus er mag nog gejaagd worden. Allemaal achter de herten en de reeën aan geweest. Johan hoefde er niet zoveel moeite voor te doen. Hij had er bijna een op de motorkap. Als commentaar op al die jagers en die borden 'overstekend wild' langs de weg zei hij: 'Die hertjes kunnen net zo goed overal oversteken, hoeft toch niet bij zo’n bord?!' Hij geeuwde, en er staken er 3 over. Omdat ik paniek zaaide kon Johan nog net op tijd remmen voor nummer 3. We beleven hier echt altijd wat! ’s Avonds in de buanderie een beetje zitten puzzelen, lezen en kletsen onder het genot van een beaujoulais primeur en de warmte van de radiator.

Maandag, 21 november 2005

Niet te laat op want we moesten naar de Bricodepôt. En die gaat tussen de middag dicht. Ze zijn weliswaar al om 07.00 uur open, maar of dàt klanten trekt?? Toch in Clermont Ferrand ook op zoek naar een Zorropak voor Daan. In Nederland kun je zo’n pak niet (meer) scoren en hier in Frankrijk is Zorro helemaal hot. De prijzen zijn ook hot. Een leuk pak kost € 40,- We hebben het maar leuk laten hangen. Voor onszelf 'Tabou' gekocht. Dat is een leuk spel om meteen je Frans op te krikken. Omdat het toch al vrij laat was en we dus niet veel meer zouden gaan doen, hebben we eindelijk eens dat weggetje genomen dat naar een cascade voert. Bij de P netjes onze auto geparkeerd en toen moesten we nog een stukje lopen. Volgens het bord ± 1,5 km waar je dan ± 30 minuten over doet. Dat half uurtje had ook langer mogen zijn. Zo mooi. De zon die al bijna onder gaat en van die lange schaduwen maakt, het water van het riviertje, zo helder, de grond die kraakte onder onze voeten van de vorst. De stenen die door het water besprenkeld worden, hadden een jasje van ijs, takken zaten ingepakt in ijspegels, helder als glas. En geen fototoestel bij ons. Als we weer naar huis gaan, gaan we er nog even langs, maar als er sneeuw ligt gaan we eerder. En er wordt sneeuw verwacht. De 'skistokken' zijn al langs de weg in de grond gezet en overal liggen hoopjes pouzelaine (een soort gravel) tegen de gladheid. De koeien hebben hun winterjassen aan. Tussen Tauves en Singles is een stuk bos. Daar scheen de zon door de bruine blaadjes die nog aan de bomen hingen. Bijna vuurwerk. ’s Avonds hebben we een prumeau-taartje gemaakt. Als je dit zo leest dan verbaast het je toch niet dat we ons hart hebben verpand aan de Auvergne?

Dinsdag, 22 november

In bed is het lekker warm. Het kost ons zowiezo moeite om eruit te komen; met deze temperaturen is het gewoon niet te doen. Toch stonden we er opeens weer naast. De volgorde is dan als volgt: Johan gaat douchen en ik verander onderwijl het bed weer in een bank. Terwijl Johan zich aankleedt, sta ik onder de douche. En als ik met aankleed moet Johan even wachten. DE DEUREN BLIJVEN DICHT! Dan kunnen de werkzaamheden beginnen. Deze vakantie is vooral bedoeld om de leidingen te leggen die achter de muur moeten komen. Of dat gaat lukken weet ik niet. Er zijn heel wat van die even-dit-of dat-klusjes die 'even' gedaan (moeten) worden. Zoals lampen ophangen in de buanderie. In principe een klusje van niks, maar het vreet tijd. De grote vraag was ook: 'Waar doen we nou eigenlijk wat?' Tja: de keuken hier. Maar dat is niet voldoende. Waar het fornuis, waar de koelkast, het lichtknopje… de hele rataplan. Nee, daar hadden we nog niet over nagedacht. Dus…denk, denk, even een tekeningetje… en voordat het besluit is genomen ben je zo een uur verder. Het is gaan waaien. De gevoelstemperatuur is nu – 20° C. De olijfolie is nu een compact geheel. Toch ben ik nog in de tuin bezig geweest. Er viel nog heel wat weg te halen aan dood spul. Ook veel distels uitgestoken. Ik ben benieuwd of je daar in het voorjaar iets van merkt. Toen ik een 'T-stuk' ging kopen, heb ik ook mezenbollen gekocht. In Gouda doe ik dat nooit met het oog op de poezenbeesten. Dan worden die vogeltjes wel een heel gemakkelijke prooi. Maar hier kan het wel en nu ben ik vol verwachting. Zouden de koolmeesjes er zin in hebben?

Woensdag, 23 november 2005

Vroeg op om Mr. Espinasse nog te pakken te krijgen. We waren er om 08.00 uur. Er was een bedrijvigheid van jewelste. Het zijn nu 4 ondernemingen! De zaken gaan goed. Er is nu ook een maçonnerie. We moesten even wachten. Toen we na een minuut of 10 te woord werden gestaan, was het in 5 minuten gepiept. Vrijdag komt Samuel Espinasse (het kleine broertje van Sylvain) met een klein raam als voorbeeld. Sylvain levert een offerte van de maçon-afdeling. Vanmiddag worden de planken geleverd. Johan schiet al aardig op met de leidingen. Wij ervaren iedere keer weer, dat wat je ook in voorraad hebt aan bochten, klemmen en koppelstukken, die ene die je zo hard nodig hebt zit er net niet bij. Gelukkig weten we inmiddels waar je de boodschappen moet doen. Ik ben weer met bikken begonnen. Boven. Eerst vond ik het best spannend zo hoog op een paar planken, maar het valt alles mee. 3 Muurtjes gedaan, nog tig te gaan. Omdat het ’s avonds zo koud is hebben we besloten om in de buanderie te eten. Het is er een soort van caravan. Met zo nu en dan hetzelfde geklooi. Maar slapen doen we goed op dat geweldige bed.

Donderdag, 24 november 2005

De dag begon voor mij niet goed. Een dip van jewelste. Ik had het koud en ik had het slecht naar m’n zin. Er lukte echt niks. Zelfs in het grote huis, een ruimte van 6 X 11 meter, had ik het idee dat ik m’n kont niet kon keren. Johan kwam met het voorstel om een wandeling te maken. De andere kant van ons bos eens bekijken. Geweldig was het. Weet je meteen weer waarvoor je zo hard aan het werk bent. We zijn nog langs dat ene huis gelopen. Om dat van elektra te voorzien hebben wij een stukje grond afgestaan aan de EDF. In vergelijking met dat huis is ons huis bijna klaar! En ik zag het weer zitten. Wat een natuur. Uren lopen zonder dat je iemand tegen komt. Een eeuwenoude boom hier, een watertje daar. Ja, en soms zak je tot je enkels in de blub. Dan ben je blij dat je hoge schoenen aan hebt. Zo’n wandelstok is reuze handig. De goede-herder-stok noemen we die. (Dit met dank aan Daan.) Door die wandeling gaat het nu helemaal niet meer lukken met die leidingen. Niet alleen door die wandeling hoor. Ook door de kou. En om 17.00 uur is het al donker.

Vrijdag, 25 november 2005

Sneeuw! En niet zo’n lullig beetje. Neen, zeker een pak van 10 cm. Alles moest op de foto. Zo mooi dat witte spul op die donkere takken…. Jammer dat geen enkele foto kan weergeven wat je werkelijk ziet. Je zult het dus met bovenstaand materiaal moeten doen. De gebroeders Espinasse kwamen met het show-raam. Dat gaat mooi worden! Januari/februari gaan ze er aan beginnen. Het zal ongeveer 6 weken gaan duren. Dan kan er in het huis ook gestookt worden zonder dat de warmte met dezelfde snelheid verdwijnt. Over stoken gesproken. Die Godin is erg lek en rookt verschrikkelijk. Nu vertelde Sylvain E. dat er in Tauves een mannetje zit die dat wel zou kunnen repareren. Hoopvol! En we zijn natuurlijk bij de cascade van La Trador gaan kijken. 'Anzichtkaarten' waar je ook keek. Wie weet zit er de kerstkaart van dit jaar bij. 1,5 km lang jou voetstappen als eerste in de sneeuw zetten! En we hebben voor het eerst van ons leven sneeuwkettingen gebruikt. Op de terugweg boodschappen gedaan in La Bourboule. Toen weer richting huis. Kwamen we toch in een file terecht. Even later stonden we stil. Wat bleek: het was gaan ijzelen. Ik meldde het al, hier beleef je nog eens wat.

Zaterdag, 26 november 2005

Onze laatste dag. Johan is verder gekomen met die leidingen dan we hadden gedacht. Maar het is nog niet helemaal af. Er moet nog een gasleiding komen. En leidingen voor de eventuele CV voor als we er definitief gaan wonen. Het bikwerk schoot ook lekker op. De halve zuidmuur is gedaan. Toen moest er weer worden opgeruimd. Het zit er weer op. Jammer hoor.

Zondag, 27 november 2005

Weer naar huis. De terugreis viel zeker niet mee. Fikse regenbuien en bij Luik…Il neige sur Liège. En hoe. We kregen ook nog een sms-je van Jorn. Het winkelcentrum is vannacht in de as gelegd, maar gelukkig hebben wij geen schade. Er zijn geen gewonden gevallen. Een triest gezicht hoor.