December 2006.

We hebben weer iets bereikt

Eindelijk, de GSM-mast doet't en we hebben bereik.

Dat is handig als je 3 telefoons bij je hebt.

Sylvia heeft de tak bereikt, waar ze een van de vele vetbollen heeft opgehangen.

Het werd gewaardeerd door de vele pimpelmezen, kuifmezen, koolmezen, boomkruipers, braamsluipers, winterkoninkjes, roodborstjes, mat- en glanskopjes.

Kijk uit, daar heb je de verschrikkelijke boomzager!

Sylvia schreef weer aan haar dagboek. Dat deed ze soms...

...binnen bij de warmte van 'le drûmard' (als haard verklede oliedrum). En soms...

...buiten bij de warmte van de winterzon.

Johan is zijn motorzaag aan het botvieren op een totaal verklimopte fruitboom. Tenslotte moet 'le drûmard' blijven roken.

Terwijl buiten de binnenboel staat...

...heeft binnen Sylvia de nok bereikt. Hier deed ze wat ze het liefst doet: voegen bikken.

Onder invloed van kou heeft de olijfolie de stroperigheid van wagensmeer bereikt.

Kabels hebben vanaf de plaats van de toekomstige meterkast aan de noord-westkant van het huis, via de dakkabelgoot aan de noordkant, ...

...de noord-oostkant bereikt, waar de badkamer is gepland. Hier is ook de kabel te zien, die Johan heeft ingefreesd bovenop de balk van de noord-oostkant naar de zuid-oostkant. Deze kabel dient voor de buitenverlichting en de kamerverlichting aan de oostkant. (Bent u al verdwaald in de windstreken?) Dit is mooier wanneer de vloer is gelegd: geen kabels, maar een gladde vloer. Deze methode wordt ook toegepast voor de buitenverlichting aan de zuidkant en de kamerverlichting aan de westkant. Wel even oppassen als de vloerdelen worden vastgetimmerd.

Warme voeten zijn bereikt door het openmaken van 'le drûmard'. Door deze aanpassing hebben we meer stralingswarmte. De combinatie van de drie W's (Warmte, Wijn en Worst) beviel ons goed.

Daar kwamen we vandaan en moesten we helaas weer naar terug.

Meilleurs voeux, voor iedereen !

Sylvia's dagboek van 22 t/m 31 december 2006.

Vrijdag/zaterdag, 22/23 december 2006

In de stad leek het wel of men de hongerwinter verwachtte. Wat een drukte. De krentenbollen waren al uitverkocht bij de HEMA. Gelukkig had bakker Bart nog wat. Toen ik net op weg naar huis was belde Johan. En hij had een geweldige mededeling. Hij kwam vroeg naar huis. Konden we lekker vroeg naar Frankrijk. Snel nog naar de C1000, tas inpakken, broodjes smeren voor onderweg en dan alles in de auto. Voor de buren had ik een kerstpakket aangenomen. Ze waren er niet. Ze waren naar het ziekenhuis voor Fred. Hij heeft een pallet met WC-potten op zich gekregen. Tja, da's een lullige manier om je kerst te vieren. Wij gingen lekker al om 16.30 uur rijden. Het was wel een stuk drukker dan anders. Vooral bij Parijs. En al die lampen en lampjes is best vermoeiend rijden. Maar wat maakt dat nou uit als je daardoor veel eerder bij je huisje bent?!?! Daar natuurlijk eerst het bed opmaken en dan heerlijk aan de wijn. Het was heel koud. De sneeuw die ons was beloofd liet behoorlijk te wensen over. Er lag geen sneeuw. Maar niet getreurd, wat niet is kan nog komen. De mast is in werking. We hebben goed bereik. Leuk hoor om gewoon in huis te kunnen bellen. Na een flinke slaapsessie hadden we dus nog een halve dag. We kregen al vroeg bezoek. Eerst had ik niet echt door wat het was. Klein, dat moest het zijn. En toen bleek dat het ook kon vliegen. Johan dacht aan een vleermuis. Toen het aan ons voeteneind landde zag ik dat het een petiterig vogeltje was. Zo schattig. Het jetlag gevoel hadden we niet. In La Bourboule de boodschappen gedaan, de brocante bekeken (viel zwaar tegen) nog een ritje...... En toen hadden we nog minder gedaan dan anders. Maar wel weer meer genoten van al het natuurschoon. 's Avonds bleek dat 'bling-bling' nog lang niet uit is. De hemel stonds me daar toch een partij te fonkelen! Ik geloof dat ik nog nooit zoveel sterren heb gezien. Vuurtje deed het geweldig. En ik ben er achter dat ik hier wel 100 jaar wil worden. Hier wil ik nog een moestuin, een hond, eigen fruit plukken, enz, enz.

Zondag, 24 december 2006

Op de radio zijn kerstliedjes, Johan en ik hebben het zo gezellig samen, de zon schijnt, maar het is wel koud. Winter... Kerst..... Omdat het gisteren zo koud was, hebben we bedacht dat het een goed plan is om een soort plafond de maken. Gewoon van afdekzeil. Dan zou de warmte beter moeten blijven hangen. Helaas blijkt het niet voordelig voor de trek. Het vuur wou niet zo. Veel rook binnen. En die bleef wel hangen. Gelukkig doet het vuur het met droog hout een stuk beter. Nog geprobeerd om Jan en Marian te bellen. Dat lukte niet. We krijgen telkens een mevrouw die ons verteld dat het door ons gekozen nummer niet werkt. Misschien zijn ze er nog niet. Of misschien het verkeerde nummer, of....... Het kan van alles wezen. Omdat het nog zo lekker weer was zijn we eerst maar in de tuin aan de slag gegaan. In zo'n tuin is er altijd wel iets te doen. En ik kan je vertellen dat het een uitstekend antidipmiddel is! Morgen ga ik echt aan de slag met het bikken der voegen. Deze week wil ik een 'muurtje af'.

Maandag, 25 december 2006

Kerst dus. Eerst lekker uitgeslapen. Dat doen we hier altijd. Of het lui is? Wij zeggen dat we het nodig hebben. Buiten in de zon aan de koffie met kerststol. Onze brunch. Meer hoeft niet voor ons. Als we dat echt zouden willen, zouden we het heus wel doen. Toen ben ik weer begonnen met bikken. Hij gaat lekker! Het is wel hoog. Ik sta dan wel op het steigertje, maar die staat voor het prettig net iets te ver van de muur af. Morgen zal ik wel spierpijn hebben. Dan toch maar doorgaan met het tweede steigerstuk en de punt. Zoals het nu gaat, zal het zeker lukken om deze week het muurtje af te krijgen. Zoiets geeft me een voldaan gevoel. Johan heeft het balkje naast de cheminee vervangen. Met passen en meten is de meeste tijd versleten. En met die balk naar boven en naar beneden! Denk hier nooit dat je iets wel even zult doen. 's Avonds een flinke fik in de oliedrum gemaakt. Dat hout van die mestkar brandt geweldig. Toch waren we stiekum wel een beetje blij dat het vuur zich tot in de drum heeft weten te beperken. Met een warm gevoel doken we ons bed in.

Dinsdag, 26 december 2006

Da's schrikken! Geen water! Bij de weg was de boel al bevroren of zo. Misschien afgesloten? Monac is er niet, dus daar konden we niet checken of zij misschien wel water hadden. En bij wie moet je zijn? Wij naar de mairie. Een vriendelijke mevrouw kon ons vertellen dat daarvan pas de deuren weer in het nieuwe jaar open gaan. Het bleek Annie Espinasse te zijn. De tante van Sylvain en Samuel. Bij de burgemeester dan maar aangebeld. Dat is hier ook nooit een probleem. Hij heeft voor ons gebeld naar iemand die eventueel iets voor ons zou kunnen betekenen. Hij kreeg een antwoordapparaat en heeft dat ingesproken. Met wat wijze raad gingen we weer naar beneden. Bij de uitvoering daarvan bleek dat het aan de weg al aardig aan het dooien was. Daar was nu wel water. Maar doortrekken, douchen, en ander waterplezier bleef vooralsnog uitgesloten. Gelukkig hadden we nog wat flessenwater in de auto. Dat maar gebruiken voor het zetten van koffie. Zo heb ik een flesje water in m'n handen, ik draai het open en het is ijs! Johan had het over onderkoeling. En dat het iets natuurkundigs is. Nou, gooi het maar in m'n pet, dan zoek ik het nog wel eens uit. Voor mij is dat toch echt hokus pokus. Toen ben ik bij de kraan in de buanderie gaan staan en besefte ik dat hier alleen toveren uitkomst kon bieden. En dus sprak ik een bekende, maar o zo doeltreffende toverspreuk uit. Daarbij maakte ik flinke zwaaigebaren. Een kind weet immers dat dat echt nodig is bij een beetje toverspreuk. Daar ging het hoor: 'Hokus, pokus, pilatus, pas.... Ik wou dat er weer water was.' (Johan stond er bij een dacht hier het zijne van.) Ik deed de kraan open en jawel hoor. Water! Je moet er wel in geloven natuurlijk. En kom nou niet aanzetten met dat flauwe 'toeval'. Hier gebeuren wonderen! Toen moesten er nog wat bomen om, omdat die vervaarlijk richting weg hingen. Met de moterzaag dus. Die wou eerst niet starten. En dus werd er weer gehokus-pokust. En niks geen toeval. Johan kon lekker aan de slag met de motormaaier. Nu we hebben weer een voorraadje hout. Zelf ben ik behoorlijk aan het bikken geslagen. Mijn armen protesteerden wel en dat boorhamertje weegt inmiddels ruim 5 kg, maar er is weer een heel stuk gedaan. En zoals het spreekwoord het al zegt: 'Na gedane arbeid is het goed rusten.' Lekker met een wijntje, vuur in de drum..... wat wil je nog meer......

Woensdag, 27 decmber 2006

We hadden grootse plannen. Eerst maar naar Clermont om de bosmaaier op te halen. Daar meteen boodschappen gedaan. Ik heb me weer eens staan te vergapen aan het assortiment. Meters verschillende soorten kazen. Toetjes die je in jaren nog niet weg kunt werken. Taarten waar ik het bestaan nog niet van wist. En met brood, schampoo, kleding, olie, azijn, etc, etc, is het al net zo. Toen naar de Bricodepot en daarna naar Jan en Marian. Dat laatste op goed geluk aangezien we nog steeds geen contact hebben gehad. Alles verliep lekker. Zelfs Jan en Marian hebben we gevonden. En dat is ons goed bevallen. Het was zo gezellig. Lekker gegeten met z'n vieren. Er werd van alles uit de koelkast geplukt en zo hadden we een voortreffelijk maal. (Als jullie dit lezen: Nogmaals onze dank voor het warme onthaal en de gezellige avond!) (En natuurlijk Frans en Marijke ook bedankt voor al die keren dat we zomaar aan konden schuiven, blijven slapen, enz, enz.) Het is frappant welke gelijkenissen ons treffen. Onze huizen lijken best op elkaar. Dat van hun is weliswaar twee keer zo groot, maar toch. De ligging is eender. Op het zuiden en met de noordkant tegen de weg. Ook zij hebben een natte noordermuur. Gekocht in 2003. Zelfs de werkzaamheden lopen min of meer gelijk. En alles wat bij ons moeilijk gaat, wil daar ook niet zo vlotten. En we genieten er allemaal op dezelfde geweldige wijze van. Tja, je zou het hier best weer over 'toeval' kunnen hebben. Maar ik begin zo mijn twijfels te krijgen. Veel te laat lagen we in bed. 23.30 uur wel. (Ja, dat is hier laat!)

Donderdag, 28 december 2006

Weer lekker aan de slag. Het bikken schiet al aardig op. De oostmuur is af!!!! Morgen op naar de westmuur. Johan gaat daar ook een vloertje maken, opdat ik niet naar beneden stort. Eigenlijk had ik nooit gedacht dat ik zo hoog op een ladder zou durven, maar het viel alles mee. Als de boel stabiel staat ben ik meer held dan ik zelf dacht. Wel sneu voor Johan dat zijn werkzaamheden niet opschieten. Hij moet ook telkens van alles doen. Boom omzagen, vloertje maken, kachel vullen, noem maar op. Nu de oostmuur klaar is, kan hij in ieder geval een beetje uit de voeten in dat deel van het huis. En daar moet hij nog wat aan het elektra doen. En als je nu dacht dat Johan in een dip zou raken.... niets is minder waar. We genieten gewoon allebei volop. Het is ook wat zeg, eind december lekker buiten in het zonnetje koffie drinken. Echt waar, het is de vakantie van de hokus, pokus. Ik snap overal maar bar weinig van. Johan heeft een gat in de drum gemaakt aan de voorkant. Nu kunnen we optimaal profiteren van stralingswarmte. Echt, tegen de tijd dat we aan een 'echte' kachel toezijn. voldoet niets meer. Dan is onze drum tot in de puntjes geperfectioneerd.

Vrijdag, 29 december 2006

Jorn belde vanmorgen. Hij had eindelijk tijd. Hij heeft het onvoorstelbaar druk gehad met de feestdagen. Alles gaat goed. (?) Alleen een kapotte achterklep. Het slot wou niet meer. En een unit van een knipperlicht is weg. Best sneu. Heb je net je eigen auto, heb je dat weer. Jorn kennende zal hij wel iets goedkoops op de kop weten te tikken. Bij de sloop of zo. Rens mag nog niet weg met de boot. Hij is dit weekend weer thuis. Lijkt het mij leuk om dan oud en nieuw in Gouda te vieren. Wij bij Herman en Christi en de boys bij hun vrienden. Maar 1 januari gezellig even met elkaar. Dan hebben we dus nog maar een dag te gaan. Nog even naar Bort. Meer omdat we dat leuk vonden dan dat het moest. Je kunt altijd wel iets gebruiken uit welke winkel dan ook. Wij zochten ons heil bij de hyper-Champion voor wijn. En bij de Weldom hadden ze elektriciteitsdraad dat we ook nodig hebben. Het zonnetje schijnt nog heerlijk. Alles ziet er geweldig uit. Wit van de bevroren rijp, en glanzend omdat de zon erop staat. Zo hier en daar langs de kant van de weg kun je enorme ijspegels zien. Soms wel een meter lang. Ik word er helemaal blij van. Ik heb nog mezenbollen opgehangen. Al die vogeltjes zijn zo schattig. En laat ze het dan ook maar eens gemakkelijk hebben. De boom hangt nu lekker vol. Toen kreeg ik het idee om volgend jaar de kerstboom buiten op te zetten met mezenbollen erin en pindaslingers. Johan maakte ondertussen een vloertje bij de westmuur. (Dat is dus de muur van de cheminee) Toen kon hij ook eindelijk aan de slag. 's Avonds kwamen de sapeur pompiers ons gelukkig nieuwjaar wensen met DE kalender. Een financiele bijdrage geleverd aan het corps. Alleen weet ik niet wat een gemiddelde bijdrage doet. Ik hoop maar dat het genoeg is. (Zal nog eens navragen bij Hilde.) Zoiets geeft je het gevoel er helemaal bij te horen. We hebben nog een beregezellige avond gehad samen.

Zaterdag, 30 december 2006

We hebben besloten om morgen naar huis te gaan. En dus werd er nog even keihard gewerkt. De westmuur is af tot waar het vloertje dienst doet. Met de steiger doe ik nu even weinig. Die zou te ver van de muur afstaan. Dat komt door de vorm van de cheminee. Maar de volgende keer maak ik die muur ook af! Johan heeft gleuven gemaakt in de balken om de elektriciteitsdraden weg te kunnen werken. Hoe we het met de vloer gaan doen, weten we nog steeds niet. Ik heb er weinig verstand van, en kan eigenlijk niet goed de consequenties overzien van een vloer die niet helemaal waterpas ligt. Maar als de tijd daar is dat de vloer erin gaat, hebben we er echt wel een mening over. Alles geveegd, zodat het niet zo‘n zooitje is als we weer komen. Toen hebben we ons heerlijk verschanst bij onze drum. Kwali-tijd hoor. Morgen naar huis. Gelukkig gaan we in februari weer. Dat lijkt nu nog heel ver weg, maar de ervaring leert, dat de tijd vliegt…..