Februari 2007.
De ramen zijn vervangen en ja, het is echt veel beter. Kijk maar, zo was het!
Beetje zagen...
...beetje schuren...
...nog meer schuren, van buiten...
...en van binnen.
'les outils de la branche'
Daar is een kier tussen het 'kozijn' en het raam.
Meten, zagen, beitelen en...
...hij past!
Sylvia kan verder met 'lasuren'.
Sylvia haalt alle mogelijke schildertruuks uit...
...en weet gewoon niet van ophouden.
Johan hakt nog een 'gootje' in de balk voor de verlichting.
Heel handig, die mandjes van Albèrt'ein...
Ontdekt tijdens de wandeling op donderdag.
Je voelt je klein in die grootse natuur.
Wildwaterwandelen.
Johan 'doet' de 'Sound Of Music'.
Volgens Sylvia is het de 'Fou Des Montagnes'!
Het zagen van een eiken balkje.
Plaatsen van een inbouwlasdoos bij het geplaatste eiken balkje.
Weet je nog wel...
'Waar heb ik nou toch die.....'
Het schoonmaken c.q. schuren van de balken geeft een mooi resultaat (fotomontage).
Sylvia's dagboek van 17 t/m 25 februari 2007.
Vrijdag/zaterdag,
16/17 februari 2007 ![]()
Het werd iets later dan we hadden gehoopt. Johan moest nog wat arbeid verrichten. Zodoende konden we pas om 19.35 uur vertrekken. Bijna heel Nederland had vandaag ook vakantie gekregen. Daarom was het niet echt stil op de weg. Veel auto's met omadozen op het dak. Toch konden we lekker doortuffen. Antwerpen ging als een speer. Dat hebben we wel eens anders meegemaakt. Voor Parijs hebben we gewisseld. Ik was zo duf als een konijn. Dat slaapt des te beter. Geen klagen dus. Ik heb het nog een keer van Johan overgenomen. Echt lang hield ik het niet vol. Toen zijn we maar aan de kant gegaan. Even een powernap en Johan heeft ons veilig en wel thuis gebracht. We waren supersnel met het electra, water en bed opmaken. Ervaring hè! Natuurlijk genoten we van een glaasje wijn voordat we uitgeteld in slaap vielen. Dat zal zo rond 05.30 uur geweest zijn. 's Middags werden we weer wakker. Even een rondje over ons terrein. Crocussen en sneeuwklokjes stonden vrolijk te bloeien. De tuin staat er goed bij. Het belooft een best jaar te worden. De nieuwe ramen zien er zoveel beter uit. Veel meer in verhouding. Morgen ga ik de boel schuren en lasuren. Ermee beginnen dan, want het is best veel. Gewoon niet in een dag te doen. Natuurlijk hebben we boodschappen gedaan. Helaas was de Riz Cantonnais op. Verder zijn we goed geslaagd. De Puys de Sancy is besneeuwd. Daar zijn we even gaan kijken. Als je speciaal voor het skien zou komen, valt het tegen, maar wij vonden het weer geweldig. 's Avonds de meegenomen rijst genuttigd. Vuurtje, wijntje, en een bruisende Burande op de achtergrond. Wat konden we ons meer wensen. Daarvoor rijden we toch 's nachts.
Johan lekker aan de slag met leidingen die over de balken komen te lopen. Ik in de weer met die ramen. De kleine raampjes zijn 1X geschuurd en gelasuurd. De ramen boven zijn allebei geschuurd en 1 in de lasure. Verder heb ik nog voer voor de vogeltjes opgehangen. Nu maar hopen dat ze het snel vinden. Tja, als je het zo opschrijft is het net of er niet veel is gedaan, maar dat is toch echt niet zo. Moe maar voldaan lagen we al om 21.30 uur in bed.
Johan is nog bezig met het uitfrezen van de balken voor de leidingen. Hij wil ze netjes weggewerkt hebben. Ik met zo'n oude omlijsting van een benedenraam begonnen. Dat viel zwaar tegen. Zo'n afkrab-driehoekje, staalborstel en schuurpapier voldeden absoluut niet. Na een uur keihard werken had ik nog niet eens de bovenkant gedaan. Johan heeft het ook eens geprobeerd. Helaas lukte het hem niet veel beter. Er werd dus naar zwaarder gereedschap gegrepen. Eerst de bandschuurmachine. Die kon evenmin het blauw weghalen. Toen, ten einde raad kun je wel zeggen, een staalborstel op de boormachine. Dat had effect! Alleen was het een verkeerd staalborsteltje. Eentje waar de 'haren' van rechtuit staken. In het verlengde van de boormachine dus. Toen ben ik naar La Bourboule gereden. (In Tauves was de Bricodome dicht.) Onderweg kwam ik nog een vreemd heerschap tegen. Met een stok, waarmee hij vervaarlijk stond te zwaaien richting moi. Gelukkig miste hij elk doel en ik weer verder. Bij de Weldom hadden ze wat ik zocht. Een staalborstel met de 'haren' haaks op de boorkop. Een grote en een kleine! Op de terugweg passeerde ik die man weer. Dat vond ik best spannend, maar hij deed niets. Toen weer aan de slag met die eikenhouten balken. Maar wat ging dat goed! Zonde van de tijd die ik er tot dusver aan had besteed. De omlijsting van raam twee was helemaal snel gedaan. Morgen de ramen zelf en dan alles lasuren. En dan beginnen we weer van voor af aan. Het moet immers twee keer. 's Avonds wilde het vuur eerst niet, maar toen het eenmaal brandde, hebben we er flink van genoten. Je kent dat wel, wijntje erbij, boekje, puzzeltje, en bovenal elkaar. Ja, laat ons maar schuiven..........
Vanmorgen hebben we de deuren weer eens geopend om naar de vogeltjes te kijken. Uit de vierkante silo (groot woord voor wat het is) kunnen ze al eten. De ronde is iets moeilijker. Ze moeten dan precies op dat stokje gaan zitten om bij de zaadjes te kunnen. Maar het was weer een genot om die beestjes te bewonderen. We vragen ons af of er vogels bestaan die niet mooi zijn. Hier zie je van alles. De rode wauw is misschien wel de grootste en het zwartkopje de kleinste. Of het boomkruipertje.... Die is ook klein. Na een uurtje van die beestjes, de koffie en de krentenbollen te hebben genoten, zijn we er dan maar uit gegaan. Er was nog immers een hoop te doen. (Nog steeds trouwens.) Johan was klaar met het electra en hij ging helemaal los met de driehoekjes. De spietjes die tussen de ramen en de omlijsting moeten. Een passen en meten zoals te doen gebruikelijk. Ik ging weer verder met schuren. Morgen kan alles worden gelasuurd. Dan mogen we weer stof maken, voordat we het voor een tweede keer behandelen. We kregen een sms-je van Christi en Herman. Zij gaan woensdag naar Frankrijk om een huisje te vinden. We ontmoeten elkaar vrijdag of zo. Gezellig, ik heb er echt zin in. Jorn heeft ook ge-sms-t. Rens is weer thuis. Dat is gezellig voor Ami. Het weer was verrukkelijk. Echt T-shirt weer. En dat was, als je lekker bezig was, (te) warm. Niet dat we willen klagen, hoor! Zeker niet! 's Avonds was het weer gezellig bij de drum.
Heel anders dan gisteren. Het weer is omgeslagen. Mistig, koud, regenachtig....... niet veel aan. De vogeltjes trokken zich daar weinig van aan. Die vlogen weer gezellig naar het vetbolletje. Zoveel is daar niet meer van over. Nu zullen ze het echt met de silo-tjes moeten doen. Eerst maar naar La Bourboule. Misschien dat er nu wel Riz Cantonnais was. Niet dus. Maar bij de Weldom heb ik een best kwastje gekocht om te lasuren. Nog wat spul, zoals houtlijm en een mesje. Dat was maar 1 euro. Altijd leuk. Johan aan de slag met de spietjes. Maar bij raam nr. 3 kreeg hij een veel beter idee. Loshalen en het er iets anders inzetten. Dan hoeft zo'n spietje niet. Zo gezegd, zo gedaan. Dat bleek een heel goed plan. De houtlijm was nu niet nodig. Maar mochten we die binnenkort wel nodig hebben, dan is het er maar alvast. Denk niet dat dat kunstje ook bij ramen 1 en 2 uitgehaald kon worden. Daar was de ruimte te groot. Ik dus aan het lasuren. Alles is nu 1X gedaan. Een raam boven zelfs 2X, net als de kleine raampjes. De deur komt pas als de vloer ligt. Er komt ook een nieuwe deur. Vandaar. Toen ik met het raam boven bezig was, moest Johan buiten bijlichten, omdat het al donker was geworden. Ik was meteen een bezienswaardigheid. Die worden immers ook zo leuk van onderaf belicht. Bij de dubbele deuren heeft Johan een knap staaltje werk afgeleverd. Hij had een hele dunne lat. Zo dun, dat je 'm kon buigen. Daarmee heeft hij de ruimte tussen de sponning en de deuren opgevuld. Ziet er geweldig uit. Bij de drum was het weer gezellig. Maar wel een beetje koud. De ramen moesten open blijven staan. De lasure moest drogen.
En de lasure moest nog steeds drogen. Het weer was zonnig. Niets hield ons tegen om eens een lekkere wandeling te maken. Wij op weg. Eerst naar beneden. Daar wisten we een pad. Daarvan wilden we weten waar het heen ging. Achter La Guinguette langs. Nu zagen we het oude huis van Ferré eens van de andere kant. We konden ook nog zien waar men vroeger het vuil stortte. We zagen overblijfselen van een auto, een lamp, koelkast.... Het pad was de oude weg die naar de mijn ging. Die mijn is al jaren dicht. Zelfs een ingang was niet te herkennen. Toen omhoog richting Singles. Daar namen we weer een karrenpad. Dit keer meer in de richting van Messeix. Ook daar moest in vroeger tijden een mijningang geweest zijn. We kwamen bij een flink stromend watertje. Een eind verderop moesten we eroverheen. Weer verder werd het een echt water. Het stroomde nog flink. Toen moesten we er weer over. Dus een 'tikkie terug Jaap'. We hebben ook nog moeten klauteren. Best spannend, want het was steil! Over de richel vond ik te eng. Ik klom nog meer omhoog op handen en knieen. We liepen helemaal om Singles heen. En de berg op. Daarbij maakten we gebruik van de aloude haarspeldbocht-techniek. Onderweg bemerkten we dat we een wandeltocht maakten tegen de richting in. Een blauw kruis op een boom betekende 'dit pad niet nemen'. Het was vermoeiend, maar o, zo mooi. Na ruim 3 uur kwamen we weer bij ons huis. Wat smaakt een glas limonade dan lekker. Maar er moest natuurlijk ook nog wat gewerkt worden. Voor mij betekende dat schuren, voor Johan het plaatsen van een balkje tussen de oostmuur en de eerste balk. Een heel gepas en nog meer gemeet. 's Avonds was het nog heel gezellig bij ons vuurtje. Herman en Christi zijn ook op huizenjacht. Via een sms lieten ze weten dat de huizen die ze vandaag hadden bekeken niet was wat ze zochten. Morgen proberen ze nog 5 huizen. Spannend hoor.
Vandaag moest alles voor de tweede keer in de lasure. Johan mocht geen stof maken! Hij kon dus eigenlijk niet zo veel doen vandaag. Hij heeft nog wel een inbouwdoos ingebouwd. Verder nog van alles en nog wat opgemeten. Nu kunnen we een definitieve indeling maken voor boven. Het 'bureau' komt nu ergens anders. Het sanitair-gedeelte wordt een stuk compacter. Zodoende kan een slaapkamer groter worden. Ik was net klaar met het lasuren, begint het me toch te regenen. Nu hopen we maar dat het geen nadelige gevolgen heeft voor het werk dat ik vandaag verricht heb. Van wandelen kwam het niet. De plannen waren ook erg vaag. We kregen wel weer een sms-je van Herman en Christi. Ze hebben leuke huizen gezien. Wie weet slagen ze deze week al. We hebben maar afgesproken dat we elkaar in Gouda weer zien. Hier in Frankrijk wordt het zo'n gedoe. Veel heen en weer rijden. Johan en ik zijn supernieuwsgierig naar de foto's.
Het heeft vannacht verschrikkelijk geregend. Dat had wel nadelige gevolgen voor mijn schilderwerk. Er zitten nu een soort blazen op. Wie weet droogt het nog leuk op. Anders moet het gewoon nog een keer. In navolging van het betere schuurwerk m.b.v. de boormachine, ging Johan er ook mee aan de slag. Hij bewerkte de balken. Er zijn er nu twee gedaan. Mooi hoor. Ik heb weer een heel stuk muur gebikt. Herman en Christi zijn vandaag weer op huizenjacht geweest, maar dat heeft niet zoveel opgeleverd. Gisteren hadden ze meer succes. Ben benieuwd wat ze gevonden hebben. Gauw afspreken dus. En nu is het alweer onze laatste avond in ons paradijsje. We zijn allebei moe. Maar dat weerhoudt ons er niet van om optimaal te genieten van onze drum, glaasje wijn en elkaar. En natuurlijk luisteren we naar de radio. In het huis staat die op RBA.FM. Dat houdt in dat we met tussenpozen steeds weer de zelfde nummers horen. En dat is voor ons weer een bron van vermaak. In de buanderie staat een andere zender op. Daar hebben ze een technicus...... Nummers worden abrubt afgebroken. Niks schuifje. Of een spreker valt ineens weg. En wij maar lachen. We gaan dat echt missen in Nederland. Maar aan de andere kant, als het in Nederland zo zou zijn gesteld met de zender, zochten we al snel een andere op. Thuis gaan we aan het knippen en passen en meten om een geweldige badkamer te fabriceren.
Jammer dat we weer naar huis moesten. Het sneeuwde behoorlijk. Dat had de nodige ongelukken tot gevolg. Eerst kwamen we een stel autos tegen die op elkaar gereden waren. Verderop een auto met zn wielen omhoog. Daarna nog een in de greppel. Ongeluk nummer 4 betrof ook weer een kop-staart-aanrijding. We hebben goed opgelet, onze snelheid aangepast en zodoende kwamen we zonder kleerscheuren veilig thuis. Parijs heb ik in een recordtijd gedaan. 31 Minuten. Thuis stond Ami ons al op te wachten. Misschien nemen we hem de volgende keer wel mee.