Maart 2009.

Vite! - Chut! - Vite!

Zo gaat-ie goed, zo gaat-ie beter.

Alweer een hele meter.

Alle gaten onder in de noord-muur zijn opgevuld. Dit was de grootste.

Weer een van de gaten boven in de zuid-muur opgemetseld en gevoegd. Nog 6 te gaan.

Zij wisten van de hoed het hemd en de rand...

Daarna moesten alle 200 kinderen 2 aan 2 op het toneel voor 'singe' staan.

Een indruk van de binnenkant van het schitterende 'Hotel de Ville' annex theater.

'Nonchalance' is een Frans woord.

Lantaarnpaal voor binnen...

...haard voor buiten.

Ziet, uw zetel staat al klaar!

Sylvia's (B)engeltjes.

En weer een gat gedicht.

Sylvia is het licht.

Stop met die foto's en ga metselen!

We hebben het goed! (Leuke stoelen, hè?)

Sylvia's dagboek

van 14 t/m 22 maart 2009

Vrijdag, 13 maart 2009

We mochten weer. Om 19.45 uur vertrokken we. Een heerlijk vooruitzicht dat ik weer van alles mag doen. Ook bij de fysio hoef ik niet meer terug te komen. Heel de auto was weer vol. Zo vol zelfs dat er geen plaats meer was voor de bench van Ami. Die ging in z’n mandje. De reis verliep lekker soepel. Na Parijs tanken. Johan nam het over en nu was het mijn beurt om een tukkie te doen. Maar Ami was op dat moment z’n mandje meer dan zat. 'Miauw, ik wil eruit.' Wij zeiden dat we dat best snapten. Ami stil. Ik weer een poging tot slapen. 'Miauw, weet je wel dat ik hier geen bak heb.' Tja, dan maar een katten-sanitaire stop. Een emmer werd omgetoverd tot bak. Wij Ami ergens op het toilet gezet. Hij keek ons aan alsof we ze niet helemaal op een rijtje hebben. Ami weer in de emmer/bak. Nou als wij dat dan zo graag wilden bleef hij wel even zitten. Dat was ’t dus niet. De shawl die ik om had werd kattenhalsband. Dat viel meer in de smaak, maar die bak was minder nodig dan dat hij ons in eerste instantie deed geloven. In de auto dan maar weer. Met eten en drinken. Dat bleek ook al niet voldoende. Nu vond meneer het weer te krap. Mijn slaapje schoot er bij in. Maar wel zo gezellig voor Johan. En ineens waren we er. Heerlijk aan de wijn en dan slapen. Dat had ik inmiddels wel nodigggggrrrrgggrrrr.

Zaterdag, 14 maart 2009

Gewekt door de vogeltjes. Het zonnetje stond vrolijk aan de blauwe hemel. Alweer mooi weer. De gebruikelijke dingen gedaan. Koelkast schoon, gasfles aansluiten en boodschappen doen. In La Bourboule zagen we dat er ‘s avond een accordeon-uitvoering was van de muziekschool. In het 'Theatre municipal'. Volgens de kaart moest dat ergens in de buurt van het postkantoor zijn en de VVV. Maar nergens een theater te bekennen. We zijn het gaan vragen bij de VVV. Daar kregen we een compliment voor ons Frans. En dat theater was inderdaad in de buurt. Trap op, 1e etage. Gewoon in hetzelfde gebouw. En wat voor gebouw en wat voor trap. Prachtige ornamenten aan de wand. Het behang was van stof. Waar dat behang niet zat, waren schilderingen. Beneden een fraaie zuilenpartij. Art deco op z’n best. Maar we waren veel te moe om daar nog naar toe te gaan. Dinsdag gaan we in de herkansing. Dan is er een folklore-avond. Voor 4 euro moet je niet te veel eisen stellen. Voor dat bedrag mag je dat theater gaan bekijken!

Zondag, 15 maart 2009

Ami heeft het echt naar z’n zin. Dat liet hij ons vannacht al weten. En dat hij het zo gezellig vindt. Nou wij ook! We genieten weer volop. Koffie drinken in de zon. We hadden echt zin om aan de slag te gaan. Johan gemetseld, ik gevoegd, beide gevloerd. Mijn schouder vond dat gevoeg toch niet zo leuk. Maar als ik regelmatig even rust is het goed vol te houden. Mme Chazal kwam nog langs. Ze verkoopt dat huisje. € 50.000,00 wil ze er voor hebben. Niet zo heel duur, maar we vinden ons huis eigenlijk groot genoeg. Als we dat bedrag nou zo gemakkelijk konden missen zouden we er misschien toch voor gaan. Het hoort immers een beetje bij ons huis. En als Monac z’n huis verkoopt? Nee, we zijn dik tevreden met wat we hebben.

Maandag, 16 maart 2009

Ze hebben onze mat gejat! En een lege whisky-fles neergelegd. Het moet niet gekker worden. Maar…. Wij hebben weer lekker gewerkt. Johan gemetseld en ik gevoegd. Tussendoor genieten we van het prachtige weer.

Dinsdag, 17 maart 2009

Het is volop genieten. ’s Morgens worden we wakker gemaakt door de vogeltjes. En daar zijn er heel wat van. Koolmezen, pimpelmezen, boomkruipers, mussen, gaaien, eksters, vinken, mat/glans/zwart-kopjes. Die laatste soorsten kan ik maar niet uit elkaar houden. En dat allemaal in onze tuin. Daarboven zweven nog de verschillende rovers. ’s Avonds naar La Bourboule. Ons geliefd restaurant was dicht. Toen kozen we voor een pizza. We hadden weer lol voor tien. Vooral omdat (volgens ons) de pizzabakker dezelfde pizzabakker is als die van de afhaalpizzeria. Die kwam telkens even bakken. We hadden een verrukkelijk dessert. Samen 1. En dat bleek een juiste keuze. Met ons buikje rond en een goed humeur gingen we naar het theater. Volksdansen. Jammer dat dat een uitstervende hobby is. Alleen ouderen doen het nog. Wij moesten op het balkon een plekje zoeken. Beneden zat het vol. Met zo’n 200 kinderen. Stop 200 Nederlandse lagere school kinderen in een theater en het gekrijs is niet van de lucht. Deze kinderen waren echter super gedisciplineerd. Als er gezegd werd dat ze hun jas over de stoel moesten hangen, dan deden ze dat direct. De mevrouw van de muziek kon met haar accordeon lekker uit de voeten. 'Stampertje' wist ook van wanten. Zijn bijnaam heeft hij te danken aan zijn gestamp. Dat deed hij te pas en te onpas. Eerst dachten we dat hij bijna viel, maar het hoorde erbij. Wij weer in de giebel. Dan was er nog de man die een soort van de leiding had. Die was belachelijk streng voor die koters. 'chut, chut' hoorde je midden in een zin. En dan weer 'vite, vite'. Hij wist van geen ophouden en dat werkte ook weer op onze lachspieren. Zo nu en dan mochten de kinderen ook dansen. Nee, geen 10. Wel 100 tegelijk. En dat deden ze dan weer zo braaf. O wee, als er één zich liet horen. 'chut, chut'. Na een minuut zaten ze weer op hun plek. Aangemoedigd door een driftig 'vite, vite'. Ene Monique legde alles uit. Bijna alles verstaan. Ze zong een liedje. Na afloop een foto van haar gemaakt. En van het kanten mutsje. We weten nu ook dat de kleuren van de Auvergne geel, groen en rood zijn. Geel staat voor het graan. Maar ook voor de Gentiaan waarvan ze een bijzonder drankje brouwen. Het groen staat voor de weiden, de bossen. De natuur. Het rood voor de wijn. Ook voor de Saler. Dat is een soort koe. Over de kleding van vroeger weten we nu ook vanalles. We hebben een heerlijke avond gehad.

Woensdag, 18 maart 2009

De 6 muurtjes zijn gevoegd. Morgen nog even een stukje van muurtje 6 uitborstelen en dan kan de boel verplaatst worden. Johan kan dan verder met muurtje 7 t/m 12 opmetselen. Maar zover zijn we nog even niet. Vandaag niet zo heel veel gedaan. Het was zulk heerlijk weer. Voor mij te warm in de zon. Is het maart, zit ik onder de parasol. Ik geniet van het uitzicht. En ik geniet van al die vlieg, en vladder-beestjes. Vlinders, vogels, en ik hoorde al wat zoemen. Het lijkt wel zomer. Johan merkte op dat je wat dat betreft alleen nog het geluid van de cicaden mist.

Donderdag, 19 maart 2009

Vandaag had ik niet helemaal mijn dag. Toen ik wakker werd was ik nog moe en dat is er in de loop van de dag niet beter op geworden. De muurtjes zijn tot zover klaar. Johan moet eerst die andere muurtjes opmetselen, dan kan ik weer. Morgen ga ik verder met het schoorsteen gedeelte. De westmuur dus. Daar zie ik best tegenop. Ik kan er daar moeilijk bij. De schoorsteen loopt schuin, zodat ik flink moet rekken. Voor elk handje voegsel moet ik de ladder af om die dan met een handjevol weer op te klimmen. De vloer loopt daar het scheefst. Een ladder, trapje of krukje staat daarom altijd te wiebelen. ’s Avonds hadden we het echt gezellig. Eerst hadden we vuur gemaakt in de drum. Je moet immers van die essen af. En stukken roos, braam of ander natuurgeweld dat door Johan geveld werd. Het is goed toeven bij zo’n fik met een glaasje wijn. Maar omdat de zon nog volop scheen, was het voor mij net te warm. Ik naar boven. Daar heb ik de fik gestoken in de terrashaard. Nog later gewoon binnen in de haard het hout verbrand. Wijntje, spelletje (volledig verslaafd), elkaar……. Wat wil je nog meer. Toch vroeg naar bed gegaan.

Vrijdag, 20 maart 2009

Het wil tussen mij en de douche deze vakantie niet boteren. Had ik alweer koud water. Sta ik geheel ingesopt, stopt het warme water ermee. 'Spoel je maar gauw af', zei Johan. Hij had net een hele tijd onder een warme douche gestaan. Gauw de verwarming aan. Kon ik nog een beetje opwarmen. Maar voor mijn humeur zijn dit soort acties niet best. We zijn naar Point P gegaan om cement te halen. Kijk, daar word ik dan weer wel vrolijk van. Van zo’n gezellige, vrolijke man achter de kassa. Altijd een smile op z’n gezicht. Daarna naar de Atac. Die gaat binnenkort Simply heten. Iedereen druk in de weer met schoonmaken. Schappen worden omgegooid. Jammer, want nu weten we niet meer waar het spul ligt. En de helft is er even niet. Bij de Intermarché was het al net zo. Daar waren ze aan het verbouwen. Men had alles op elkaar gezet. Het was bijna niet mogelijk om elkaar te passeren. Zeker niet als je allebei een winkelwagentje hebt. We hebben ook nog een lekker stuk gereden. Op de Mont Dore ligt sneeuw. Vandaar dat we telkens nog auto’s met ski’s zien rijden. ’s Middags zijn we lekker aan de slag gegaan. De lange ladder biedt ingeschoven een behoorlijke tree om op te staan. Een van de steigers werd omgebouwd tot emmerhouder. En ineens had ik 34 liter voegsel in de muur gestopt. We waren alletwee moe en trots op onszelf, elkaar en op het werk dat we hadden gedaan. Het eten smaakt dan wel heel erg goed. De wijn ook trouwens.

Zaterdag, 21 maart 2009

Rens heeft vandaag examen gedaan voor zijn praktische vaardigheden. GESLAAGD!!!!!!!!!!! Dat gedeelte is binnen. Nu nog navigatie en marcom A. Met zulke berichten smaakt het eten in ons restaurant nog beter. Het was weer een gezellige dag. Een gezellige week. Een gezellige vakantie. Morgen weer naar huis. Maar eind april gaan we weer.