| “tekst”
Het Idee van correspondentie; dat alles met elkaar verbonden
is, de mens (microkosmos) en het universum (macrokosmos) is de kunst niet
vreemd; menig kunstenaar heeft deze gedachte omgezet in materiaal.
De figuren en portretten die Inez Odijk tekent in haar werk lijken voort
te komen uit het verlangen naar eenheid en zijn tegelijkertijd begrensd
door hun menselijk tekort. Uit de dagelijkse context gehaald, gaat het
werk niet over de geportretteerde zelf, het beeld verwijst ons eerder
naar een gemoedstoestand. Wat beschrijvend zou kunnen zijn is geminimaliseerd;
hun uitdrukking is beknopt; meestal stil, geconcentreerd wachtend of net
vóór een handeling.
Haar werk bestaat uit grafiek, tekeningen en installaties .
Het maken van houtsneden fascineert haar; in plaats van een potlood hanteert
zij het mes, dat scherp en onherroeplijk zijn spoor achterlaat in de houtplaat.
Het ritme van het snijden stemt overeen met wat het beeld zelf aangeeft;
bewegelijk en ritmisch, al naar gelang het mes zich over een haarpartij,
kin, mond of wang beweegt.
In de serie houtsneden ‘op het gezicht’ (2005 – 2007)
focust zich alle aandacht op hun blik; twijfel, gelatenheid en ook hoop
en verwachting tekenen zich af door een oogopslag, een beweging van de
mond, de stand van het hoofd of een kijkrichting.
In de grote houtsneden die zij maakt sinds 2007 bestaan de koppen uit
fijne structuren en patronen. Elemeten uit de natuur en het landschap
zijn verweven in de afbeelding, niet als decoratief ornament maar als
metafoor. Het grotere formaat biedt de kunstenaar vrijheid in werken,
het beeld wordt meer een oppervlakte
Naast het traditionele drukken op papier, gebruikt zij ook andere materialen
zoals textiel. Van bedrukt canvas maakte zij installaties zoals Mappa
(2005) en Pixelmen (2009). De drie-dimensionale beelden verhouden zich
tot een fysieke ruimte en zijn voor de kijker tastbaar aanwezig.
“Ik wil dat mijn werk toegankelijk en voor de beschouwer voelbaar
en zichtbaar is op het niveau van de emotie. Dat hoeven geen sentimentele
plaatjes te zijn; naast mijn onderwerp zijn kleur, helderheid en een ritmische
eenheid in handschrift even belangrijk. “
|
|
|