|
Najaar
2004: Wonen op Erraid
Het is alweer vier weken dat we op Erraid wonen.
De hoogste tijd om te laten weten hoe deze tijd voor ons verlopen
is.
De eerste weken hebben we nog geen huisje voor onszelf en we moeten dit delen
met een persoon die hier al geruime tijd woont en werkt. De tassen en dozen
die we meegenomen hebben kunnen we maar deels uitpakken en we kamperen min
of meer in de woning. Het delen van alles werkt niet echt mee om een gevoel
van thuis te creeëren.
De eerste weken betekent voor ons vooral wennen aan
alle nieuwe dingen en dat valt niet altijd mee. Een zware depressie
in het weer zorgt voor heel wat nattigheid en stevige kou in september.
Het werken buiten is in dit weer is niet altijd een pretje, maar
toch bevalt het ons wel. Het is ook wennen aan het eten, vegetarisch
is leuk, maar als er vooral veel uiene geoogst worden is de familie
Zeilstra al snel aan de race. Er is niks uitdagender dan in het
donker, in de striemende regen en wind een composttoilet op te
zoeken in je achtertuin, waar ook nog die avond drie koeien staan
te grazen. Het hoeft geen verdere uitleg dat dit (los van de koeievlaaien
die je in het donker zelfs met zaklamp niet ziet liggen) enkele
spannende momenten oplevert.
Ook wil het brood nog wel eens in kwaliteit wisselen waardoor de ene keer het
brood stijf staat van de rogge en gerst en de andere keer een keurige tarwe
op het toneel verschijnt. De lekkere schotse scones en biscuits maken veel
goed. Nodeloos te zeggen dat we beide al in de eerste week zelf hebben leren
bakken om het dagelijks menu waar nodig wat aan te vullen.
Lees verder op pagina twee >>>
|
